مناطق هیدورژن II

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
منطقه بسیار بزرگ هیدورژن II د ر کهکشان مثلث - GPN-2000-000972

مناطق H II مناطق H2 ابرهایی بزرگ با چگالی کم و گازهای یونیزه هستند که ستارگان در آن‌ها شکل می‌گیرند. ستاره آبی کوتاه مدت (short-lived blue star)در این مناطق مقدار فراوانی نور ماورای بنفش ساطع می‌کند که گاز اطراف آن را یونیزه می‌کند. این مناطق – که اغلب حدود چند صد سال نوری با ما فاصله دارند- همراه با ابرهای مولکولی غول پیکر هستند.

اولین کسی که پی به وجود این مناطق برد نیکولاس کلاود بود؛ کسی که در سال ۱۶۱۰ سحابی جبار را کشف کرد. نام مناطق اچ – دو بر گرفته از مقدار بسیار زیاد اتم‌های یونیزهٔ هیدروژنی است که دارند)مناطق اچ – یک دارای اتم‌های خنثی هیدروژن هستند و مناطق اچ – دو دارای مولکول‌های هیدروژن هستند).اشکال این مناطق بسیار متنوع هستند چرا که گازها و ستاره‌ها به طور غیر یکنواخت در این مناطق توزیع پیدا کرده‌اند. آن‌ها اغلب دارای اشکال رشته‌ای هستند و اشکال عجیب و غریبی دارند مانند سحابی سر اسب. این مناطق گاهی در طول چندین میلیون سال، هزاران ستاره تولید می‌کنند.

در پایان انفجار سوپر نوا و ایجاد باد قوی ستاره‌ای از سوی ستارگان پر چگال باعث می‌شود که خوشه ستاره‌ای گازهای این مناطق را پراکنده کند و در پشت این خوشه‌ها ستاره‌هایی تشکیل می‌شوند مانند خوشه پروین.

مناطق اچ دو می‌توانند در فاصله‌های قابل توجهی در جهان دیده شوند و مطالعه درباره آن‌ها برای شناخت فواصل و خواص شیمیایی دیگر کهکشانها بسیار با اهمیت است. کهکشان‌های مارپیچی و نا منظم شامل بسیاری از مناطق اچ دو هستند در صورتی که کهکشان‌های بیضوی تقریباً عاری از آن اند. در کهکشان‌های مار پیچی از جمله کهکشان راه شیری مناطق اچ دو در بازوهای مارپیچی متمرکز شده‌اند در حالی که در کهکشان‌های نامنظم آن‌ها به صورت آشفته توزیع پیدا کرده‌اند. برخی از کهکشان‌هایی که دارای مناطق حجیم اچ دو هستند، در حدود دهها هزار ستاره را در خود گنجانده‌اند؛ مانند منطقه دورادوس در ابر ماژلانی بزرگ و ان. جی. سی ۶۰۴ در کهکشان مثلث.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. 1)ویکی‌پدیای انگلیسی 2)Harrison, T.G. (1984). "The Orion Nebula—where in History is it". Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society 25: 65–79. Bibcode:1984QJRAS..25...65H 3)Anderson, L.D. ; Bania, T.M. ; Jackson, J.M. et al. (2009). "The molecular properties of galactic HII regions". The Astrophysical Journal Supplement Series 181 (1): 255–271. arXiv:0810.3685. Bibcode:2009ApJS..181..255A. doi:10.1088/0067-0049/181/1/255 4)Jones, Kenneth Glyn (1991). Messier's nebulae and star clusters. Cambridge University Press. p. 157

پیوند به بیرون[ویرایش]