مناطق هیدورژن II

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مناطق H II مناطق H2 ابر هایی بزرگ با چگالی کم و گاز های یونیزه هستند که ستارگان در آن ها شکل می گیرند. ستاره آبی کوتاه مدت(short-lived blue star)در این مناطق مقدار فراوانی نور ماورای بنفش ساطع می کند که گاز اطراف آن را یونیزه می کند. این مناطق – که اغلب حدود چند صد سال نوری با ما فاصله دارند- همراه با ابر های مولکولی غول پیکر هستند. اولین کسی که پی به وجود این مناطق برد نیکولاس کلاود بود ؛ کسی که در سال 1610 سحابی جبار را کشف کرد. نام مناطق اچ – دو بر گرفته از مقدار بسیار زیاد اتم های یونیزه ی هیدروژنی است که دارند.)مناطق اچ – یک دارای اتم های خنثی هیدروژن هستند و مناطق اچ – دو دارای مولکول های هیدروژن هستند.) اشکال این مناطق بسیار متنوع هستند چرا که گاز ها و ستاره ها به طور غیر یکنواخت در این مناطق توزیع پیدا کرده اند. آن ها اغلب دارای اشکال رشته ای هستند و اشکال عجیب و غریبی دارند مانند سحابی سر اسب. این مناطق گاهی در طول چندین میلیون سال ، هزاران ستاره تولید می کنند. در پایان انفجار سوپر نوا و ایجاد باد قوی ستاره ای از سوی ستارگان پر چگال باعث می شود که خوشه ستاره ای گاز های این مناطق را پراکنده کند و در پشت این خوشه ها ستاره هایی تشکیل می شوند مانند خوشه پروین. مناطق اچ دو می توانند در فاصله های قابل توجهی در جهان دیده شوند و مطالعه در باره آن ها برای شناخت فواصل و خواص شیمیایی دیگر کهکشان ها بسیار با اهمیت است.کهکشان های مارپیچی و نا منظم شامل بسیاری از مناطق اچ دو هستند در صورتی که کهکشان های بیضوی تقریباً عاری از آن اند. در کهکشان های مار پیچی از جمله کهکشان راه شیری مناطق اچ دو در بازو های مارپیچی متمرکز شده اند در حالی که در کهکشان های نامنظم آن ها به صورت آشفته توزیع پیدا کرده اند. برخی از کهکشان هایی که دارای مناطق حجیم اچ دو هستند ، در حدود دهها هزار ستاره را در خود گنجانده اند ؛ مانند منطقه دورادوس در ابر ماژلانی بزرگ و ان.جی.سی 604 در کهکشان مثلث.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. 1)ویکی‌پدیای انگلیسی 2)Harrison, T.G. (1984). "The Orion Nebula—where in History is it". Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society 25: 65–79. Bibcode:1984QJRAS..25...65H 3)Anderson, L.D.; Bania, T.M.; Jackson, J.M. et al. (2009). "The molecular properties of galactic HII regions". The Astrophysical Journal Supplement Series 181 (1): 255–271. arXiv:0810.3685. Bibcode:2009ApJS..181..255A. doi:10.1088/0067-0049/181/1/255 4)Jones, Kenneth Glyn (1991). Messier's nebulae and star clusters. Cambridge University Press. p. 157

پیوند به بیرون[ویرایش]