مناره باقوشخانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۲°۴۱′۰۴″ شمالی ۵۱°۴۱′۱۹″ شرقی / ۳۲.۶۸۴۴۴° شمالی ۵۱.۶۸۸۶۱° شرقی / 32.68444; 51.68861

مناره باغ قوشخانه
Baghooshkhaneh1.jpg
نام مناره باغ قوشخانه
کشور  ایران
استان استان اصفهان
شهرستان اصفهان
اطلاعات اثر
نام‌های قدیمی مسجد بابا سوخته
کاربری خانه، باغ
دیرینگی دوره ایلخانی
دورهٔ ساخت اثر دوره ایلخانی
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت ۳۱۳
تاریخ ثبت ملی ۲۱ آبان ۱۳۱۷

مناره باقوشخانه‎‎‎ در شمال‎ غربی‎ محله جویباره اصفهان‎ در کنار باغ قوشخانه‎ قرار دارد. کارشناسان با توجه به تزئینات و شیوهٔ معماری زمان بنیاد آن را سدهٔ هشتم هجری و یادگار دورهٔ ایلخانی می‌دانند.

این مناره یکی از دو مناره‌ای بوده که در دو سوی مسجدی به نام مسجد بابا سوخته یا مصلی قرار داشته که جفت آن از میان رفته‌است. دلیل معروفیت این مناره به باغ قوشخانه مجاورت آن با باغ سلطنتی است که در آن پرندگان شکاری پادشاهان نگهداری می‌شده. اکنون این مناره در نزدیکی دروازه کهن طوقچی جای گرفته و به همین شوند آن را به نام‌های باقوشخانه و طوقچی نیز می‌خوانند و زمانی به شوند همسایگی با آرامگاه علی بن سهل، منار علی بن سهل نیز خوانده می‌شد.

ویژگی‌های بنا[ویرایش]

مسجد مصلی در ابتدای دوران قاجار

این سازه سی و هشت متر ارتفاع دارد و پلکان آن معمولی است. تزیینات آن پنج بار تکرار مارپیچ واژهٔ الله‌اکبر به خط کوفی بنایی فیروزه‌ای بر زمینه آجری همراه‎‎ با نقشهای اسلیمی‎‎ ختایی تزئین‎ شده‌است و از حیث تزئینات و ویژگی‌های هندسی اثری کم نظیر به شمار می‌رود.

منار باقوشخانه به‌جای‌مانده یکی از دو منار کناره‌های مسجد مصلی است که اکنون نشانه‌ای از آن نیست. این منار حدود ۳۸ متر بلندی دارد. تزیین آن به خط بنایی فیروزه‌ای بر زمینه آجری به گونه مارپیچ از تکرار الله اکبر درست شده‌است. کتیبه منار شکل گردنبند است که با خط ثلث سفید معرق بر زمینه گل و برگ آجری تزیین شده و بخش‌های زیادی از آن ریخته‌است. با توجه به تزیین‌ها و گونه معماری زمان ساخت آن را مربوط به دوران مغول‌ها می‌دانند.

مرمت بنا[ویرایش]

در سال ۱۳۸۵ سازمان‎ میراث فرهنگی‎ برای‎‎ استحکام‎بخشی سازه‎ - مقرنس کاری - مرمت‎ گنبد مناره - پنجره‎‎‎ها و کاشی‌کاری‎ تمام‎ سطح‎ مناره و راه‌پله‎‎‎ها اقدام کرده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

بر پایه داده‌هایی از مسعود شریفی دیرین

  • روزنامه ایران، دوشنبه، ۲۳ اسفند ۱۳۸۹، سال هفدهم، شماره ۴۷۴۶