مقایسه احکام غذایی اسلام و یهودیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

احکام غذایی اسلامی (حلال) و یهودی (کوشر) هر دو بسیار مفصل اند و نقاط تشابه و تفاوت دارند. گرچه هر دو دین ابراهیمی اند، ریشه‌های متفاوتی دارند: توضیح احکام اسلامی در قرآن و یهودیت در تلمود آمده‌است.

طبق بندی مواد[ویرایش]

تشابهات[ویرایش]

در هر دو گوشت خوک ممنوع است. حیوانات کوشر بسیاری، چون گاویان، حلال هم هستند[۱][۲]. کوشر مصرف دوزیستان را ممنوع و اسلام شدیداً ممنوع می‌کند (مثلاً قورباغه).

آبزیان برای کوشر بودن باید فلس و باله داشته باشند.[۳] بیشتر مکاتب اسلامی معتقد به این مساله‌اند که همه مخلوقات دریایی حلال اند. سنیان حنفی (که اکثریت مسلمانان را تشکیل می‌دهند) دقیقاً همان قانون کوشر را اجرا می‌کنند.[۴][۵] شیعیان همین قانون را عمل می‌کنند با این تفاوت که برخی سخت پوستان و میگوها را هم حلال می‌دانند. [۶]

تفاوتها[ویرایش]

غذا برای حلال بودن نباید هیچ نوع الکلی داشته باشد. کوشر جز شراب انگور و آب انگور (که باید تحت نظر یهودی تولید شود) هر نوع الکل را مجاز می‌داند مادامی که بقیه محتویاتش حلال باشد.[۷]

فهرست حیوانات ممنوع کوشر محدودکننده تر است. سم حیوان باید دوتایی باشد و نشخوار بکند. حلال فقط لازم می‌داند که حیوان برگ و علف بخورد. سنی غیرحنفی هر نوع غذای دریایی را مجاز می‌داند. حنفیان دقیقاً قانون کوشر را اجرا می‌کنند. [۸]

کوشر قائل به جدا شدن محصولات لبنی و گوشتی ست گرچه حتی هریک جداگانه کوشر بوده باشند.

ذبح[ویرایش]

شحیطه یهودی و ذبیحه اسلامی هر دو معتقد به بریدن گردن حیوان در یک حرکت با قطع شاهرگهای اصلی او یند. هر دو لازم می‌دارند که از طناب نخاعی هنگام ذبح اجتناب شود و خون حیوان کاملاً تخلیه شود.

هنگام ذبیحه باید نام خدا برده شود. برخی مسلمانان کوشر را حلال ولی غیر ذبیحه می‌دانند.

منابع[ویرایش]