معماری ۱+۴

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مدل 4+1 مدل 4+1 توسط فیلیپ کروتچن برای "توصیف معماری سیستم های نرم‌افزاری" معرفی شد. این مدل مبتنی بر استفاده از چند view است. view ها برای توصیف سیستم از دید مصرف کنندگان مختلف و سرمایه گذاران نرم‌افزار است مانند کاربران نهایی، برنامه نویسان نرم‌افزار و مدیران پروژه. 4 view در این مدل شامل مدل منطقی، توسعه، فرایند و فیزیکی می شود. از این ها گذشته از use case ها هم برای تشریح معماری استفاده می شود.

  • Logical view: دید منطقی درگیر فابلیت هایی است که سیستم برای کاربران نهایی فراهم می اورد. برای نمایش دید منطقی از نمودار های کلاس، Communication، و نمودار Sequence استفاده می شود.
  • Development View: دید توسعه برای تشریح سیستم از دید یک برنامه نویس است و درگیر مدیریت نرم‌افزار است. به این View همچنین Implementation View هم می گویند. در UML از نمودار Component برای توصیف کمپوننت های سیستم استفاده می کند. برای نمایش این دید در UML از نمودار Package استفاده می کنیم.
  • Process View: دید فرایند، ، درگیر وجهه پویای سیستم است. پروسه های سیستم را توصیف کرده و نحوه تعامل ان ها با هم. همچنین بر رفتار سیستم در زمان اجرا تمرکز دارد. دید فرایند همزمانی (concurrentcy)، توزیع، کارایی و مقیاس پذیری را پوشش می دهد. در UML از نمودار های Activity برای نمایش ان استفاده می شود.
  • Physical View: دید فیزیکی سیستم را از دید یک مهندس سیستم نمایش می دهد. این دید درگیر توپولوژی کمپوننت های نرم‌افزاری در لایه فیزیکی است، بعلاوه ارتباطات فیزیکی بین این کمپوننت ها. در UML از نمودار های Deployment برای نمایش لایه فیزیکی استفاده می شود.
  • Use Case: یا سناریو هه. توصیف معماری با استفاده از مجموعه ای از use case ها ، سناریوها انجام می شود. این سناریو ها توصیفگر توالی ارتباطات بین اشیا و پروسه ها هستند.

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی