مطلوبیت حاشیهای
مطلوبیت حاشیهای اصطلاحی در علم اقتصاد است که به تغییرات مطلوبیت کل، حاصل از بدست آوردن یا مصرف یک یا چند واحد بیشتر از کالا یا خدمات اشاره دارد. مطلوبیت حاشیهای، شیب منحنی مطلوبیت کل است. تا زمانی که مطلوبیت حاشیهای مثبت باشد، مطلوبیت کل با ادامهٔ مصرف افزایش مییابد، اما در صورت منفی شدن مطلوبیت حاشیهای، مطلوبیت کل هم کم میشود. در جایی که مطلوبیت کل بیشترین مقدار خود را دارد، مطلوبیت حاشیهای صفر است.[۱] مطلوبیت حاشیهای را میتوان به صورت «تغییرات در مطلوبیت بر اثر مصرف یک واحد بیشتر از کالا» نیز تعریف کرد. قانون کاهش مطلوبیت حاشیهای که توسط آلفرد مارشال (۱۸۴۲–۱۹۲۴ میلادی) ارائه شده، بیان میکند که برای هر فرد مطلوبیت حاشیهای هر چیزی با هر بار افزایش در میزان مصرفش، کاهش پیدا میکند. برای نمونه فردی که در طول یک بازهٔ زمانی یک هفتهای، یک بستنی میخورد، مقداری احساس رضایت (مطلوبیت) میکند، با خوردن بستی دوم در همان هفته، میزان رضایتِ کل افزایش مییابد، اما میزان افزایش رضایت بر اثر خوردن بستنی دوم، احتمالاً کمتر از میزان افزایش رضایت بر اثر خودن بستنی اول خواهد بود و در دفعات بعدی نیز این روند ادامه مییابد. [۲]
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ↑ Boyes, William and Michael Melvin. “Consumer Choise”. In Microeconomics. Cengage Learning, 2012. 116. ISBN 9781111826154.
- ↑ Hall, Robert Ernest and Marc Lieberman. “Microeconomics Decision Makers”. In Microeconomics: Principles And Applications. Cengage Learning, 2007. 128. ISBN 9780324421477.
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون اقتصاد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
