مشگین‌شهر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از مشگین شهر)
پرش به: ناوبری, جستجو

مختصات: شرقی‌۴۷°۴۱′ شمالی‌۳۸°۲۳′ / °۴۷٫۶۸شرقی °۳۸٫۳۸شمالی / ۴۷٫۶۸;۳۸٫۳۸

مشگین‌شهر
Red pog.svg
مشگین‌شهر
Iran location map.svg
اطلاعات کلی
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان اردبیل
شهرستان مشگین‌شهر
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی خیاو، میمند،
وراوی، بیشگین
مردم
جمعیت ۱۶۱٫۲۹۶ نفر
زبان‌ گفتاری ترکی آذربایجانی
مذهب شیعه
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۱۳۹۴ متر
اطلاعات شهری
وبگاه فرمانداری مشگین‌شهر

مِشگین‌شهر یکی از شهرهای استان اردبیل در ایران است. این شهر در بخش مرکزی شهرستان مشگین‌شهر قرار دارد.[۱]

محتویات

[ویرایش] تاریخچه

در پیرامون مشگین‌شهر سنگ‌نبشته‌ای به زبان پارسی میانه منسوب به شاپور دوم ساسانی وجود دارد. سنگ‌نبشته مشگین‌شهر در ۱۵۰ متری غرب قلعه‌کهنه در کمرکش ارتفاع غربی درهٔ نوروز یاماجی در درون باغ نوروز قرار دارد. این سنگ‌نبشته امروزه به خاطر ویرانگری گنج‌جویان تقریباً از میان رفته‌است ولی نوشته‌های آن بررسی و ترجمه شده‌است. مضمون این نوشته در مورد فرمان و تاریخ ساخت قلعه‌کهنه‌است که به فرمان نرسه‌هرمزد نوشته شده‌است.[۲]

[ویرایش] وجه تسمیه

نام قدیم‌تر این شهر خیاو بوده‌است. خیاو واژه‌ای ایرانی مرکب از خی (خیک آب، حوضه) + آو (آب) است.[نیازمند منبع] در دامنه سبلان شهر و منطقهٔ سراب حالت سرچشمه آب را دارد و منطقهٔ خیاو حالت محل گردآمدن آب.[نیازمند منبع]

ریزآبه‌های سبلان به سوی خیاو می‌آیند و این منطقه سفره‌های زیرزمینی خوبی دارد. واژه خیاو در زبان‌های ایرانی حالت محل پرآب و پردرخت و محل گذر از میان آب و درخت را تداعی می‌کند و ریشهٔ واژهٔ فارسی خیابان و محلهٔ خیابان تبریز نیز از همین واژه‌است. رودخانهٔ مشگین‌شهر که امروزه قره‌سو نام دارد نیز در قدیم اندرآب نام داشته.[۳]

شهر خیاو در دوره‌هایی در تاریخ اسلام، میمند نام داشته. در روزگار سلجوقیان و اتابکان آذربایجان آن را وراوی می‌نامیدند. در سال ۶۰۵/۱۲۰۹م که گرجستان این بخش از ایران را تصرف کرده‌بود یکی از امیران گرجی به نام بیشگین، این شهر را به نام خود نام‌گذاری کرد. این نام بعدها توسط مردم محل به صورت میشگین تلفظ شد. در دوره حکومت رضاشاه، در سال ۱۳۱۶ خورشیدی، به فرمان وی نام میشگین به مشگین‌شهر تغییر یافت.[۴]

[ویرایش] گردشگاه‌ها

[ویرایش] آثار باستانی و قلعه‌های تاریخی

[ویرایش] منابع

http://www.khiavonline.com/farsi/historical-farsi

  1. اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳.
  2. نوبختی خیاوی، ص۶۳.
  3. نوبختی خیاوی؛ سلیمان، خیاو، گمشدهٔ تاریخ، تهران: نشر قو، ۱۳۸۰، ص۱۷.
  4. نوبختی خیاوی؛ سلیمان، خیاو، گمشدهٔ تاریخ، تهران: نشر قو، ۱۳۸۰، صص۱۸-۲۱.


ابزارهای شخصی
گویش‌ها
فضاهای نام
عملکردها
گشتن
چاپ/برون‌ریزی
جعبه‌ابزار
زبان‌های دیگر