مسافرت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مسافرت یا سفر کردن به جابه‌جایی انسان از محلی به محلی دیگر به هرمنظوری یا هرمدتی گفته می‌شود. این جابه‌جایی می‌تواند با وسیله یا بدون هیچ وسیلهٔ حمل و نقلی صورت گیرد.

کلمه سفر[ویرایش]

سفر کردن به معنی از محل خود به جایی دیگر رفتن است.[۱] سفر در عرفان به معنی توجه دل به خداست.[۲]

سفر در احکام اسلامی[ویرایش]

در فقه اسلامی برای سفر احکامی را بر شمرده‌اند. مانند این که نمازهای چهار رکعتیِ مسافر به صورت شکسته اقامه می‌شود. یعنی به جای چهار رکعت، دو رکعت می‌خواند؛ و یا اینکه برخی از سفرها حرام شمرده می‌شود که احکام خود را پیدا می‌کنند. مانند سفری که برای انجام کار گناه و ممنوع در شریعت انجام پذیرد؛ یا سفری که برای انسان ضرر داشته باشد. از میان سفرهایی که برای انسان ضرر دارد، چند سفر استثنا شده است. از جمله سفر برای زیارت حسین بن علی امام سوم شیعیان[۳] که طبق نقل‌های تاریخی، اغلب با خطر مواجه بوده است.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. لغتنامه دهخدا-سفر کردن
  2. لغتنامه دهخدا-سفر
  3. موسوعة الإمام الخوئی، ج5، ص225<
  4. بحار الانوار، علامه مجلسی، ج45، ص404

اقامت و سفر به هنگام ضرر و خطر، محمد مهدی محب الرحمان، نشریه حریم امام، شماره ۱۴۷، ۲۰ آذرماه ۱۳۹۳