مارین لو پن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از مرین لوپن)
پرش به: ناوبری، جستجو
مارین لو پن
عضو پارلمان اروپا
رهبر جبهه ملی
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۱۶ ژانویه ۲۰۱۱
پس از ژان-ماری لو پن
عضو پارلمان اروپا از شمال غرب فرانسه
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۱۴ ژوئیه ۲۰۰۹
عضو پارلمان اروپا از ایل-دو-فرانس
مشغول به کار
۲۰ ژوئیه ۲۰۰۴ – ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۹
عضو شورای محلی در نور-پا-دو-کاله
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۲۶ مارس ۲۰۱۰
عضو شورای محلی در ایل-دو-فرانس
مشغول به کار
۲۸ مارس ۲۰۰۴ – ۲۱ مارس ۲۰۱۰
عضو شورای محلی for نور-پا-دو-کاله
مشغول به کار
۱۵ مارس ۱۹۹۸ – ۲۸ مارس ۲۰۰۴
عضو شورای شهر در انن-بومون
مشغول به کار
۲۳ مارس ۲۰۰۸ – ۲۴ فوریه ۲۰۱۱
اطلاعات شخصی
تولد مریون ان پرین لو پن
Marion Anne Perrine Le Pen

۵ اوت ۱۹۶۸(1968-08-05) ‏(۴۶ سال)
نوی-سور-سن، فرانسه
حزب سیاسی جبهه ملی (۱۹۸۶–تاکنون)
دیگر وابستگی‌های سیاسی SIEL
(۲۰۱۱–تاکنون)
همسر فرنک شوفروی (طلاق.)
اریک لوریو (طلاق.)
Domestic partner لویی الیو (۲۰۰۹–تاکنون)
فرزندان ژهن
لویی
ماتیلد
محل اقامت سن-کلو
انن-بومون
میاس
محل تحصیل دانشگاه پانتئون-آسا
پیشه سیاستمدار
تخصص وکیل
دین کاتولیک رومی
وب‌گاه www.marinelepen.fr

مارین لو پن (به فرانسوی: Marine Le Pen) با نام کامل ماریون آن پرین لو پن (به فرانسوی: Marion Anne Perrine Le Pen)، متولد ۵ اوت ۱۹۶۸ در نوی-سور-سن یک سیاستمدار فرانسوی، و رهبر جبهه ملی فرانسه از ۱۶ ژانویه ۲۰۱۱ است. حرفه او وکالت است. او دختر جوانتر ژان-ماری لوپن، سیاستمدار فرانسوی، رهبر سابق و رییس افتخاری کنونی جبهه ملی و خاله ماریون مارشال-لو پن است. او از سال ۲۰۰۴ تاکنون عضو پارلمان اروپا ست.[۱]

او در ۲۰۱۰، کاندید رهبری جبهه ملی شد که در ۵ اکتبر ۱۹۷۲ توسط ژان-ماری لو پن بنیان گذاشته شد.[۲][۳][۴][۵] او در کنگره جبهه ملی در تور، اندرولووار موفق شد جانشین ژان-ماری لو پن بشود.[۶][۷][۸] او در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۱، با ۶۷٫۶۵٪ (۱۱٬۵۴۶ رای) به عنوان دومین رییس جبهه ملی برگزیده شد.[۹]

حضور او از پدر ملی گرای خود، بسیار دمکرات تر و جمهوریخواه‌تر توصیف شده است؛ او می‌خواهد مهاجرت را به میزان قابل ملاحظه‌ای کاهش دهد، در حالی که پدرشس می‌خواست آن را کلاً متوقف کند. به هرحال، او همچون پدرش، قویاً مخالف ازدواج همجنسگرایان و اتانازی است.

او در ۲۱ آوریل ۲۰۱۱، در تایم ۱۰۰ ۲۰۱۱ در رتبه ۷۱ مین فرد تأثیر گذار قرار گرفت.[۱۰]

او کاندید انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در سال ۲۰۱۲ بود که با ۶٬۴۲۱٬۴۲۶ رای در ۲۲ آوریل ۲۰۱۲، (۱۷٫۹۰٪ کل آرا) در دور اول پس از فرانسوا اولاند و رییس جمهور وقت، نیکلا سارکوزی، به مقام سوم رسید که در تاریخ جبهه ملی بالاترین میزان رای بوده‌است.[۱۱][۱۲][۱۳][۱۴]

مرین لو پن به عنوان رهبر جبهه ملی از حوزه انتخابیه یازدهم پا-دو-کاله در انتخابات مجلس فرانسه ۲۰۱۲ در ۱۴ مه ۲۰۱۲ شرکت کرد که رقابت را با اختلاف حدود ۱۰۰ رای واگذار کرد.[۱۵].[۱۶]

فعالیت سیاسی[ویرایش]

گام‌های نخستین و صعود درون جبهه ملی (۱۹۸۶–۲۰۱۰)[ویرایش]

مرین لو پن در ۱۹۸۶ در ۱۸ سالگی به جبهه ملی پیوست. او در ۲۰۰۰، رییس «ژنراسیونز لو پن» انجمنی نزدیک به حزب شد که هدف «زدودن اهریمنی نمایی از جبهه ملی» بود. او در ۱۹۹۸ به شاخه قضایی جبهه ملی پویست که تا ۲۰۰۳ آن را رهبری می‌کرد.[۱۷]

او در ۲۰۰۰ به کمیته اجرایی جبهه ملی پیوست. او در ۲۰۰۳، نایب رییس جبهه ملی شد.[۱۷] در ۲۰۰۶، ژان-ماری لو پن مسئولیت مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۰۷ خود را به او سپرد. در ۲۰۰۷، او یکی از دو نواب رییس اجرایی جبهه ملی و مسئول تربیت، ارتباطات و تبلیعات آن شد.[۹]

او در ۱۹۹۸ با انتخاب شدن در شورای نور-پا-دو-کاله اولین سمت سیاسی خود را شروع کرد. او پایگاه پارلمانی خود را در ناحیه سابقاً معدن زغال سنگی پا-دو-کاله ایجاد کرد.[۱۷]

کارزار داخلی برای رهبری جبهه ملی (۲۰۱۰-۲۰۱۱)[ویرایش]

نامزدی او مورد حمایت اکثریت قریب به اتفاق مقامات ارشد[۱۸] از جمله ژان-ماری لو پن، بنیانگذار جبهه ملی قرار گرفت.[۱۹][۲۰]

او چهار ماه برای رهبری جبهه ملی مبارزه کرد، و در ۵۱ دپارتمان با اعضای جبهه ملی جلسه داشت تا دیدگاههای سیاسی خود و پروژه‌هایش برای حزب را تشریح کند.[۲۱] حامیان رسمی او از همه دپارتمانهای دیگر بازدید کردند.[۱۸]

جنجال[ویرایش]

سخنرانی مرین لو پن در جریان جلسه‌ای در کمپین درونی حزب در لیون در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۰، موجب بروز جنجال شد. او گفت ممنوع کردن غیر قانونی هفنگی خیابان‌های عمومی و میدان‌ها در سرتاسر فرانسه (از جمله اروندیسمان هجدهم پاریس) برای نمازهای مسلمین مانند اشغال بخش‌هایی از خاک فرانسه است. این واقعیت که او از جنگ جهانی دوم یاد کرده بود.[۲۲] موجب بروز ادعاهایی از رسانه‌ها و سیاست مداران شد که او قیاس جنجال برانگیزی با اشغال فرانسه به دست آلمانی‌ها انجام داده است.

برخی رسانه‌ها و سیاسیون اظهارات وی را قویاً مورد انتقاد قرار دادند.[۲۳][۲۴]

گروههای اسلامی و اتحادیه حقوق بشر فرانسه از این گفته شکایت کردند.[۲۵][۲۶][۲۷][۲۸]

امام سابق مسجد جامع پاریس گفت گرچه قیاس وی پرسش برانگیز و محکوم کردنی ست، ولی او سوال درستی پرسیده است.[۲۹]

لویی الیو از اعضای کمیته اجرایی جبهه ملی، «تلاش برای دستکاری نظر توسط گروه‌های کمونیستی و آنهایی که مسبب واقعی وضعیت کنونی در فرانسه‌اند» را محکوم کرد.[۳۰] او در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۳ بیانیه خود را طی کنفرانسی مطبوعاتی در مقر جبهه ملی در نانت تایید کرد.[۳۱] پس از نظرات ژان فرانسوا کان در BFM TV او «دستکاری حکومتی» ناشی از الیزه با هدف اهریمنی جلوه دادن خود را در نظر عمومی محکوم کرد.[۳۲][۳۳]

در سال۲۰۱۰ دادستان‌های شهر لیون پرونده‌ای را برای شکایت در دادگاه باز کردند که مصونیت اروپایی وی مانع از محکومیت وی در دادگاه شد. به این ترتیب دادستان ارشد شهر لیون از پارلمان اروپا درخواست رسیدگی به مصونیت اروپایی مارین لو پن کرد که در نهایت در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۱۳ پارلمان اروپا حکم لغو مصونیت سیاسی وی را صادر کرد. او دلیل صدور این حکم را دگراندیش بودن خود خواند و آن را بی اهمیت و مسخره دانست.[۳۴]

ایدئولوژی[ویرایش]

اروپا[ویرایش]

لو پن مدعی ست که جبهه ملی حزبی «میهن پرست» است که با حزب استقلال پادشاهی متحد و «مخالفتش با نقش اقتدارگرایانه اتحادیه اروپا و میل آن برای حذف حاکمیت مردم» اشتراک بیشتری دارد تا با حزب ملی بریتانیا.[۳۵]

خاورمیانه[ویرایش]

در گفتگوی با روزنامه اسرائیلی هاآرتص، او تداوم توسعهٔ شهرک‌ها را یک «اشتباه سیاسی» دانست و مدعی «حق نقد سیاست دولت اسرائیل - مانند حق ما برای نقد هر دولت دیگری - بدون درنظرگرفته شدن آن به عنوان یهودستیزی» شد.[۳۶]

او خواهان عقب نشینی فوری نیروهای فرانسوی از افغانستان است. او پیروی فرانسه از آمریکا را تقبیح می‌کند. او از این که فرانسه از آمریکا استقلال داشته باشد و استقلال ژئوپلتیک مورد علاقه مارشال دو گل را باز یابد دفاع می‌کند.[۳۷]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. http://www.conseil-constitutionnel.fr/conseil-constitutionnel/root/bank/download/cc2012premiertourPDR.pdf
  2. Steven Erlanger (21 May 2010). "Child of France’s Far Right Prepares to Be Its Leader". The New York Times. Retrieved 17 November 2010. 
  3. Robert Marquand (25 June 2010). "France's National Front: will Marine Le Pen take the reins ?". The Christian Science Monitor. Retrieved 17 November 2010. 
  4. "Marine Le Pen in bid to head France's National Front". BBC News. 13 April 2010. Retrieved 17 November 2010. 
  5. "Hot Spot—High Life". The Spectator. UK. 12 November 2005. Retrieved 17 November 2010. 
  6. Christian Fraser (16 January 2011). "France's National Front picks Marine Le Pen as new head". BBC News. Retrieved 17 January 2011. 
  7. "Marine le Pen succeeds father at helm of France's National Front". Haaretz. 16 January 2011. Archived from the original on 17 January 2011. Retrieved 18 January 2011. 
  8. Steven Erlanger (16 January 2011). "Le Pen’s Daughter Elected to Lead His Far-Right Party". The New York Times. Retrieved 18 January 2011. 
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ (فرانسوی)"FN: the new president elected by the members!". Front National. 16 January 2011. Retrieved 17 January 2011. [پیوند مرده]
  10. "The 2011 Time 100: full list". Time. 21 April 2011. Retrieved 24 April 2012. 
  11. (فرانسوی)"Decision: list of the 2012 candidates". Constitutional Council. 19 March 2012. Retrieved 22 March 2012. 
  12. (فرانسوی)"2012 French presidential election: Constitutional Council's statement after the official proclamation of the results in the first round". Constitutional Council. 25 April 2012. Retrieved 26 April 2012. 
  13. (فرانسوی)"2012 French presidential election: first round results in the departments after the official proclamation by the Constitutional Council". Constitutional council. Retrieved 26 April 2012. 
  14. (فرانسوی)"2012 presidential election: first round results in the whole France". Minister of the Interior. Retrieved 23 April 2012. 
  15. [۱]
  16. http://web.archive.org/web/20120622041640/http://www.google.com/hostednews/ap/article/ALeqM5gxYK7Dpkt01Max7TdjydsjYQv6RA?docId=54d8cbb98ff64852aebee30f4917a090
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ ۱۷٫۲ (فرانسوی) "Marine Le Pen's biography". Élections présidentielles 2012. 20 November 2009. Retrieved 17 November 2010. 
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ (فرانسوی)"Marine Le Pen's support committee". Front National. Retrieved 24 January 2011. [پیوند مرده]
  19. Henry Samuel (11 September 2008). "French far-right leader Jean-Marie Le Pen sets retirement date". The Daily Telegraph. UK. Retrieved 17 November 2010. 
  20. (فرانسوی)"Jean-Marie Le Pen sides with his daughter Marine against Gollnisch". RMC. 30 June 2010. Retrieved 14 October 2010. 
  21. (فرانسوی)"Timetable of Marine Le Pen's campaign trail for the 2011 Congress". Front National. Retrieved 1 November 2010. [پیوند مرده]
  22. (فرانسوی)"Marine Le Pen shocks on street prayers". Le Figaro. 11 December 2010. Retrieved 14 December 2010. 
  23. (فرانسوی)"Marine Le Pen "reveals fascist banner" according to PS officials". Le Parisien. 11 December 2010. Retrieved 14 December 2010. 
  24. (فرانسوی)"Marine Le Pen compares the "Muslims' street prayers" to an "occupation"". Le Monde. 11 December 2010. Retrieved 14 December 2010. 
  25. (فرانسوی)"Marine Le Pen compares the "street prayers" to the "Occupation" of France". BFM TV. 13 December 2010. Retrieved 16 December 2010. 
  26. (فرانسوی)"Marine Le Pen at the heart of actuality". France 2 (Nations Presse Info). 12 December 2010. Retrieved 16 December 2010. 
  27. (فرانسوی)Anne Fulda (12 December 2010). "Gap". Le Figaro. Retrieved 16 December 2010. 
  28. (فرانسوی)"Marine Le Pen: Marine tails, Le Pen heads". Le Journal du Dimanche. 12 December 2010. Retrieved 16 December 2010. 
  29. (فرانسوی)"Marine Le Pen asked a valid question". France Soir. 14 December 2010. Retrieved 17 December 2010. 
  30. (فرانسوی)Louis Aliot (16 December 2010). "Statement about communitarianism and those really responsible for the current situation in France". Front National. Retrieved 17 December 2010. [پیوند مرده]
  31. (فرانسوی)"Marine Le Pen confirms and signs". BFM TV (Nations Presse Info). 14 December 2010. Retrieved 14 December 2010. 
  32. (فرانسوی)"Controversy of the street prayers. This is state manipulation: the proof!". Front National. 14 December 2010. Retrieved 14 December 2010. [پیوند مرده]
  33. (فرانسوی)"Revelations: Marine Le Pen badmouthed by the Elysée". BFM TV (Nations Presse Info). 14 December 2010. Retrieved 14 December 2010. 
  34. لغو مصونیت اروپایی مارین لوپن به دلیل مقایسه مسلمانان با نازی‌ها
  35. National Front's Marine Le Pen to prove formidable rival to Nicolas Sarkozy - Telegraph
  36. The daughter as de-demonizer - Haaretz Daily Newspaper | Israel News
  37. Afghanistan: Marine Le Pen veut quitter l'orbite américaine