مرگ داریوش بزرگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مرگ داریوش بزرگ، اثر جیووانی باتیستا پیازتا

داریوش بزرگ پس از آگاه‌شدن از شکست پارس در نبرد ماراتون، هیئتی اعزامی علیه ایالات یونانی به فرماندهی داتیس آماده‌کرد. آماده‌کردن این هیئت اعزامی با مردان و کشتی سه‌سال به‌طول انجامید و شورش در مصر نیز آغاز شد. این شورش سلامتی و تندستی داریوش را تا حد زیادی بد کرد و مانع از فرماندهی یکی دیگر از ارتش‌های خود شد تا این که به‌زودی درگذشت. در اکتبر ۴۸۶ پیش از میلاد، جسد داریوش مومیایی شد و در آرامگاهی صخره‌ای که چندی پیش برای او آماده‌شده‌بود، دفن‌شد. خشایارشا، فرزند ارشد داریوش و آتوسا در دستیابی به تاج و تخت موفق‌بودند. خشایارشا به یکی از قدرتمندترین شاهنشاهان هخامنشی تبدیل‌شد.[۱] در سال ۱۹۲۳، باستان‌شناسی آلمانی به‌نام ارنست هرتسفلد، سنگ‌نبشته‌های نوشته‌شده به خط میخی در آرامگاه داریوش باری‌دیگر ساخت. این سنگ‌نبشتهٔ ساختگی هم‌اکنون در نگارخانه هنر فریر و موزه آرتور ساکلر و مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن، دی.سی. قرار دارد.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Shahbazi، Shapur. Encyclopædia Iranica. ج. 7. چاپ Darius I the Great. New York: Columbia University، 1996. 

پیوند به بیرون[ویرایش]