مروان پسر محمد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خلفای اُمَوی
Map of expansion of Caliphate.svg
مُعاویه، ۶۶۱-۶۸۰ م.
یزید، ۶۸۰-۶۸۳
معاویه بن یزید، ۶۸۳-۶۸۴
مروان، ۶۸۴-۶۸۵
عبدالملک، ۶۸۵ -۷۰۵
ولید بن عبدالملک، ۷۰۵ -۷۱۵
سلیمان، ۷۱۵ -۷۱۷
عمر، ۷۱۷-۷۲۰
یزید بن عبدالملک، ۷۲۰-۷۲۴
هشام، ۷۲۴ -۷۴۳
ولید بن یزید، ۷۴۳ -۷۴۴
یزید بن ولید، ۷۴۴
ابراهیم بن ولید، ۷۴۴
مروان بن محمد، ۷۴۴-۷۵۰

مروان بن محمد(نام کامل به عربی: مروان بن محمد بن مروان بن الحکم بن أبی العاص بن أمیه)٬(مقتول به سال ۱۳۲ هجری قمری)ملقب به مروان ثانی یا مروان حمار٬آخرین خلیفه اموی در دمشق بود، که پس از پسرعمویش ابراهیم بن ولید در سال ۱۲۶ ه.ق به خلافت رسید؛او از سال ۷۴۴ میلادی تا زمان کشته شدنش در سال ۷۵۰ میلادی خلیفهٔ زمان خود بود.وی قبل از آن، فرماندار ارمنستان و آذربایجان بود. مروان در طول دوران خلافتش، با ضحاک بن قیس، رهبر خوارج و نیز سلیمان بن عبدالملک در عراق درگیر بود. در اردن، ثابت بن نعیم جذامی علیه وی شورید. مروان این شورشها را سرکوب کرد، و فرماندار دیگری را برای عراقین برگزید.

سفاح (اولین خلیفهٔ عباسی) ، عموی خویش عبد الله بن علی را به سوی شام فرستاد تا نیروهای اموی را از بین برده و مروان را از میان بردارد.مروان ثانی در جنگی که با سپاهیان ابومسلم خراسانی و بنی عباس کرد مغلوب شد و به مصر گریخت و در آنجا به دست یکی از طرفداران بنی عباس کشته شد و سر او را برای سفاح فرستادند.[۱]با مرگ مروان خلافت اموی از سرزمینهای شرق برچیده شد، گرچه این حکومت در اندلس باقی ماند.

پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ فارسی دکتر محمد معین٬جلد پنجم٬صفحه ٔ ۱۹۵۸

منابع[ویرایش]

  • ثابت اسماعیل راوی. تاریخ العصر الاموی من الناحیة السیاسیة و الادرایة و الاجتماعیة. مصعب محمد ابوبکر. قاهره: المکتبة النهضه المصریه، ۱۹۶۵. ۸۸. 
  • رسول جعفریان. تاریخ اسلام از پیدایش تا ایران اسلامی. مرتضی رحیمی. قم: انتشارات حوزه علمیه، ۱۳۷۸. ۸۸. 
  • جرالد هاوتینگ. امویان: نخستین دودمان حکومت‌گر در اسلام (۶۶۱-‎۷۵۰م). ترجمهٔ عیسی عبدی. سعید ذوالفقاری. تهران: امیرکبیر، ۱۳۸۷. ۹۷.