مروان پسر محمد
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| خلفای اُمَوی |
 |
| مُعاویه، ۶۶۱-۶۸۰ م. |
| یزید، ۶۸۰-۶۸۳ |
| معاویه بن یزید، ۶۸۳-۶۸۴ |
| مروان، ۶۸۴-۶۸۵ |
| عبدالملک، ۶۸۵ -۷۰۵ |
| ولید بن عبدالملک، ۷۰۵ -۷۱۵ |
| سلیمان، ۷۱۵ -۷۱۷ |
| عمر، ۷۱۷-۷۲۰ |
| یزید بن عبدالملک، ۷۲۰-۷۲۴ |
| هشام، ۷۲۴ -۷۴۳ |
| ولید بن یزید، ۷۴۳ -۷۴۴ |
| یزید بن ولید، ۷۴۴ |
| ابراهیم بن ولید، ۷۴۴ |
| مروان بن محمد، ۷۴۴-۷۵۰ |
مروان بن محمد( نام کامل به عربی: مروان بن محمد بن مروان بن الحکم بن أبی العاص بن أمیه) آخرین خلیفه اموی در دمشق بود، که پس که پسرعمویش ابراهیم بن ولید به خلافت نشست؛ او از سال 744 میلادی تا زمان کشته شدنش در سال 750 میلادی فرمان راند. او پیشتر، فرماندار ارمنستان و آذربایجان بود. او در طول دوران خلافتش، با ضحاک بن قیس، رهبر خوارج و نیز سلیمان بن عبدالملک در عراق درگیر بود. در اردن، ثابت بن نعیم جذامی علیه وی شورید. مروان این شورشها را سرکوب کرد، و فرماندار دیگری را برای عراقین برگزید. سفاح، عموى خویش عبد الله بن علی را به سوى شام فرستاد تا نیروهاى اموى را از بین برده و مروان را از میان بردارد. مروان در ذى حجه سال 132 در میدان جنگ کشته شد، و خلافت اموى از سرزمینها شرق برچیده شد، گرچه این حکومت در اندلس باقى ماند.
[ویرایش] منابع و یادکردها
- ثابت اسماعیل راوی. تاریخ العصر الاموی من الناحیة السیاسیة و الادرایة و الاجتماعیة. مصعب محمد ابوبکر. قاهره: المکتبة النهضه المصریه، ۱۹۶۵. ۸۸.
- رسول جعفریان. تاریخ اسلام از پیدایش تا ایران اسلامی. مرتضی رحیمی. قم: انتشارات حوزه علمیه، ۱۳۷۸. ۸۸.
- جرالد هاوتینگ. امویان: نخستین دودمان حکومتگر در اسلام (۶۶۱-۷۵۰م). ترجمهٔ عیسی عبدی. سعید ذوالفقاری. تهران: امیرکبیر، ۱۳۸۷. ۹۷.
