مروان پسر حکم
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| خلفای اُمَوی |
 |
| مُعاویه، ۶۶۱-۶۸۰ م. |
| یزید، ۶۸۰-۶۸۳ |
| معاویه بن یزید، ۶۸۳-۶۸۴ |
| مروان، ۶۸۴-۶۸۵ |
| عبدالملک، ۶۸۵ -۷۰۵ |
| ولید بن عبدالملک، ۷۰۵ -۷۱۵ |
| سلیمان، ۷۱۵ -۷۱۷ |
| عمر، ۷۱۷-۷۲۰ |
| یزید بن عبدالملک، ۷۲۰-۷۲۴ |
| هشام، ۷۲۴ -۷۴۳ |
| ولید بن یزید، ۷۴۳ -۷۴۴ |
| یزید بن ولید، ۷۴۴ |
| ابراهیم بن ولید، ۷۴۴ |
| مروان بن محمد، ۷۴۴-۷۵۰ |
 |
در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع برطبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
مروان پسر حکم و نوهٔ امیه (زاده ۲ هجری در مکه، درگذشته ۶۴ هجری در دمشق) چهارمین خلیفه امویان و هشتمین خلیفه بود.
وی در زمان خلافت عثمان وزیر و مشاور او بود. پس از کشته شدن عثمان با هواداری از عایشه بر علیه علی پسر ابوطالب به نبرد پرداخت وپس از شکست خوردن اسیر گردید. ولی از سوی علی بخشیده شد و به شام پیش معاویه پسر ابوسفیان رفت. وی پس از مدتی طولانی در سال ۶۴ هجری به خلافت رسید و سلسله آل مروان را که طبقهٔ دیگری از بنی امیه است را تأسیس کرد و سرانجام پس از ۱۰ ماه خلافت توسط همسر و کنیزانش کشته شد.
