مرغ عشق
| فارسی | English | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
مرغ عشق پرنده ایست اهلی از نژاد طوطی. وطن اصلی این پرنده همچون بسیاری از طوطی سانان دیگر، سرزمین استرالیا است.
تاریخچه [ویرایش]مرغ عشق برای اولین بار در اواخر سال ۱۷۰۰ میلادی به صورت گله های وحشی در استرالیا مشاهده شد که تعداد افراد این گله¬ها به هزاران قطعه می¬رسید. نام انگلیسی مرغ عشق «بجایر» از کلمه بومی budgerijour گرفته شده است که این لغت در زبان بومیان استرالیا به معنی «غذای خوب» می باشد و شاید علت این تسمیه بدان جهت بوده است که وجود این پرنده در منطقه ای دلیل وفور نعمت و غذای فراوان در آن منطقه بوده است، زیرا که این پرنده در شرایط مناسب غذایی به شدت زاد و ولد نموده و گله¬های بزرگی به وجود می¬آورد. این پرنده برای اولین بار در سال ۱۸۰۵ توسط «جورج شاو» مدیر جانور شناسی موزه طبیعی بریتانیا شناسایی شد و در سال ۱۸۳۲ طبیعی دان « موزه لینه» که «یوهان واگلر» نام داشت توضیحاتی در باره مرغ عشق منتشر کرد. در سال ۱۸۴۰میلادی، زیست شناسی به نام «جان گولد» این پرنده را از استرالیا خارج کرد و به انگلستان برد. موج تقاضا برای این پرنده موجب شد تا کشتیهای زیادی دست به کار انتقال این پرندگان به اروپا، مخصوصاً انگلستان، هلند و بلژیک بزنند. کشتیها مرغ عشقها را در دستههای چند ده هزارتایی حمل میکردند. در طول سفر چند هفتهای، فقط تعداد اندکی از آنان سالم به اروپا میرسیدند. به زودی این پرنده اهلی شد و از طریق انگلستان به تمام دنیا منتقل شد. در سال ۱۸۴۶ برای اولین بار وارد کشور فرانسه شد و هشت سال بعد یعنی در سال ۱۸۵۴ طبیعی دان فرانسوی «جان دلون» مقاله¬ای در خصوص تکثیر، تغذیه و نگهداری مرغ عشق منتشر کرد. در سال ۱۸۵۹ نویسنده آلمانی «کارل بوله» در نشریه پرنده شناسی آلمان مقاله مفصلی در باره مرغ عشق منتشر کرد. از نوشته های «بوله» چنین بر می آید که مرغ عشق در آن زمان در تمامی شهرهای بزرگ آلمان به عنوان حیوان خانگی رایج بوده است و بنا به گفته او مرغ عشق برای اولین بار در سال ۱۸۵۵ درشهر برلین آلمان توسط «گرفین شورین» تکثیر یافت. مرغ عشق از سال ۱۸۶۰ به بعد در تمامی باغ وحش¬های آلمان وجود داشته و با موفقیت تکثیر و پرورش یافته است. طی ۵۰ سال، واحد¬های عظیم تجاری به وجود آمدند که هزاران قطعه از این پرنده کوچک را برای دوستداران پرندگان زینتی تکثیر می¬کردند. در اواخر قرن نوزدهم واردات مرغ عشق به ارقام غیر قابل تصوری رسید. بنابر نوشته های «دبراسای» تنها در سال ۱۸۹۴ واردات پرندگان زنده به بنادر فرانسه بالغ بر یک میلیون و دویست هزار قطعه بوده که در آن، واردات مستقیم به انگلستان و آلمان منعکس نشده است. مشخصات [ویرایش]
مرغ عشق در حالت کلی می توان به ۲گروه هلندی وساده تقسیم کرد که نژاد هلندی آن دو برابر بزرگتر از نژاد معمولی آن است که معمولا درکشورانگلستان نگهداری شده ودرایران هم موجود است ومرغ عشق اهلی، اندکی از همنوعان وحشی خود بزرگتر است. طول بدن این پرنده بین ۱۶ تا ۲۰ سانتیمتر میباشد. عمر انواع وحشی آن ۱۰ تا ۱۴ سال و عمر نوع اهلی آن اغلب کمتر از ۵ سال است. البته در میان مرغ عشقهای اهلی گاه عمر ۱۱ ساله نیز مشاهده شدهاست. تعیین جنسیت نر وماده [ویرایش]برای فهمیدن جنس نر و ماده این حیوان بهترین گزینه توجه به پوستی که در بالای منقار قرار دارد و سوراخهای بینی در آن هستند٬میباشد.در نوع نر رنگ این پوست آبی تیرهاست اما در نوع ماده آبی روشن ٬قهوهای یا متمایل به قهوهای است.رنگ آبی این پوست در نوع نر همواره مشخص است هرچند در نرها مریض این رنگ مات میشود و در نرهای مسن قهوهای شده و ترکهایی در آن دیده میشود.اما رنگ این پوست در مادهها متغیر است در موقع تخم گذاری و در جوانی صاف و روشن تر است و پس از این مدت تیره تر و چروک دار میگردد. رفتار شناسی مرغ عشق [ویرایش]مرغ عشق پرنده¬ای هوشمند و اجتماعی است و از بازی کردن لذت می¬برد. مرغ عشق ماده علاقه زیادی به جویدن اجسامی مانند چوب دارد که این تمایل در نرها کمتر است. مرغ عشق علاقه زیادی به همبازی شدن با آدمی دارد و قادر به تقلید محدود صدا و سوت زدن است. مرغ عشق خیلی زود اهلی شده و به خانه خو میگیرد. میتوان به آن یاد داد که روی انگشت بنشیند. حضورسگ و گربه موجب ناراحتی پرنده میشود حتی اگر به آن دسترسی نداشته باشند. پرنده جدید را باید به تدریج وارد کرد لذا اگر تصمیم گرفتید تا برای مرغ عشق خود جفت تهیه کنید، بهتر است که پرنده جدید را ابتدا در قفس¬های مجزا ولی کنار هم نگه دارید تا به هم عادت کنند. تولید مثل [ویرایش]شروع تخم گذاری مرغ عشق در آغاز فصل بارندگی میباشد.این پرنده خود میتواند ماهها با آب کم زندگی کند اما علت اینکه تمایل شدیدی برای تخم گذاری در فصل بارندگی دارد این است که برای پرورش جوجههای خود نیاز به آب دارد.این پرنده لانه سازی نمیکند بلکه از سوراخهای موجود بر روی درختان اکالیپتوس استفاده میکند.و برای پر کرد کف لانه از پوسته خود درخت استفاده میکنند.حتی در صورتی که درختان زیادی در ناحیه موجود باشد تمام جفتهای یک گروه(گروهها معمولا ۱۰ تا ۵۰ تایی هستند) روی یک درخت تخم گذاری میکنند. 
پرنده ماده ۴ تا ۶ تخم میگذارد و به مدت ۱۸ تا ۲۱ روز بروی آنها میخوابد و در این مدت مرغ نر در حوالی لانه میماند و نقش نگهبان را بر عهده دارد و از دهانه لانه ماده را تغذیه میکند.مرغ نر تا بزرگ شدن جوجهها حق ندارد به لانه وارد شود و ماده این اجازه را به وی نمیدهد. 
قدرت هضم غذا در مرغ عشق بسیار سریع بوده و معمولا هر ۱۵ تا ۲۰ دقیقه فضله میگذارند.مرغ عشق ماده به علت به خطر نیفتادن سلامتی جوجهها در لانه فضله نمیکند و برای این کار از لانه خارج میشود البته تعداد ترک لانه باید کم باشد تا خطری متوجه جوجهها نشود.چون نمیشود هر ۱۵ تا ۲۰ دقیقه ماده برای فضله گذاری از لانه خارج شود، قبل از اولین تخم گذاری مرغ عشق ماده فواصل بین تعداد دفعات فضله گذاری خود را افزایش میدهد و در هر ۲ تا ۳ ساعت مبادرت به انجام این کار میکند اما به میزان بیشتری فضله میگذارد به این ترتیب به فضله گذاری در مدت طولانی عادت میکند.در هنگام تخم گذاری در برخی موارد ماده پرهایش میریزد و احتمالا این کار برای ایجاد محیطی گرم برای تخمها و جوجهها میباشد. 
بعد از تولد جوجهها ماده آنها را به وسیله خوراک نرم معده اش تغذیه میکند و بعد از چند روز بچههای بزرگتر از غذای نیمه هضم شده لوله مری و کوچکترها هنوز از طریق معده تغذیه میشوند.به منظور جدا سازی تغذیه کودکان ابتدا بچههای بزرگر از طریق لوله مری تغذیه میشوند و سپس جوجههای کوچکتر از طریق معده تغذیه میگردند.بعد از به دنیا آمدن جوجه ا ماده کمتر از قبل مبادرت به خروج از لانه میکند و تنها مواقع ضروری برای دفع فضله، تغذیه یا تمیز کردن خود خارج میشود. 
ماده همیشه از طریق نر تغذیه میشود که این تغذیه شامل دانههای هضم شده آماده نیز میشود چون اگر قرار باشد ماده غذا را هضم کند وقت بیشتری میبرد و شرایط محیط برای تامین غذا نیز نا معلوم است پس باید در وقت صرفه جویی کرد و نوزادان را هر چه زودتر پرورش داد. تغذیه [ویرایش]
ارزن مهمترین خوراک مرغ عشقها محسوب میشود و تنها در فصول معینی از سال در زیستگاه این پرندهها در استرالیا میروید و این پرندگان باقی سال را از تخم خشک سایر گیاهان تغذیه میکنند.اما در اسارت باید علاوه بر ارزن رژیم غذایی به صورت ذیل را برای ایشان مهیا کرد:
مرغ عشقهایی که به نوعی رژیم غذایی خاص عادت بکنند به راحتی آن رژیم را ترک نمیکنند پس باید از خردسالی آنها را به رژیم غذایی خوبی عادت داد. برای اطمینان از جذب مواد معدنی مورد نیاز در پرنده بهتر است از مکمل های تغذیه ای یا ویتامین های اضافی ( مانند مولتی ویتامین مخصوص پرندگان یا مولتی میولزین ) استفاده کرد. نکته : ممکن است این پرنده از گچ و آهک برای تغذیه نیز استفاده کند ؛ شایان ذکر است که پرنده به راحتی می تواند این مواد را دفع کند و هیچ گونه عوارض جانبی برایش به بار نخواهد داشت. نگهداری [ویرایش]بهتر است مرغ عشقها بصورت جفت نگهداری شوند.مرغ عشق به محیط اطراف خود خو میگیرد و نباید جای قفس پرنده را تغییر داد.قفس پرنده باید جایی باشد روشن و تا حد ممکن ساکت.و در محلهای پر رفت و آمد و پشت پنجره که نور آفتاب دائم به آنها بتابد محل مناسبی نیست، زیرا اگر مرغ عشق زیاد زیر نور آفتاب بماند سکته میکند.قفس پرنده باید در بالا باشد تا پرنده به همه چیز مسلط باشد و احساس ترس نکند.اگر مثلا قسمتی از قفس رو به دیوار باشد به طوری که مرغ عشق از پشت خود خیالش راحت باشد بسیار برای او مناسب خواهد بود. بیماریها [ویرایش]
مرغ عشق همانند سایر پرندگان به بسیاری از بیماری های طیور مبتلا می شود ومهم ترین این بیماری ها عبارتند از: بیماری نیوکاسل، بیماری پر ریزی فرانسوی، بیماری جوجه مرغ عشق، بیماری آبله، بیماری پستیاکوز، بیماری سالمونلوزبیماری مگا باکتریوز، بیماری تریکومونیازیس، بیماری کوکسیدیوز، بیماری جرب، بیماری اسپرژیلوز. هر کدام از بیماری های فوق الذکر علایم ونشانه های خاصی دارد وبرای درمان آن ها باید به دامپزشک مراجعه کرد. علائمی مانند عطسه های متوالی و مشاهده آبکی تر شدن فضله در این پرنده طی چند روز متوالی، نشانه خطر شناخته شده و باید سریعا نسبت به بر طرف کردن آن اقدام کرد ؛ بدین صورت که از جریان هوای مستقیم جلوگیری به عمل آمده، پرنده را در دمای بالاتر نسبت به محیط بیرون نگهداری کرده و با استفاده از نور مادون قرمز(با فاصله30 سانتی از پرنده)گرما دهی کنید تا جریان خون در پرنده بالا رفته و با افزایش دما، این علائم خطرناک بهبودی یابند. نگارخانه تصاویر [ویرایش]پانویس [ویرایش]منابع [ویرایش]
پیوند به بیرون [ویرایش]
|
The budgerigar (Melopsittacus undulatus) (pron.: /ˈbʌdʒərɨɡɑr/), also known as common pet parakeet or shell parakeet and informally nicknamed the budgie, is a small, long-tailed, seed-eating parrot. Budgerigars are the only species in the Australian genus Melopsittacus, and are found wild throughout the drier parts of Australia where the species has survived harsh inland conditions for the last five million years.[2] Budgerigars are naturally green and yellow with black, scalloped markings on the nape, back, and wings, but have been bred in captivity with colouring in blues, whites, yellows, greys, and even with small crests. Budgerigars are popular pets around the world due to their small size, low cost, and ability to mimic human speech. The origin of the budgerigar's name is unclear. The species was first recorded in 1805, and today is the most popular pet in the world after the domesticated dog and cat.[3] The budgerigar is closely related to the lories and the fig parrots.[4][5][6][7] They are one of the parakeet species, a non-taxonomical term that refers to any of a number of small parrots with long, flat and tapered tails. In both captivity and the wild, budgerigars breed opportunistically and in pairs.
Biology [edit]Evolutionary history [edit]
The budgerigar has been thought to be the link between the genera Neophema and Pezoporus based on the barred plumage.[8] However, recent phylogenetic studies using DNA sequences place the budgerigar very close to the lories (tribe Loriini) and the fig parrots (tribe Cyclopsittini).[4][5][6][7] Anatomy and physiology [edit]
Wild budgerigars average 18 cm (7 in) long, weigh 30–40 grams (1.1–1.4 oz), and display a light green body colour (abdomen and rumps), while their mantles (back and wing coverts) display pitch-black mantle markings (blackish in fledgelings and immatures) edged in clear yellow undulations. The forehead and face is yellow in adults but with blackish stripes down to the cere (nose) in young individuals until they change into their adult plumage around three to four months of age. They display small, purple cheek patches and a series of three black spots across each side of their throats (called throat spots). The two outermost throat spots are situated at the base of each cheek patch. The tail is cobalt (dark-blue); and outside tail feathers display central yellow flashes. Their wings have greenish-black flight feathers and black coverts with yellow fringes along with central yellow flashes, which only become visible in flight or when the wings are outstretched. Bills are olive grey and legs blueish-grey, with zygodactyl toes.[9] Budgerigars in their natural habitat in Australia are noticeably smaller than those in captivity. This particular parrot species has been bred in many other colours and shades in captivity (e.g. blue, grey, grey-green, pieds, violet, white, yellow-blue), although they are mostly found in pet stores in blue, green, and yellow. Like most parrot species, budgerigar plumage fluoresces under ultraviolet light. This phenomenon is possibly related to courtship and mate selection.[10] The upper half of their beaks is much taller than the bottom half and covers the bottom when closed. The beak does not protrude much, due to the thick, fluffy feathers surrounding it, giving the appearance of a downward-pointing beak that lies flat against the face. The upper half acts as a long, smooth cover, while the bottom half is just about a half-sized cup-piece. These beaks allow the birds to eat plants, fruits, and vegetables. The beak of a budgerigar can clamp tighter than most other birds, keeping food or nesting supplies from falling out of its hold.[citation needed] The colour of the cere (the area containing the nostrils) differs between the sexes, being royal blue in males, pale brown to white (nonbreeding) or brown (breeding) in females, and pink in immatures of both sexes (usually of a more even purplish-pink colour in young males). Some female budgerigars develop brown cere only during breeding time, which later returns to the normal colour. Young females can often be identified by a subtle, chalky whiteness that starts around the nostrils. Males that are either Albino, Lutino, Dark-eyed Clear or Recessive Pied (Danishpied or harlequin) always retain the immature purplish-pink cere colour their entire lives.[9][11]  It is usually easy to tell the sex of a budgerigar over six months old, mainly by the cere colours, but behaviours and head shape also help indicate sex. A mature male's cere is usually light to dark blue, but can be purplish to pink in some particular colour mutations, such as Dark-eyed Clears, Danish Pieds (Recessive Pieds) and Inos, which usually display much rounder heads. Males are typically cheerful, extroverted, highly flirtatious, peacefully social, and very vocal[citation needed]. Females' ceres are pinkish as immatures and switch from being beigish or whitish outside breeding condition into brown (often with a 'crusty' texture) in breeding condition and usually display flattened backs of heads (right above the nape region). Females are typically highly dominant and more socially intolerant.[12] Vision [edit]Like many birds, budgerigars have tetrachromatic colour vision, but all four classes of cone cells operating simultaneously requires the full spectrum provided by sunlight.[13] The ultraviolet spectrum brightens their feathers to attract mates. The throat spots in budgerigars reflect UV and can be used to distinguish individual birds.[10] Ecology [edit]
Budgerigars are nomadic birds found in open habitats, primarily in scrublands, open woodlands, and grasslands of Australia. The birds are normally found in small flocks, but can form very large flocks under favourable conditions. The nomadic movement of the flocks is tied to the availability of food and water.[9] Drought can drive flocks into more wooded habitat or coastal areas. They feed on the seeds of spinifex, grass seeds, and sometimes ripening wheat.[9][14] Naturalised feral budgerigars have been recorded since the 1940s in the St. Petersburg, Florida, area of the United States, but are much less common now than they were in the early 1980s. Increased competition from European starlings and house sparrows is thought to be the primary cause of the population decline.[15] Budgerigars and humans [edit]Etymology [edit]
Alternative common names include shell parrot, warbling grass parakeet, canary parrot, zebra parrot, flight bird, scallop parrot and the alternate spellings budgerygah and betcherrygah.[16] Although more applicable to members of the genus Agapornis, the name lovebird has been applied to them from their habit of mutual preening.[16] Several possible origins for the English name "budgerigar" have been proposed:
The budgerigar was first described by George Shaw in 1805, and given its current binomial name by John Gould in 1840. The genus name Melopsittacus comes from Greek and means "melodious parrot".[20] The species name undulatus is Latin for "undulated" or "wave-patterned".[21] Gould noted the term betcherrygah was used by indigenous people of the Liverpool plains in New South Wales.[22] Aviculture [edit]The budgerigar has been bred in captivity since the 1850s. Breeders have worked to produce a variety of colour, pattern, and feather mutations, including albino, blue, cinnamon-ino (lacewinged), clearwinged, crested, dark, greywinged, opaline, pieds, spangled, dilute (suffused), and violet. 
English or "show" budgerigars are about twice as large as their wild counterparts, and with a larger size and puffier head feathers have a boldly exaggerated look. The eyes and beak can be almost totally obscured by these fluffy head feathers. English budgerigars are typically more expensive than wild-type birds, and have shorter life span of about seven to nine years. Breeders of English budgerigars often exhibit their birds at animal shows. Most captive budgerigars in the pet trade are more similar in size and body conformation to wild budgerigars. Budgerigars are social animals and require stimulation in the shape of toys and interaction with humans or with other budgerigars. Budgerigars, and especially females, will chew material such as wood. When a budgerigar feels threatened, it will try to perch as high as possible and to bring its feathers close against its body in order to appear thinner. Tame budgerigars can be taught to speak, whistle, and play with humans. Both males and females sing and can learn to mimic sounds and words and do simple tricks, but singing and mimicry are more pronounced and better perfected in males. Females rarely learn to mimic more than a dozen words. Males can easily acquire vocabularies ranging from a few dozen to a hundred words. Pet males, especially those kept alone, are generally the best speakers. Budgerigars will chew on anything they can find to keep their beaks trimmed. Mineral blocks (ideally enriched with iodine), cuttlebone, and soft wooden pieces are suitable for this activity. In captivity, budgerigars live an average of five to eight years, but life spans of 15–20 years have been reported.[23] The life span depends on breed, lineage, and health, being highly influenced by exercise and diet. Budgerigars have been known to cause "bird fancier's lung" in sensitive people, a type of hypersensitivity pneumonitis.[24] Breeding [edit]
Breeding in the wild generally takes place between June and September in northern Australia and between August and January in the south, although budgerigars are opportunistic breeders and respond to rains when grass seeds become most abundant.[9] They show signs of affection to their flockmates by preening or feeding one another. Budgerigars feed one another by eating the seeds themselves, and then regurgitating it into their flockmate's mouth. Populations in some areas have increased as a result of increased water availability at farms. Nests are made in holes in trees, fence posts, or logs lying on the ground; the four to six eggs are incubated for 18–21 days, with the young fledging about 30 days after hatching.[9][14] In the wild, virtually all parrot species require a hollow tree or a hollow log as a nest site. Because of this natural behavior, budgerigars most easily breed in captivity when provided with a reasonable-sized nest box. The eggs are typically one to two centimetres long and are pearl white without any colouration if fertile. Female budgerigars can lay eggs without a male partner, but these unfertilised eggs will not hatch. When the female is laying eggs, her cere turns a crusty brown colour. A female budgerigar will lay her eggs on alternate days.[25] After the first one, there is usually a two-day gap until the next. She will usually lay between four and eight eggs, which she will incubate (usually starting after laying her second or third) for about 21 days each.[25] Females only leave their nests for very quick defecations, stretches and quick meals once they have begun incubating and are by then almost exclusively fed by their mate (usually at the nest's entrance). Females will not allow a male to enter the nest, unless he forces his way inside.[25] Depending on the clutch size and the beginning of incubation, the age difference between the first and last hatchling can be anywhere from 9 to 16 days. At times, the parents may begin eating their own eggs due to feeling insecure in the nest box. Chick health [edit]Breeding difficulties arise for various reasons. Some chicks may die from diseases and attacks from adults. Other budgerigars (virtually always females) may fight over the nest box, attacking each other or a brood. Sometimes, budgerigars (mainly males) are not interested in the opposite gender, and will not reproduce with them; a flock setting—several pairs housed where they can see and hear each other—is necessary to stimulate breeding. Another problem may be the birds' beaks being under lapped, where the lower mandible is above the upper mandible. Most health issues and physical abnormalities in budgerigars are genetic. Care should be taken that birds used for breeding are active, healthy, and unrelated. Budgerigars that are related or which have fatty tumours or other potential genetic health problems should not be allowed to breed. Parasites (lice, mites, worms) and pathogens (bacteria, fungi and viruses), are contagious and thus transmitted between individuals through either direct or indirect contact. Nest boxes should be cleaned between uses. Splay leg is a relatively common problem in baby budgerigars; one the budgerigar's legs is bent outward, which prevents it from being able to stand properly and compete with the other chicks for food, and can also lead to difficulties in reproducing in adulthood. The condition is caused by young budgerigars slipping repeatedly on the floor of a nest box. It is easily avoided by placing a small quantity of a safe bedding or wood shavings in the bottom of the nest box. Alternatively, several pieces of paper may be placed in the box for the female to chew into bedding. Development [edit]Eggs take about 18–20 days before they start hatching. The hatchlings are altricial – blind, naked, unable to lift their head, and totally helpless, and their mother feeds them and keeps them warm constantly. Around 10 days of age, the chicks' eyes will open, and they will start to develop feather down. The appearance of down occurs at the age for closed banding of the chicks. Budgerigar's closed band rings must be neither larger nor smaller than 4.0 to 4.2 mm. They develop feathers around three weeks of age. (One can often easily note the colour mutation of the individual birds at this point.) At this stage of the chicks' development, the male usually has begun to enter the nest to help his female in caring and feeding the chicks. Some budgerigar females, however, totally forbid the male from entering the nest and thus take the full responsibility of rearing the chicks until they fledge. Depending on the size of the clutch and most particularly in the case of single mothers, it may then be wise to transfer a portion of the hatchlings (or best of the fertile eggs) to another pair. The foster pair must already be in breeding mode and thus either at the laying or incubating stages, or already rearing hatchlings. As the chicks develop and grow feathers, they are able to be left on their own for longer periods of time. By the fifth week, the chicks are strong enough that both parents will be comfortable in staying out of the nest more. The youngsters will stretch their wings to gain strength before they attempt to fly. They will also help defend the box from enemies, mostly with their loud screeching. Young budgerigars typically fledge (leave the nest) around their fifth week of age and are usually completely weaned between six to eight weeks old. However, the age for fledging, as well as weaning, can vary slightly depending on whether its age and the number of surviving chicks. Generally speaking, the oldest chick is the first to be weaned. Though it is logically the last one to be weaned, the youngest chick is often weaned at a younger age than its older sibling(s). This can be a result of mimicking the actions of older siblings. Lone surviving chicks are often weaned at the youngest possible age as a result of having their parents' full attention and care. Hand-reared budgies may take slightly longer to wean than parent-raised chicks. Hand feeding is not routinely done with budgerigars, due to their small size, and because young parent raised birds can be readily tamed. Colour mutations [edit]Main article: Budgerigar colour genetics
All captive budgerigars are divided into two basic series of colours; namely, white-based (blue, grey and white) and yellow-based (green, grey-green and yellow). Presently, at least 32 primary mutations (including violet) occur, enabling hundreds of possible secondary mutations (stable combined primary mutations) and colour varieties (unstable combined mutations). Mimicry [edit]Main article: Talking bird
Male specimens of budgerigars are considered to be one of the top five talking champions amongst parrot species, alongside the African grey, the Amazon, and the Eclectus parrots, and the ring-necked parakeet.[citation needed] Puck, a male budgerigar owned by American Camille Jordan, holds the world record for the largest vocabulary of any bird, at 1,728 words. Puck died in 1994, with the record first appearing in the 1995 edition of Guinness World Records.[26][27] In 2001, recordings of a budgerigar called Victor got some attention from the media. Victor's owner, Ryan B. Reynolds of Canada, stated Victor was able to engage in contextual conversation and predict the future.[28][29] Though some believe the animal was able to predict his own death as was claimed,[30] further study on the subject is difficult without the bird. The recordings still remain to be verified by scientific analysis.[31] Critics argue Victor's speech in the recordings is not coherent enough to be determined as spoken in context.[32] See also [edit]References [edit]
Bibliography [edit]
Further reading [edit]
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
The dictionary definition of 
