مردم‌گریزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مردم‌گریزی (به انگلیسی: Asociality) به عدم علاقه فرد به شرکت در روابط اجتماعی و انجام کارها به تنهایی می‌گویند. تفاوت فرد مردم‌گریز با فرد ضد جامعه (به انگلیسی: antisocial) این است که برخلاف او علاقه‌ای به ضدیت علیه اجتماع و شرایط آن ندارد.

مردم‌گریزی در آیین‌های رهبانیت چون کاتولیسیزم، بوداگرایی و تصوف ویژگی پسندیده‌ای به شمار می‌آید که باعث جدایی از زندگی سکولاریته و به تفکر بدون مزاحمت دیگران کمک می‌کند.

اندازه‌ای از مردم‌گریزی در افراد درون‌گرا مشاهده می‌شود در حالیکه اندازه بالای آن در افراد مبتلا به شیزوفرنی دیده می‌شود که از ویژگی‌های آن عدم توانایی احساس راحتی در رابطه نزدیک با دیگران است.(Davidson & Neale 1994) مردم‌گریزی در اغلب افراد مبتلا به نشانگان آسپرگر و درخودماندگی هم دیده می‌شود.[۱]

مردم‌گریزی همیشه هم از نظر جامعه ویژگی بدی نیست و گاهی هم از آن به عنوان استقلال فکری شخص نام برده می‌شود.

در اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی کسانی را که مردم‌گریز می‌دانستند مجبور به داشتن نشان مثلث سیاه بر روی لباسشان می‌کردند. دسته‌های دیگری از افراد نیز باید این نشان را بر لباسشان می‌زدند از جمله: بیماران روانی، افراد بی‌خانمان، معتادان به الکل، روسپیان و صلح‌طلبان.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. [۱]
  2. The unsettled, "asocials", alcoholics and prostitutes. Center for Holocaust & Genocide Studies. دانشگاه مینسوتا. Retrieved September 14, 2012.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Asociality»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۶ فروردین ۱۳۹۲).