مرانک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۵°۴۱′ شمالی ۵۲°۰۲′ شرقی / ۳۵.۶۸۳° شمالی ۵۲.۰۳۳° شرقی / 35.683; 52.033

مرانک
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان تهران
شهرستان دماوند
بخش مرکزی
دهستان جمع‌آبرود
مرانک بر ایران واقع شده‌است
مرانک
۳۵°۳۶′۵۱″ شمالی ۵۲°۰۸′۳۶″ شرقی / ۳۵.۶۱۴۲° شمالی ۵۲.۱۴۳۳° شرقی / 35.6142; 52.1433
مردم
جغرافیای طبیعی
ارتفاع از سطح دریا ۱۸۵۲
اطلاعات روستایی
پیش‌شمارهٔ تلفن ۰۲۲۱۵۵۲

مَرانَک روستایی از توابع شهرستان دماوند واقع در شرق استان تهران می‌باشد. این روستا هم اکنون با دو روستای مجاور به نامهای روستای آبسرد و روستای تاسکین در همدیگر ادغام شده اند؛ و تشکیل شهر آبسرد را داده اند.

اغلب مردم مرانک کشاورز هستند. از مراسم ويژه مردم مرانک مي توان به عزاداري هاي ايام محرم, صفر و فاطمیه اشاره کرد, مرانک قدمتی در تاریخ ایران ،اسلام و ساداتی از نسل سید گتمیر دارد.

از جاذبه‌های روستای مرانک خانه‌های کهن آن است. این روستای ییلاقی، یک آبادی گردشگر پذیر دماوند است که خانه‌های تاریخی آن هر گردشگری را مجذوب خود می‌کند. این خانه‌ها در محلات سه گانه روستا پراکنده هستند و از آن جمله می‌توان به خانه‌های قجری میرزا علی نقی مرعشی، میرزا یعقوب علوی، میرزامحمد علی اسدی، میرزا حسن گتمیری و خانم آقا اشاره کرد. خانه‌های تاریخی مرانک اغلب براساس یک روش ساخته شده و همگی دارای سردر ورودی، هشتی و دو حیاط مستقل در دو طرف هشتی هستند. در ورودی اصلی هر خانه دو سکوی خشتی یا آجری به عنوان نشیمن، در دو طرف درگاه ساخته شده‌است. همه خانه‌ها درهای چوبی و تزییناتی مانند گل میخ، کوبه‌های زنانه و مردانه و کلون دارند. داخل اتاق‌ها با انواع گچبری، نقاشی و گل بوته تزیین شده‌است و در سقف آن‌ها از تزیینات مختلف چوبی استفاده شده‌است. همچنین چشم انداز سرسبز حواشی رودخانه سرآسیاب نیز از مناطق دیدنی مرانک است که در فصول مختلف سال بسیار تماشایی بوده و گردشگران بسیاری را به خود جلب می‌کند. این روستا از طریق جاده فیروزکوه قابل دسترسی است.

مرانک اولین مرکز فناوری اطلاعات را در بین روستاهای ایران داراست، که در سال ۲۰۰۳ میلادی با کمک سازمان یونسکو (undp) ایجاد گردید. این طرح که بهره برداری آزمایشی آن از ۲۲/۴/۸۳ در مرانک شروع شده بود در روز سه شنبه مورخ ۲۰/۵/۸۳ بصورت رسمی و با حضور شخصیت‌های بلند پایه کشوری و محلی افتتاح گردید. طرح مذکور که توسط دفتر پژوهشی سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور و با مشارکت برنامه عمران سازمان ملل، در چارچوب همکاریهای دولت جمهوری اسلامی ایران با دفتر سازمان ملل در تهران از ابتدای سال ۱۳۸۲ آغاز شده و هم اکنون به بهره برداری رسیده‌است.

[۱]

منابع[ویرایش]