درمان اچ‌آی‌وی/ایدز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مدیریت اچ‌آی‌وی/ایدز به طور عادی شامل مصرف داروهای ضدویروس پسگرد جهت کنترل عفونت HIV می‌شود. مؤسسه ملی بهداشت آمریکا و برخی دیگر از موسسات، استفاده از داروهای ضدویروس پسگرد را به تمام بیماران مبتلا به ایدز توصیه می‌کند. [۱]

در حال حاضر هیچ نوع درمان یا واکسن اچ‌آی‌وی موثری برای این بیماری ساخته نشده است. معالجه شامل درمان از طریق مقابله با بازگشت ویروس (HAART) است که روند پیشروی بیماری را کند می‌کند. [۲] از سال ۲۰۱۰ بیش از ۶٫۶ میلیون نفر در کشورهای با درآمد پایین یا متوسط مبتلا به این بیماری شده‌اند. همچنین درمان این بیماری شامل درمان‌های پیشگیرانه و مداوم برای عفونت‌های مترصد است.

محتویات

درمان از طریق ترکیب دارویی [ویرایش]

نام شرکت نام داروها تاریخ اخذ تاییدیه از FDA سازمان
کامبیویر زیدوودین + لامیوودین ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۷ گلاکسواسمیت‌کلاین
تریزیویر آباکاویر + زیدوودین + لامیوودین ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰ گلاکسواسمیت‌کلاین
کالترا لپیناویر + ریتوناویر ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۰ آبوت لابراتوریز
اپزیکام (در آمریکا)
کیوکسا (در اروپا)		 آباکاویر + لامیوودین ۲ اوت ۲۰۰۴ گلاکسواسمیت‌کلاین
تنوفوویر/امتریسیتابین تنوفوویر/امتریسیتابین ۲ اون ۲۰۰۴ گیلید ساینس
آتریپلا افاویرنز + تنوفوویر/امتریسیتابین ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۶ گیلید ساینس
کمپلرا ریلپیویرین + تنوفوویر/امتریسیتابین ۱۰ اوت ۲۰۱۱ گیلید ساینس و
تیبوتک (جانسون و جانسون)
استریبیلد البیتگراویر + کبیکیستات + تنوفوویر/امتریسیتابین ۲۷ اوت ۲۰۱۲ گیلید ساینس

درمان از طریق مقابله با ویروس [ویرایش]

دو قرص مستطیل شکل که روی یکی از آنها می‌توان آرم GX623 را مشاهده کرد
«آباکاویر»-نوکلئوزید آنالوگ معکوس مهارکننده ترانس کریپتاز (NARTI یا NRTI)

گزینه‌های فعلی HAART ترکیبی (یا «امتزاجی») از حداقل سه دارو است که دست کم دو نوع، یا «گونه،» عامل مقابله با بازگشت ویروسی را شامل می‌شود.[۳] درمان اولیه نوعاً یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس آنالوگ نوکلئوزیدی (NNRTI) به اضافه دو مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس آنالوگ نوکلئوزیدی (NNRTIs) است.[۳] NRTIs معمولاً شامل: زیدوودین (AZT) یا تنوفوویر (TDF) و لامیوودین (3TC) یا امتریسیتابین (FTC) است.[۳] ترکیب این عوامل که شامل مهار کننده پروتئازها (PI) می‌باشد و در صورتی که دستور بالا کارآیی لازم را نداشته باشد مورد استفاده قرار می‌گیرد.[۳]

زمان شروع درمان مقابله با بازگشت ویروس مورد مناقشه است. [۴][۵]هم سازمان بهداشت جهانی، هم دستورالعمل‌های اروپایی و هم ایالت متحده امریکا استفاده از درمان مقابله با بازگشت ویروس را در تمام افراد نوجوان، بزرگسال و زنان بارداری توصیه می‌کنند که CD4 آنها کمتر از ۳۵۰ میکرولیتر است یا بدون توجه به CD4 نشانه‌های بیماری را دارند. [۴][۳] این واقعیت که شروع درمان در این سطح خطر مرگ و میر را کاهش می‌دهد از این توصیه پشتیبانی می‌کند. [۶] علاوه بر این آمریکا این درمان را برای همه افراد آلوده به ویروس HIV بدون در نظر گرفتن CD4 و علایم آنها توصیه می کند، اگرچه، این توصیه را برای افرادی که میزان CD4 آنها بیشتر است با اطمینان کمتری تجویز می‌کند. [۷] این درحالی است که سازمان بهداشت جهانی این درمان را برای افراد مبتلا به مرض سل و مبتلایان به هپاتیت ب مزمن و فعال پیشنهاد می‌کند.[۳] پیشنهاد می‌شود زمانی که این درمان آغاز شد بدون وقفه یا «تعطیلی» ادامه یابد.[۴] در بسیاری از افراد بیماری زمانی تشخیص داده می‌شود که زمان ایده‌آل آغاز درمان از دست رفته است.[۴] نتیجه مطلوب درمان این است که در مدت زمان طولانی تعداد پلاسمای HIV-RNA زیر ۵۰ کپی بر میلی‌لیتر باشد.[۴] توصیه می‌شود سطوح تعیین‌کننده موثر بودن درمان در وهلهٔ اول بعد از چهار هفته اندازه‌گیری شوند و زمانی که سطوح به پایین‌تر از ۵۰ کپی بر میلی‌لیتر رسید معمولاً کنترل آن هر سه تا شش ماه یک بار کافی خواهد بود.[۴] به نظر می‌رسد که در کنترل ناموثر چیزی بیش ۴۰۰ کپی بر میلی‌لیتر دیده خواهد شد.[۴] بر اساس این معیار در بیش از ۹۵% از افراد درمان در سال اول موثر خواهد بود.[۴]

مزیت‌های درمان شامل کاهش خطر پیشروی ایدز و کاهش خطر مرگ می‌باشد. [۸] همچنین در کشورهای در حال توسعه درمان باعث بهبود اوضاع جسمی و سلامت روحی فرد می‌شود.[۹] در صورت اقدام به درمان تا ۷۰% خطر ابتلا به سل کاهش خواهد یافت.[۳] مزیت‌های دیگر درمان شامل کاهش خطر انتقال بیماری به شریک جنسی و کاهش امکان انتقال از مادر به فرزند می‌باشد.[۳] تاثیر درمان تا حد زیادی به انطباق بستگی دارد.[۴] دلایل عدم انطباق عبارتند از: دسترسی معدود به مراقبت‌های پزشکی،[۱۰] عدم حمایت‌های اجتماعی کافی، بیماری روانی و سوء مصرف مواد. [۱۱] همچنین پیچیدگی روش‌های درمانی (به دلیل تعدد قرص‌ها و دوزها) و اثرات جانبی آنها ممکن است موجب عدم تابعیت اختیاری فرد شود. [۱۲] البته در کشورهای با درآمد کم تابعیت از درمان افراد به خوبی کشورهایی است که افراد آن درآمد بالایی دارند. [۱۳]

عوارض جانبی خاص به داروی مصرفی مربوط می‌شوند. [۱۴] رایج‌ترین آنها عبارتند از: سندرم دیستروفی، دیس‌لیپیدمی و مرض قند که به ویژه با مهارکننده‌های پروتئاز عارض می‌شوند. سایر علائم شایع عبارتند از: اسهال، [۱۴][۱۵] و افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی- عروقی. [۱۶] البته عوارض جانبی برخی از درمان‌های پیشنهاد شده اخیر کمتر هستند.[۴] مشکل برخی از داروها ممکن است گرانقیمت بودن آنها باشد. [۱۷] البته، از سال ۲۰۱۰، ۴۷% کسانی که به این داروها احتیاج پیدا می‌کنند متعلق به کشورهای با درامد کم یا متوسط هستند. برخی از داروها می‌توانند موجب بیماری مادرزادی بشوند و بنابراین برای زنانی که امید به بچه‌دار شدن دارند مناسب نیست.[۴]

درمان‌های پیشنهادی برای کودکان تا حدی متفاوت از درمان بزرگسالان است. در کشورهای در حال توسعه، از سال ۲۰۱۰، ۲۳% کودکانی که نیاز به معالجه داشته‌اند تحت درمان قرار گرفته‌اند.[۱۸] هم سازمان بهداشت جهانی و هم ایالت متحده امریکا توصیه می‌کنند که همه کودکان کمتر از دوازده ماه تحت درمان قرار بگیرند. [۱۹][۲۰] ایالت متحده برای کودکانی که بین یک تا پنج سال هستند توصیه می‌کند که آنهایی تحت درمان قرار بگیرند که میزانHIV RNA آنها بیشتر از ۱۰۰٫۰۰۰ کپی بر میلی‌لیتر باشد، و کودکانی که سن آنها بالای پنج سال است زمانی که تحت درمان قرار بگیرند که میزان CD4 آنها کمتر از ۵۰۰ در هر میکرولیتر باشد.[۱۹]

عفونت‌های فرصت‌طلب [ویرایش]

اقدامات انجام شده در جهت جلوگیری از عفونت‌های فرصت‌طلب در بسیاری از افراد مبتلا به ایدز موثر می‌باشد. غالباً درمان‌های ضد ویروسی عفونت‌های فرصت‌طلب موجود را بهبود می‌دهند و همچنین باعث کاهش خطر ابتلا به آن در آینده می‌شوند.[۱۴] پیشنهاد می‌شود افرادی که در معرض ابتلا به HIV هستند قبل از ابتلا به عفونت خود را در برابر هپاتیت آ و ب واکسینه کنند، اگرچه بعد از عفونت نیز می‌توانند این کار را انجام دهند.[۲۱] توصیه می‌شود برای نوزادان بین چهار تا شش هفته و نوزادانی که دوره استفاده از شیر مادر آنها به پایان رسیده و مادران آنها مبتلا به HIV، در موارد محدود از درمان پیشگیرانه تری متوپریم/سولفامتوکسازول استفاده شود.[۱۸] همچنین این دارو برای جلوگیری از PCP در افرادی که اندازه CD4 آنها کمتر از ۲۰۰ سلول بر میکرولیتر است و در کسانی که در حال حاضر یا قبلاً PCP داشته‌اند توصیه می‌شود.[۲۲]به افرادی که از ایمنی قابل توجهی برخوردار هستند نیز توصیه می‌شود تا برای جلوگیری از ابتلا به توکسوپلاسموز و مننژیت کریپتوکوکوس از درمان پیشگیرانه بهره‌مند شوند. [۲۳] بین سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۷اقدامات مناسب پیشگیرانه میزان ابتلا به این عفونت‌ها را تا ۵۰% کاهش داده بود.

داروهای جایگزین [ویرایش]

در آمریکا، تقریباً ۶۰% افراد مبتلا به HIV از اشکال مختلف داروهای مکمل یا جایگزین استفاده می‌کنند.[۲۴]البته موثر بودن اکثر این درمان‌ها تایید نشده است. [۲۵]با توجه به مشاوره رژیم غذایی، برخی از شواهد نشان می‌دهند که مصرف ریزخوراکهای مکمل سودمند است.[۲۶] شواهد تجربی و آزمایش‌ها نشان داده‌اند که مکمل‌هایی که دارای سلنیم هستند نیز فایده‌مند هستند. [۲۷] شواهدی وجود دارند که نشان می دهند مصرف مکمل ویتامین آ در کودکان میزان مرگ و میر را کاهش داده و روند رشد را بهبود می بخشد. [۲۶] در آفریقا در زنان باردار و شیرده که در معرض خطر کمبود مواد مغذی هستند مصرف مولتی ویتامین منجر به بهبود وضعیت مادر و فرزند شده است. [۲۶] سازمان بهداشت جهانی مصرف غذایی ریزخوراک‌ها در سطوح RDA بزرگسالان مبتلا به HIV را توصیه می‌کند. [۲۸][۲۹] سازمان بهداشت جهانی اعلام کرده است که تحقیقات متعدد نشان داده‌اند مکمل ویتامین آ، روی و آهن می‌تواند باعث بروز عوارض HIV در بزرگسالان مبتلا به این بیماری شود.[۲۹] شواهد کافی برای حمایت از مصرف داروهای گیاهی وجود ندارد. [۳۰]

عوارض جانبی [ویرایش]

پانویس [ویرایش]

  1. ↑ Dybul M, Fauci AS, Bartlett JG, Kaplan JE, Pau AK; Panel on Clinical Practices for Treatment of HIV (September 2002). "Guidelines for using antiretroviral agents among HIV-infected adults and adolescents". Ann. Intern. Med. 137 (5 Pt 2): 381–433. PMID 12617573. 
  2. ↑ May، MT. Ingle, SM. «Life expectancy of HIV-positive adults: a review». Sexual health 8، ش. 4 (2011 Dec): 526–33. doi:10.1071/SH11046. PMID ۲۲۱۲۷۰۳۹. 
  3. ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ ۳٫۶ ۳٫۷ Antiretroviral therapy for HIV infection in adults and adolescents: recommendations for a public health approach. World Health Organization, 2010. 19–20. ISBN ‎978-92-4-159976-4. 
  4. ↑ ۴٫۰۰ ۴٫۰۱ ۴٫۰۲ ۴٫۰۳ ۴٫۰۴ ۴٫۰۵ ۴٫۰۶ ۴٫۰۷ ۴٫۰۸ ۴٫۰۹ ۴٫۱۰ Vogel, M. Schwarze-Zander, C; Wasmuth, JC; Spengler, U; Sauerbruch, T; Rockstroh, JK. ed. “The treatment of patients with HIV”. Deutsches Ärzteblatt international 107, no. 28–29 (2010 Jul): 507–15; quiz 516. doi:10.3238/arztebl.2010.0507. PMC 2915483. PMID 20703338. 
  5. ↑ Sax, PE. Baden, LR. ed. “When to start antiretroviral therapy—ready when you are?”. The New England Journal of Medicine 360, no. 18 (2009-04-30): 1897–9. doi:10.1056/NEJMe0902713. PMID 19339713. 
  6. ↑ Siegfried, N. Nandi Siegfried. ed. “Optimal time for initiation of antiretroviral therapy in asymptomatic, HIV-infected, treatment-naive adults”. Cochrane database of systematic reviews (Online), no. 3 (2010-03-17): CD008272. doi:10.1002/14651858.CD008272.pub2. PMID 20238364. 
  7. ↑ Panel on Antiretroviral Guidelines for Adults and Adolescents. Guidelines for the use of antiretroviral agents in HIV-1-infected adults and adolescents. United States Department of Health and Human Services, 2009-12-01. i. 
  8. ↑ When To Start, Consortium. Sterne, JA; May, M; Costagliola, D; de Wolf, F; Phillips, AN; Harris, R; Funk, MJ; Geskus, RB; Gill, J; Dabis, F; Miró, JM; Justice, AC; Ledergerber, B; Fätkenheuer, G; Hogg, RS; Monforte, AD; Saag, M; Smith, C; Staszewski, S; Egger, M; Cole, SR. ed. “Timing of initiation of antiretroviral therapy in AIDS-free HIV-1-infected patients: a collaborative analysis of 18 HIV cohort studies”. Lancet 373, no. 9672 (2009-04-18): 1352–63. doi:10.1016/S0140-6736(09)60612-7. PMC 2670965. PMID 19361855. 
  9. ↑ Beard, J. Feeley, F; Rosen, S. ed. “Economic and quality of life outcomes of antiretroviral therapy for HIV/AIDS in developing countries: a systematic literature review”. AIDS care 21, no. 11 (2009 Nov): 1343–56. doi:10.1080/09540120902889926. PMID 20024710. 
  10. ↑ Orrell, C. “Antiretroviral adherence in a resource-poor setting”. Current HIV/AIDS reports 2, no. 4 (2005 Nov): 171–6. doi:10.1007/s11904-005-0012-8. PMID 16343374. 
  11. ↑ Malta, M. Strathdee, SA; Magnanini, MM; Bastos, FI. ed. “Adherence to antiretroviral therapy for human immunodeficiency virus/acquired immune deficiency syndrome among drug users: a systematic review”. Addiction (Abingdon, England) 103, no. 8 (2008 Aug): 1242–57. doi:10.1111/j.1360-0443.2008.02269.x. PMID 18855813. 
  12. ↑ Nachega, JB. Marconi, VC; van Zyl, GU; Gardner, EM; Preiser, W; Hong, SY; Mills, EJ; Gross, R. ed. “HIV treatment adherence, drug resistance, virologic failure: evolving concepts”. Infectious disorders drug targets 11, no. 2 (2011 Apr): 167–74. PMID 21406048. 
  13. ↑ Nachega, JB. Mills, EJ; Schechter, M. ed. “Antiretroviral therapy adherence and retention in care in middle-income and low-income countries: current status of knowledge and research priorities”. Current opinion in HIV and AIDS 5, no. 1 (2010 Jan): 70–7. doi:10.1097/COH.0b013e328333ad61. PMID 20046150. 
  14. ↑ ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ Montessori, V., Press, N., Harris, M., Akagi, L., Montaner, J. S.. “Adverse effects of antiretroviral therapy for HIV infection”. CMAJ 170, no. 2 (2004): 229–238. PMC 315530. PMID 14734438. 
  15. ↑ Burgoyne RW, Tan DH. “Prolongation and quality of life for HIV-infected adults treated with highly active antiretroviral therapy (HAART): a balancing act”. J. Antimicrob. Chemother. 61, no. 3 (March 2008): 469–73. doi:10.1093/jac/dkm499. PMID 18174196. 
  16. ↑ Barbaro, G. Barbarini, G. ed. “Human immunodeficiency virus & cardiovascular risk”. The Indian journal of medical research 134, no. 6 (2011 Dec): 898–903. doi:10.4103/0971-5916.92634. PMC 3284097. PMID 22310821. 
  17. ↑ Orsi, F. d'almeida, C. ed. “Soaring antiretroviral prices, TRIPS and TRIPS flexibilities: a burning issue for antiretroviral treatment scale-up in developing countries”. Current opinion in HIV and AIDS 5, no. 3 (2010 May): 237–41. doi:10.1097/COH.0b013e32833860ba. PMID 20539080. 
  18. ↑ ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ UNAIDS 2011 pg. 150–160
  19. ↑ ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ «Guidelines for the Use of Antiretroviral Agents in Pediatric HIV Infection» ‎(en)‎. The Panel on Antiretroviral Therapy and Medical Management of HIV-Infected Children. Aug 11,2011. 
  20. ↑ Antiretroviral therapy for HIV infection in infants and children. World Health Organization, 2010. 2. ISBN ‎978-92-4-159980-1. 
  21. ↑ Laurence J. “Hepatitis A and B virus immunization in HIV-infected persons”. AIDS Reader 16, no. 1 (2006): 15–17. PMID 16433468. 
  22. ↑ Huang, L. Cattamanchi, A; Davis, JL; den Boon, S; Kovacs, J; Meshnick, S; Miller, RF; Walzer, PD; Worodria, W; Masur, H; International HIV-associated Opportunistic Pneumonias (IHOP), Study; Lung HIV, Study. ed. “HIV-associated Pneumocystis pneumonia”. Proceedings of the American Thoracic Society 8, no. 3 (2011 Jun): 294–300. doi:10.1513/pats.201009-062WR. PMC 3132788. PMID 21653531. 
  23. ↑ «Treating opportunistic infections among HIV-infected adults and adolescents. Recommendations from CDC, the National Institutes of Health, and the HIV Medicine Association/Infectious Diseases Society of America.» ‎(en)‎. February 2, 2007. 
  24. ↑ Littlewood RA, Vanable PA. “Complementary and alternative medicine use among HIV-positive people: research synthesis and implications for HIV care”. AIDS Care 20, no. 8 (September 2008): 1002–18. doi:10.1080/09540120701767216. PMC 2570227. PMID 18608078. 
  25. ↑ Mills E, Wu P, Ernst E. “Complementary therapies for the treatment of HIV: in search of the evidence”. Int J STD AIDS 16, no. 6 (June 2005): 395–403. doi:10.1258/0956462054093962. PMID 15969772. 
  26. ↑ ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ ۲۶٫۲ Irlam, JH. James H Irlam. ed. “Micronutrient supplementation in children and adults with HIV infection”. Cochrane database of systematic reviews (Online), no. 12 (2010-12-08): CD003650. doi:10.1002/14651858.CD003650.pub3. PMID 21154354. 
  27. ↑ Stone, CA. Kawai, K; Kupka, R; Fawzi, WW. ed. “Role of selenium in HIV infection”. Nutrition Reviews 68, no. 11 (2010 Nov): 671–81. doi:10.1111/j.1753-4887.2010.00337.x. PMC 3066516. PMID 20961297. 
  28. ↑ Forrester, JE. Sztam, KA. ed. “Micronutrients in HIV/AIDS: is there evidence to change the WHO 2003 recommendations?”. The American journal of clinical nutrition 94, no. 6 (2011 Dec): 1683S–1689S. doi:10.3945/ajcn.111.011999. PMC 3226021. PMID 22089440. 
  29. ↑ ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ World Health Organization. Nutrient requirements for people living with HIV/AIDS: Report of a technical consultation. Geneva, 2003-05. Archived from the original on March 25, 2009. 
  30. ↑ Liu JP, Manheimer E, Yang M. Jian Ping Liu. ed. “Herbal medicines for treating HIV infection and AIDS”. Cochrane Database Syst Rev, no. 3 (2005): CD003937. doi:10.1002/14651858.CD003937.pub2. PMID 16034917. 
  31. ↑ Donald G. McNeil Jr (18 June 2012), Heart Trouble Early and Often in H.I.V. Patients نیویورک تایمز
ن • ب • و
مطالب اچ‌آی‌وی/ایدز
اچ‌آی‌وی
تاریخچه
اجتماعی
فرهنگی
شیوع
برگرفته از «http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=درمان_اچ‌آی‌وی/ایدز&oldid=10122906»