مدارهای مجتمع با کاربرد خاص

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مدارهای مجتمع با کاربرد خاص ( به انگلیسی : Application-specific integrated circuit ) (به اختصار ASIC یا ایسیک ) مدارهای مجتمعی هستند که به منظور انجام عملیات خاص، طراحی و بهینه سازی شده‌اند . به عنوان مثال یک پردازنده ویژه که در گوشی موبایل مورد استفاده قرار می گیرد نمونه ای از این نوع تراشه ها می باشند . استفاده از تراشه های ASIC به افزایش کارایی سیستم منتهی می شود اما طرح ایجاد شده از انعطاف پذیری لازم برخوردار نیست . در مقابل، پردازنده ها با وجود انعطاف پذیری از قابلیت های لازم برخوردار نیستند . FPGA ها راه حلی برای ایجاد یک سیستم با انعطاف پذیری بالا و کارایی مورد نیاز می باشند .

مقایسه FPGA ها و تراشه های ASIC[ویرایش]

تراشههای ASIC بهینه ترین راه حل موجود می باشند اما استفاده از آن ها دارای عیوب عمده ای می باشد . نخست آن که هزینه اولیه لازم برای تولید این تراشه ها بسیار بالاست به طوری که اگر تعداد تراشه های مورد نیاز از حد خاص کمتر باشد تولید آن ها از دیدگاه اقتصادی قابل توجیه نمی‌باشد . ثانیاً زمان اولیه لازم برای طراحی و تولید آن ها نسبتاً طولانی است که این موضوع به افزایش زمان ارائه محصول به بازار منجر می شود . مشکل دیگر این تراشه ها آن است که در صورت نیاز به ایجاد یک تغییر کوچک در طراحی، باید پروسه زمان بر و پر هزینه فوق مجدداً طی شود . FPGA ها با ارائه یک معماری برنامه پذیر، قیمت پایین و زمان راه اندازی اندک مشکلات فوق را مرتفع نمودند . تا آن جا که یکی از کاربرد های تراشه های FPGA در انجام مراحل تست و راه اندازی ASIC ها می باشد. به این ترتیب که طرح مورد نظر توسط تراشه FPGA تست می شود و پس از رفع اشکالات و انجام تصحیحات لازم، به روی تراشه ASIC پیاده سازی می شود . مزیت این روش آن است که از تکرار پروسه زمان بر و پر هزینه تولید تراشه های ASIC جلوگیری می کند .

پیوند مرتبط[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • آشنایی با تراشه های FPGA و زبان VHDL - مولف : کاوه فارغی - ناشر : کامپیوتر پایتخت - چاپ اول ۱۳۸۶