محمود احمدی‌نژاد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی العربية
محمود احمدی‌نژاد
احمدی‌نژاد در چین، ۱۸ خرداد ۱۳۹۱
ششمین رئیس‌جمهور ایران
مشغول به کار
۱۲ مرداد ۱۳۸۴ – ۱۲ مرداد ۱۳۹۲
معاون رئیس‌جمهور پرویز داوودی
اسفندیار رحیم مشایی
محمدرضا رحیمی
رهبر سید علی خامنه‌ای
پس از سید محمد خاتمی
پیش از حسن روحانی
دبیرکل جنبش عدم تعهد
مشغول به کار
۹ شهریور ۱۳۹۱ – ۱۲ مرداد ۱۳۹۲
پس از محمد مرسی
پیش از حسن روحانی
پنجاه و سومین شهردار تهران
مشغول به کار
۱۳۸۲ – ۱۳۸۴
گمارنده شورای اسلامی شهر تهران
پس از محمدحسین مقیمی (سرپرست)
پیش از علی سعیدلو (سرپرست)
اولین استاندار اردبیل
مشغول به کار
۷ آذر ۱۳۷۲ – ۷ آبان ۱۳۷۶
رئیس‌جمهور اکبر هاشمی رفسنجانی
پیش از سید حمید طهایی
اطلاعات شخصی
تولد محمود احمدی‌نژاد
۶ آبان ۱۳۳۵ (سن: ۵۷ سال)
آرادان، شهرستان گرمسار، استان سمنان، ایران
حزب سیاسی گرایش به اصولگرایی[۱]
ائتلاف آبادگران ایران اسلامی
عضو پیشین جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی و جامعه اسلامی مهندسین
همسر اعظم‌السادات فراحی[۲][۳]
فرزندان مهدی،[۴] علیرضا[۵] و حسنا[۶]
محل اقامت نارمک، تهران
محل تحصیل دانشگاه علم و صنعت ایران
پیشه استاد دانشگاه (دانشیار)
مهندس عمران
دین اسلام، شیعه
امضاء
وب‌گاه www.ahmadinejad.ir

محمود احمدی‌نژاد (۶ آبان ۱۳۳۵) عضو کنونی مجمع تشخیص مصلحت نظام و دانش‌یار[۷] دانشگاه علم و صنعت ایران است. وی از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ شهردار تهران و از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲، ششمین رئیس جمهوری اسلامی ایران بود.

او در آرادان، گرمسار به دنیا آمد و در یک سالگی به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. در سال ۱۳۵۴ برای تحصیل در مهندسی راه و ساختمان وارد دانشگاه علم و صنعت ایران شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، به عنوان نماینده علم و صنعت در جلسات انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌ها شرکت می‌کرد. احمدی نژاد تحصیلات خود را در این دانشگاه تا اخذ دکترای مهندسی عمران ادامه داد و در ۱۳۶۸ به عضویت هیات علمی دانشگاه علم و صنعت ایران درآمد. در دوران دهه شصت فرمانداری ماکو و خوی را بر عهده داشت. در ۱۳۷۲ به عنوان اولین استاندار اردبیل منصوب شد و تا ۱۳۷۶ این سمت را بر عهده داشت. در سال ۱۳۷۹ برای نمایندگی ششمین دوره مجلس شورای اسلامی از تهران نامزد شد که پیروز نشد. در ۱۳۸۲ او به عنوان شهردار تهران برگزیده شد و در این موقعیت در انتخابات نهم ریاست جمهوری ایران شرکت کرد و در ۳ تیر ۱۳۸۴ در دور دوم از این دوره با کسب ۱۷ میلیون رأی در انتخابات ریاست جمهوری، پیروز شد. وی ششمین رئیس جمهور ایران بعد از انقلاب ۱۳۵۷ می‌باشد. دورهٔ اول ریاست جمهوری او همزمان با پایان کار دولت نهم در ۱۲ مرداد ۱۳۸۸ پایان یافت. احمدی‌نژاد در ۱۳۸۸، در پی انتخاباتی مناقشه برانگیز با ۲۴ میلیون و ۵۹۷ هزار رأی پیروز اعلام شد.[۸] در ۱۳۹۲، حسن روحانی با وعده بهبود شرایط کشور و تغییر سیاست‌های اقتصادی، سیاست خارجی و فرهنگی جانشین احمدی نژاد شد.

محتویات

اوان زندگی

کودکی و خانواده

محمود احمدی‌نژاد در ۶ آبان سال ۱۳۳۵ در بخش آرادان از توابع گرمسار در استان سمنان به دنیا آمد. به گفته وی پدرش آهنگر بود و هفت فرزند داشت. محمود احمدی‌نژاد، که چهارمین فرزند خانواده‌است، به همراه خانواده در سن یک‌سالگی از آن شهرستان به تهران آمده و ساکن تهران شدند.[۹]

پروین احمدی‌نژاد، خواهر بزرگتر او در سومین دوره انتخابات شورای اسلامی شهر تهران انتخاب گردید. برادر بزرگتر او داوود احمدی‌نژاد در دولت نهم به مدت کوتاهی بازرس ویژه ریاست‌جمهوری بود.[۱۰]

تغییر نام خانوادگی

در تصاویری که از صفحه آخر شناسنامه محمود احمدی‌نژاد منتشر شده،[۱۱] توضیحاتی در مورد تغییر نام خانوادگی وی دیده می‌شود.

رابرت تیت (به انگلیسی: Robert Tait)، خبرنگار روزنامه گاردین که در سال ۱۳۸۴ به آرادان سفر کرده‌بود؛ در مطلبی در همان سال نوشت که نام خانوادگی قبلی او «سبورجیان» (به معنای رنگرز) بوده‌است و آنچنان که او از افراد محلی شنیده‌است، این تغییر نام دلایل اقتصادی و مذهبی داشته‌است. پدر او که احمد نام داشته، نام خانوادگی خود و فرزندانش را به احمدی‌نژاد تغییر داده‌است.[۱۲] چند سال بعد، مطالبی مبنی بر این که احمدی‌نژاد ریشه یهودی دارد در منابع مختلفی منتشر شد. مطابق تحقیق عبدالله شهبازی،[۱۳] یهودی‌تبار بودن احمدی‌نژاد نخستین بار در ۳ آبان ۱۳۸۷، در یک مطلب قسمت وبلاگ‌های نشریه یهودی جوئیش ژورنال با نام مستعار منتشر شد.[۱۴] در ۶ بهمن ۱۳۸۷ مهدی خزعلی در وبلاگ خود به این مسئله پرداخت.[۱۵] در سال ۱۳۸۸، این مطلب در رسانه‌هایی نظیر دیلی تلگراف انعکاس یافت و عنوان شد که سبورجیان، به معنای بافنده سبور (شال یهودیان) است و این نام در وزارت کشور در فهرست نام‌های خانوادگی یهودیان ثبت شده‌است.[۱۶]

مئیر جاودانفر در مقاله‌ای در گاردین؛ این که سبور به معنای شال یهودیان است را رد کرد و با استناد به صحبت‌های رابرت تیت و کسری ناجی با مردم آرادان که تأیید کرده‌اند خانواده احمدی‌نژاد رنگرز بوده‌اند، می‌نویسد که یهودیان ایران به رنگرزی اشتغال ندارند. مادر احمدی‌نژاد سید است و پدر او هم بسیار مذهبی و معلم قرآن بوده‌است، بنابراین یهودی بودن خانواده او صحت ندارد.[۱۷]

بعدها، عنوان شد نام خانوادگی قبلی احمدی‌نژاد، «صباغیان» بوده‌است و نه سبورجیان.[۱۳][۱۸] داوود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۹۰ به هفته‌نامه آسمان گفته‌است: «... بعد از انقلاب اعلام کردند که هر کسی فامیلی‌اش مشکل دارد و یا خوشش نمی‌آید بیاید عوض کند. پدرم از آن فامیلی [صباغیان] خوشش نمی‌آمد لذا به واسطه اسم خودشان [احمد] فامیلشان را گذاشتند احمدی‌نژاد.»[۱۸]

تحصیلات

وی دوران تحصیل خود را تا مقطع پایانی متوسطه در مدرسه‌های تهران از جمله مدرسه سعدی و مدرسه دانشمند پشت سر گذاشت و با کسب رتبه ۱۳۲ از کنکور سراسری در سال ۱۳۵۴ در رشته مهندسی راه و ساختمان دانشگاه علم و صنعت ایران دوره تحصیلات عالی را شروع کرد.[۹] در سال ۱۳۶۵، پس از فارغ‌التحصیل شدن در مقطع لیسانس در همان سال (پس از ۱۱ سال)، در مقطع کارشناسی ارشد همان دانشگاه پذیرفته شد و در سال ۱۳۶۸ نیز به عضویت در هیأت علمی دانشکده عمران دانشگاه علم و صنعت ایران درآمد. در سال ۱۳۷۶ و همزمان با داشتن سمت استانداری اردبیل و مشاور فرهنگی وزیر فرهنگ و آموزش عالی، موفق به دریافت مدرک تحصیلی دکترا در رشته مهندسی و برنامه‌ریزی حمل و نقل ترافیک شد.[۱۹]

وی طی تدریس در این دانشگاه، پژوهش‌های علمی، راهنمایی چند پایان‌نامه کارشناسی ارشد در زمینه‌های مختلف مهندسی حمل و نقل را، بر عهده داشته‌است.[۹]

احمدی‌نژاد در دوران دانشجویی عضو انجمن اسلامی و تیم فوتبال دانشگاه علم و صنعت ایران بود. او از هدایت‎کنندگان اصلی طیف فکری طرفداران خط امام در انجمن اسلامی بود، و به فعالیت‎های سیاسی می‎پرداخت. مجتبی ثمره هاشمی، صادق محصولی، مسعود زریبافان و علیرضا علی‌احمدی از دوستان دوران دانشجویی احمدی‌نژاد بودند.[۲۰]

تألیفات

  • آمریکانیسم در چالش: متن کامل سخنان رئیس‌جمهوری‌اسلامی‌ایران دکتر محمود احمدی‌نژاد در جمع اعضای شواری روابط خارجی آمریکا. مشخصات نشر: تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۶.
  • اسراییل؛ کانون ناامنی: مواضع ضد صهیونیستی رئیس‌جمهوری اسلامی ایران دکتر محمود احمدی‌نژاد/به کوشش حسین عبدلی. مشخصات نشر: تهران: مضراب، ۱۳۹۰.
  • ایثارگران چلچراغ هدایت بشری: ایثار و شهادت در بیانات دکتر محمود احمدی‌نژاد رییس جمهوری اسلامی ایران (۱۳۸۴-۱۳۸۸)/ به اهتمام حسین رمادان؛ زیرنظر علی‌اکبر رضایی. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری، مرکز پژوهش و اسناد، نشر جمهور، ۱۳۹۰.
  • تجلی گفتمان عدالت و معنویت در مدیریت جهانی: مجموعه سخنرانی‌های دکتر محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهوری اسلامی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل متحد و کنفرانس بین‌الملل خلع سلاح/ گردآوری و تدوین مرکز پژوهش و اسناد ریاست جمهوری؛ مترجمان قیس آل قیس (عربی)، الهام سروندی (انگلیسی)؛ ویراستار حسین رمادان. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری، مرکز پژوهش و اسناد، نشر جمهور، ۱۳۸۹.
  • تجلی هویت ایرانی در نیویورک/محمود احمدی‌نژاد. وضعیت ویراست: [ویراست ۲] مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری، مرکز پژوهش و اسناد، نشر جمهور، ۱۳۸۶.
  • تونل به زبان ساده/ محمود احمدی‌نژاد؛ حسین صالح زاده مشخصات نشر: تهران: دانشگاه علم و صنعت ایران، ۱۳۸۲
  • حقیقت؛ گوهر گمشده جهان سیاست: نشست پرسش و پاسخ رئیس جمهوری اسلامی ایران در دیدار گروهی از نخبگان کانونهای اندیشه در امریکا. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری، مرکز پژوهش اسناد، نشر جمهور، ۱۳۸۷
  • دولت ایرانی - اسلامی: سیری در مبانی و مولفه‌های تکوین دولت بومی در آرای دکتر محمود احمدی‌نژاد... / گردآوری و تدوین مرکز پژوهش و اسناد ریاست جمهوری (معاونت ارتباطات و اطلاع‌رسانی). مشخصات نشر: تهران:ریاست جمهوری، مرکز پژوهش و اسناد، نشر جمهور، ۱۳۸۷
  • دیپلماسی‌نامه: نامه‌های رئیس جمهوری اسلامی ایران به سران کشورها... /با مقدمه حمید مولانا. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری مرکز پژوهش و اسناد، نشر جمهور، ۱۳۸۷
  • راهنمای طراحی و ایمن‌سازی پایه علائم راه: شرکت مهندسی مشاوران رهروان عمران؛ مدیر پروژه حسین قهرمانی؛ ناظر محمود احمدی‌نژاد. مشخصات نشر: تهران وزارت راه و ترابری، معاونت آموزش تحقیقات و فناوری پژوهشکده حمل و نقل ، ۱۳۸۴
  • زن و خانواده در اندیشه رییس دولت مهر / کاری از گروه مشاوران جوان مرکز امور زنان و خانواده [ ریاست جمهوری ]. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری، مرکز امور زنان و خانواده، ۱۳۸۹
  • سخنان ریاست محترم جمهور جناب آقای دکتر محمود احمدی‌نژاد در جلسه هیئت دولت و استانداران آبان ۸۵/تدوین کننده حسین حسینی‌نژاد. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری اسلامی ایران، دفتر هیئت دولت، ۱۳۸۵
  • عدل و صلح (گفتارهای رئیس جمهوری اسلامی ایران در چهارمین سفر کاری به امریکا)/تدوین گروه پژوهش‌های راهبردی؛ با مقدمه حمید مولانا؛ ویراستار بهنام صدری و همکاران. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری. مرکز پژوهش و اسناد، نشر جمهور، ۱۳۸۷
  • عیدانه: سخنرانی دکتر محمود احمدی‌نژاد شهرداری تهران در جمع عمومی کارکنان شهرداری مشخصات نشر: تهران موسسه نشر شهر
  • فروپاشی اسطوره هولوکاست: سیری در آراء و اندیشه‌های دکتر محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهوری اسلامی ایران پپرامون فلسطین و رژِیم اشغالگر قدس / به اهتمام علیرضا سلطانشاهی؛ [برای مرکز پژوهش و اسناد ریاست جمهوری ]. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری، مرکز پژوهش و اسناد، نشر جمهور، ۱۳۸۸
  • گزیده دیدگاه‌های دکتر احمدی‌نژاد. /[حوزه مشاوران جوان ریاست جمهوری]. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری، حوزه مشاوران جوان، ۱۳۸۶.
  • گفتمان عدالت در جهان جدید: مجموعه سخنرانیهای دکتر محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهوری اسلامی ایران در اجلاس منطقه‌ای و بین‌المللی (از اجلاس هزاره سازمان ملل متحد تا بیانیه تهران) / با مقدمه منوچهر متکی؛ گردآوری و تدوین مرکز پژوهش و اسناد ریاست جمهوری، گروه مشاوران جوان وزارت امور خارجه؛ زیر نظر فرهاد زیویار. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری، مرکز پژوهش و اسناد، نشر جمهور، ۱۳۸۹
  • مطالعات حمل و نقل ترجمه و تالیف حمید بهبهانی، محمود احمدی‌نژاد، محسن ابوطالبی اصفهانی. مشخصات نشر: اصفهان دانش پژوهان برین ارکان، ۱۳۸۴.
  • مهدویت و صلح کل: امام زمان عجه‌الله تعالی فرجه‌الشریف از دیدگاه محمود احمدی‌نژاد /محمود احمدی‌نژاد. مشخصات نشر: تهران: ریاست جمهوری، مرکز پژوهش و اسناد، ۱۳۸۷
  • ندای رحمت: متن کامل نامه دکتر محمود احمدی‌نژاد به جرج بوش رئیس جمهوری آمریکا. مشخصات نشر: قم: تجرید، ۱۳۸۵.
  • نگاهی تازه به مقابله با زلزله: اتاق امن / تالیف موسی مظلوم، محمود احمدی‌نژاد، علی‌اکبرمحرابیان. مشخصات نشر: تهران دانشگاه علم و صنعت ایران، ۱۳۸۴
  • گفتمان جهانی عدالت و معنویت: نگاهی به مواضع رئیس جمهوری اسلامی ایران، دکتر محمود احمدی‌نژاد پیرامون روابط حاکم بر نظام بین‌الملل و راهکارهای اصلاح آن/مؤلفان مهدی عباسی، حسین عبدلی. مشخصات نشر: تهران: مضراب، ۱۳۹۱.

دهه شصت

احمدی‌نژاد در دههٔ شصت خورشیدی، چهارسال سمت معاون و فرماندار ماکو و خوی در استان آذربایجان غربی و ۲ سال سمت مشاور استاندار کردستان را بر عهده داشت[۹].

دعاوی شرکت در تصرف سفارت آمریکا و ترور قاسملو

ادعا شده بود که در این عکس، محمود احمدی‌نژاد نفر دوم از راست است.

پس از انتخاب احمدی‌نژاد به ریاست جمهوری چند نفر از کارمندان سفارت آمریکا که در جریان تصرف سفارت آمریکا به گروگان گرفته شده بودند، احمدی‌نژاد را یکی از گروگان‌گیرها معرفی کردند.[۲۱] علاوه بر این برخی گروه‌های بسیجی در ایران نیز وی را از شرکت کنندگان در این واقعه نام برده بودند.[۲۲] با این حال سازمان سیا معتقد است که هیچ مدرکی تاکنون دال بر این ادعاها قابل اثبات نبوده‌است.[۲۳]

این موضوع بلافاصله از سوی تعدادی از دانشجویان فعال در ماجرای اشغال سفارت آمریکا رد شد.

پس از آنکه پیتر پلز سخنگوی حزب سبز اتریش اعلام کرد که احمدی‌نژاد در ترور عبدالرحمان قاسملو دبیر کل حزب دموکرات کردستان ایران در وین نقش داشته‌است، سخنگوی وزارت کشور اتریش اعلام کرد که تحقیقاتی را دراین زمینه آغاز خواهد کرد.[۲۴][۲۵] این موضوع توسط دو نفر از چهره‌های اطلاعاتی اصلاح طلب، سعید حجاریان و علی ربیعی (عضو شورای عالی امنیت ملی) تکذیب شد.[۲۶]

حضور در جنگ

به نوشته تابناک وی در دوران جنگ ایران و عراق به عنوان داوطلب بسیج در قسمت‌های متعدد جبهه به ویژه مهندسی حضور پیدا کرد.[۲۷]


استانداری اردبیل

از سال ۱۳۷۲ تا ۱۳۷۶ در شرایطی که به عنوان مشاور فرهنگی وزیر فرهنگ و آموزش عالی فعالیت می‌کرد به عنوان اولین استاندار استان جدیدالتأسیس اردبیل منصوب شد. وی پس از پایان فعالیت در اردبیل، در سال ۱۳۷۷ کاندیدای نخستین دوره انتخابات شورای شهر تهران و در سال ۱۳۷۸ کاندیدای ششمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی از تهران بود که در هر دو انتخابات ناکام شد. وی همچنین متهم به دستکاری در نتیجه انتخابات از طرف شورای نگهبان است.[۲۸]

احمدی‌نژاد در سال ۱۳۷۲ و در دولت دوم اکبر هاشمی رفسنجانی به سمت استانداری استان تازه تأسیس اردبیل بر گزیده شد و تا پایان کار دولت دوم رفسنجانی (سال ۱۳۷۶)این سمت را بر عهده داشت.[۲۹] برخی اقدامات و دست آوردهای او در زمان استانداری به شرح زیر است:

  • راه‌اندازی تشکیلات اداری استان
  • انتخاب به عنوان استاندار نمونه کشور در سه سال متوالی
  • استانداری برتر در زمینه فعالیت عمرانی
  • بازسازی ۷۵۰۰ واحد مسکونی تخریب شده در جریان زلزله اردبیل در طول ۷ماه[۹].

اقدامات احمدی‌نژاد در بازسازی سریع خانه‌های تخریب‌شده در زمان زلزله اردبیل در سال ۱۳۷۵ که هزار کشته به جای گذاشت، مورد تقدیر قرار گرفت. ولی در آرای انتخابات ریاست جمهوری در استان اردبیل او از میان هفت کاندیدای انتخاباتی رتبه ششم را به دست آورد، منتقدین او، این رأی را نشانه نارضایتی مردم اردبیل از استانداری او دانستند.[۳۰]

او رییس ستاد انتخاباتی اکبر هاشمی رفسنجانی در انتخابات دوره ششم مجلس شورای اسلامی در منطقه نارمک بود.[۳۱]

در زمان استانداری اردبیل، شکایت وی مبنی بر نشر اکاذیب از روزنامه سلام، همراه با کیفرخواست یکی از اعضای موتلفه از طرف نمایندگان، در روند تعطیلی روزنامه سلام در تیرماه ۱۳۸۷ مؤثر بود. این در حالی بود که وزارت اطلاعات به عنوان شاکی اصلی، شکایت خود را از روزنامه سلام پس گرفته بود.[۳۲]

احمدی‌نژاد در انتخابات دوره ششم ریاست جمهوری و دورهٔ دوم هاشمی رفسنجانی، زمانی که استاندار اردبیل بود از مسئولین ستاد تبلیغاتی هاشمی در تهران بود.[۳۳]

وی پیش از شرکت در نهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری، در سال ۱۳۷۷ در انتخابات نخستین دوره انتخابات شورای شهر تهران شرکت کرد، اما رأی نیاورد. او در سال ۱۳۷۸ نیز، در ششمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی زیر عنوان «فهرست ۳۰ نفره ائتلاف خط امام و رهبری» در کنار هاشمی رفسنجانی، علی لاریجانی و غلامعلی حدادعادل در انتخابات شرکت کرد ولی شکست خورد.[۳۴]

شهرداری تهران


احمدی‌نژاد در ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۲ و به دنبال پیروزی فهرست آبادگران در انتخابات دوم شورای اسلامی شهر تهران به عنوان شهردار این شهر توسط این شورا انتخاب شد[۹].

مسئولیت‌ها و سمت‌ها پیش از ریاست جمهوری

مبارزات انتخاباتی

انتخابات ریاست‌جمهوری دوره نهم ۱۳۸۴

محمود احمدی‌نژاد
در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸

وی در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران، با شعار انتخاباتی «می‌شود و می‌توانیم» وارد عرصه رقابت شد.

شعارها و برنامه‌ها برای انتخابات

از مهمترین برنامه‌ها و شعارهای انتخاباتی وی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • دولت کارآمد و عدالت‌گستر
  • عدم وجود حرکت سختگیرانه در مورد حجاب بانوان ایرانی
  • سلامت مدیران
  • مبارزه با فساد اداری
  • پیشگیری از بروز شکاف بین دولت و مردم
  • تشکیل «دولت اسلامی»
  • تثبیت و تقویت آرمان‌خواهی و برائت از ایده‌آلیسم
  • گفتمان خدمت به جای قدرت
  • علمی کردن مدیریت
  • کاهش نرخ تورم از طریق کاهش هزینه‌های دولت و کاهش نرخ سود بانکی
  • بسط توسعه سیاسی از طریق بالا بردن قدرت نقد و مشارکت مردم
  • اولویت دادن به تولید داخلی
  • حضور دولت در هر استان برای حل مشکلات بخشی
  • کاهش تصدی‌گری دولت
  • بالندگی فرهنگ از طریق تقویت هویت ملی و تاریخی و اسلامی ایران
  • ایجاد فضای آرمانی و آرمانخواهی در کشور برای مقابله با معضلات فرهنگی

گفتگوی بدون واسطه با مردم و کاستن از سفرهای غیرضروری خارجی و خودداری از همراه بردن خانواده و افراد غیرلازم در سفرهای خارجی، بخش‌هایی از وعده هائی بود که آقای احمدی‌نژاد قبل و بعد از انتخاب به ریاست جمهوری در این زمینه به مردم ایران داد.[۳۶]

«دیده شدن پول نفت بر سر سفره‌های مردم» یکی از شعارهای انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد بود. وی در اولین سخنرانی پس از پیروزی در انتخابات باز هم وعده دیده شدن پول نفت بر سر سفره مردم را اعلام کرد. وی گفت که صنعت نفت ایران در اختیار یک خانواده خاص است که در جریان انتخابات از آن به نفع خود سوء استفاده کرده‌اند. او شفاف‌سازی صنعت نفت و گاز ایران و مبارزه با مافیا را از اهداف خود اعلام کرد: «فضای حاکم بر قراردادهای (نفتی) ما در زمینه تولید و صادرات روشن نیست. ما باید آن را شفاف سازیم.»[۳۷] او هیچگاه آنچه را که مافیای نفت می‌نامید روشن نساخت و در دوران ریاست جمهوری اش چندین قرار داد نفتی را در اختیار سپاه پاسداران قرار داد و اختیار فروش نفت را نیز بر خلاف قانون به بنیاد مستضعفان سپرد.[۳۸] به گفتهٔ او، این در قالب طرح سهام عدالت عملی شده، و به زودی سود این سهام نیز، عاید ۲ دهک پایین جامعه، بازنشستگان و دیگر کسانی که مستحق دریافت این سهام بوده‌اند، می‌شود.[۳۹][۴۰][۴۱]

دور اول و دور دوم

وی در دور اول با کسب ۱۹٪ آرا پس از اکبر هاشمی رفسنجانی(۲۱٪) یعنی با کسب ۵ میلیون و ۷۱۱ هزار و ۶۹۶ رأی یعنی ۵۰۰ هزار و ۲۴۱ رأی کمتر از اکبر هاشمی رفسنجانی نفر دوم شد، و به دور دوم انتخابات راه یافت. در دور دوم، با کسب ۱۷ میلیون و با فاصله ۷ میلیونی از هاشمی رفسنجانی توانست رییس جمهور ایران شود.

انتخابات ریاست‌جمهوری دوره دهم ۱۳۸۸

یکاترینبورگ روسیه ۱۶ ژوئن ۲۰۰۹

در این دوره احمدی‌نژاد با وارد کردن اتهام‌های اقتصادی به خانوادهٔ علی اکبر هاشمی رفسنجانی و همچنین خانوادهٔ علی‌اکبر ناطق‌نوری و محسن صفایی فراهانی در مناظره با میرحسین موسوی خبرساز شد.[۴۲]

وی در این انتخابات با ۶۲٪ آراء پیروز اعلام شد. سه تن از کاندیداهای رقیب وی یعنی میرحسین موسوی، مهدی کروبی و محسن رضایی نتیجه انتخابات را زیر سؤال بردند. و بزرگترین اعتراض ایرانیان سراسر جهان علیه جمهوری اسلامی طی ۳۰ سال پیش از آن تاریخ شکل گرفت.[۴۳] محسن رضایی در هفته دوم پس از انتخابات به علت «شرایط ویژه کشور» از پیگیری شکایتش منصرف شد[۴۴] و بعدها با نفی تقلب در انتخابات گفت «ما باید به به سازوکارهای قانون‌اساسی احترام می‌گذاشتیم.»[۴۵] شورای نگهبان به عنوان مرجع رسمی رسیدگی به شکایات و اعتراض‌ها پس از بررسی، در گزارش تفصیلی خود صحت دهمین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری را تأیید کرد.[۴۶] ولی کمیته صیانت از آرای موسوی شورای نگهبان را متهم به چشم‌پوشی از تخلفات انتخاباتی و ارائه اطلاعات نادرست کرد.[۴۷] یک عضو ستاد انتخاباتی محسن رضایی به اظهارات سخنگوی شورای نگهبان مینی بر کاهش آرای محسن رضایی در بازشماری آراء واکنش نشان داد و او را به خلاف گویی متهم کرد.[۴۸]

ریاست جمهوری

دور اول

آغاز ریاست جمهوری

Mahmoud Ahmadinejad 2010.jpg

احمدی‌نژاد در تاریخ ۲۵ مرداد ۱۳۸۴ متن کامل برنامهٔ دولت خود را اعلام کرد.[۳۶] او دولت خود را «دولت مهرورزی» یا «دولت مهر» نامید.

گزینش وزرا

احمدی‌نژاد در تاریخ ۲۳ مرداد ۱۳۸۴ کابینهٔ پیشنهادی خود را به مجلس معرفی کرد. یکی از شروط گزینش وزرا از سوی احمدی‌نژاد موافقت آنان با مفاد میثاق‌نامه‌ای تحت عنوان «میثاق‌نامهٔ دولت اسلامی» و امضای آن بود. بر خلاف بسیاری از پیشبینی‌ها مبنی بر انتخاب تمامی نامزدها از سوی مجلس شورای اسلامی، نمایندگان پس از تحقیق و بحث پیرامون وزیران پیشنهادی، در تاریخ ۲ شهریور ۱۳۸۴ چهار تن از آنان را فاقد صلاحیت احراز پست وزارت تشخیص داده و به بقیه رأی اعتماد دادند. آقایان اشعری، علی‌احمدی، هاشمی و سعیدلو که به ترتیب برای وزارتخانه‌های آموزش و پرورش، تعاون، رفاه و تأمین اجتماعی و نفت پیشنهاد داده شده بودند موفق به کسب رأی اعتماد از مجلس نشدند.

احمدی‌نژاد طبق قانون اساسی، سه ماه فرصت داشت تا افراد دیگری را به جای نامزدهای ردصلاحیت‌شده به مجلس پیشنهاد بدهد.

وی دو وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و اطلاعات کابینهٔ نهم را ۸ روز پیش از پایان کار دولت نهم عزل کرد.[۴۹]


کابینهٔ نخست احمدی‌نژاد
وزیران
ر. وزیر وزارت‌خانه ر. وزیر وزارت‌خانه
۱ فرشیدیعلی‌احمدی آموزش‌وپرورش ۱۲ رحمتیبهبهانی راه وترابری
۲ سلیمانی ارتباطات ۱۳ کاظمیمصری رفاه
۳ محسنی اژه‌ایبرکناری اطلاعات وامنیت ۱۴ طهماسبیمحرابیان صنایع ومعادن
۴ دانش جعفریحسینی اقتصاد ۱۵ زاهدی علوم
۵ متکی امورخارجه ۱۶ صفارهرندیبرکناری ارشاد
۶ میرکاظمی بازرگانی ۱۷ جهرمی کار
۷ باقری‌لنکرانی بهداشت ۱۸ پورمحمدیکردانمحصولی کشور
۸ ناظمیعباسی تعاون ۱۹ سعیدی‌کیا مسکن
۹ اسکندری جهادکشاورزی ۲۰ وزیری هامانهنوذری نفت
۱۰ کریمی رادالهام دادگستری ۲۱ فتاح نیرو
۱۱ محمدنجار دفاع
معاونان ریاست جمهوری
معاون اول رییس‌جمهور: پرویز داوودیاسفندیار رحیم‌مشایی
ر. معاون معاونت ر. معاون معاونت
۱ موسوی معاون حقوقی ۵ دهقاناستعفا بنیاد شهید
۲ رهبربرکناری معاون برنامه‌ریزی ۶ علی‌آبادیسعیدلو تربیت بدنی
۳ واعظ‌ زاده علمی و فناوری ۷ جوادی محیط زیست
۴ آقازادهاستعفا انرژی اتمی ۸ رحیم‌مشاییبقایی میراث فرهنگی


دور دوم

امضای حکم ریاست جمهوری

حکم ریاست جمهوری او در روز ۱۲ مرداد از سوی رهبر ایران امضا شد و او ۱۴ مرداد، در محل مجلس شورای اسلامی سوگند خورد. در این دو مراسم برای اولین بار رئیس جمهور اسبق و نیز رییس مجلس خبرگان رهبری و دو تن از رقبای انتخاباتی او حضور نداشتند. محسن رضایی رقیب دیگر او هم اعلام کرد برای احترام به رهبری در مراسم شرکت می‌کند.[۵۰]

گزینش وزرا


او در تاریخ جمهوری اسلامی ایران تنها رییس جمهوری ست که در دولت دوم خود، ۳ زن را برای تصدی مقام وزارت به مجلس معرفی کرد که فقط یکی از آنها (وزیر بهداشت) موفق به اخذ رأی اعتماد شد. بررسی رأی اعتماد وزیران پیشنهادی کابینهٔ دوم وی، از روز یک‌شنبه ۸ شهریور ۱۳۸۸ در مجلس آغاز شد.[۵۱]


کابینهٔ دوم احمدی‌نژاد
وزیران
ر. وزیر وزارت‌خانه ر. وزیر وزارت‌خانه
۱ حاجی بابایی آموزش‌وپرورش ۱۴ بهبهانیاستیضاح راه وترابری
۲ تقی‌پورنامی ارتباطات ۱۵ محصولیادغام وزارت‌خانه رفاه
۳ مصلحی اطلاعات وامنیت ۱۶ محرابیانادغام وزارت‌خانه صنایع ومعادن
۴ حسینی اقتصاد ۱۷ دانشجو علوم
۵ متکیصالحی امورخارجه ۱۸ حسینی ارشاد
۶ غضنفریادغام وزارت‌خانه بازرگانی ۱۹ شیخ‌الاسلامیادغام وزارت‌خانه کار
۷ وحید دستجردیطریقت منفرد بهداشت ۲۰ محمدنجار کشور
۸ عباسیادغام وزارت‌خانه تعاون ۲۱ نیکزادادغام وزارت‌خانه مسکن
۹ خلیلیان جهادکشاورزی ۲۲ میرکاظمیقاسمی نفت
۱۰ بختیاری دادگستری ۲۳ نامجو نیرو
۱۱ وحیدی دفاع ۲۴ عباسی ورزش‌ و جوانان
۱۲ نیکزاد راه و شهرسازی ۲۵ شیخ‌الاسلامیعباسی تعاون،کار،رفاه‌
۱۳ غضنفری صنعت وتجارت
معاونان ریاست جمهوری
معاون اول رییس‌جمهور: محمدرضا رحیمی
ر. معاون معاونت ر. معاون معاونت
۱ مرادی معاون برنامه‌ریزی ۵ صالحیاحمدیانعباسی دوانی انرژی اتمی
۲ میرتاج‌الدینیفروزنده معاون پارلمانی ۶ زریبافان بنیاد شهید
۳ بداغی معاون حقوقی ۷ محمدی‌زاده محیط زیست
۴ سلطانخواه معاون فناوری ۸ بقاییاحمدزادهموسویملک‌زاده میراث فرهنگی



عملکرد ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد

احمدی‌نژاد و دمیتری مدودوف
احمدی‌نژاد و لولا داسیلوا

سفرهای خارجی و استانی احمدی‌نژاد، نقطه نظرات و سخنرانی‌های وی در دوران ریاست جمهوری اش، بازتاب‌های متفاوتی در ایران و دنیا داشته‌است، که می‌توان به مهمترین آنها از نظر وسعت واکنش موافقان و مخالفان با عناوین زیر اشاره کرد.

آزادیهای اجتماعی

وی پیش و پس از پیروزی، بارها خود را از حامیان آزادیهای اجتماعی معرفی کرده و گفت هنگامیکه رقبای چپگرایش در سالهای اول انقلاب با جوانان برخورد می‌کرده‌اند وی با آنان مخالفت می‌کرده:«همین آقایان مینی‌بوس سر خیابانهای تهران می‌گذاشتند و سرباز می‌گذاشتند که آرایش‌های خانمهای مردم را کنترل کنند و هر کدام غلیظ بود، سوار مینی بوس کنند و ما معترض بودیم که اینها خلاف شرع است. حق ندارید با مردم اینگونه برخورد کنید، اینها مردم ما هستند».[۵۲] پس از بحث‌های مطرح شده راجع به طرح ارتقای امنیت اجتماعی فرمانده نیروی انتظامی (احمدی مقدم) عنوان کرد اختیار تعیین نوع پوشش مردم در طرح ابلاغی توسط احمدی‌نژاد به پلیس داده شده‌است و او در جریان جزئیات این طرح هم بوده‌است.[۵۳][۵۴][۵۵]

حضور در سازمان ملل

محمود احمدی‌نژاد در تمام سال‌های ریاست جمهوری‌اش و در مجموع هشت بار برای سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل به نیویورک مسافرت کرد. پس از نخستین سفر او بود که ماجرای هاله نور احمدی‌نژاد خبرساز شد و نیز در آخرین سفر او همراه بردن کاروانی ۱۲۰ نفره شامل پسر، عروس و مادر عروس احمدی‌نژاد انتقاداتی را بر انگیخت که همانند ماجرای هاله نور، با وجود پخش تصاویر مربوطه، ماجرا توسط احمدی‌نژاد تکذیب شد.[۵۶]

هولوکاست

محمود احمدی‌نژاد در ۴ آبان ۱۳۸۴ در کنفرانسی با نام کنفرانس حمایت از فلسطینی‌ها که در تهران بر‌گزار شد، موجودیت کشور اسرائیل و همچنین مساله هولوکاست را زیر سؤال برد. وی در سخنانش از تغییر رژیم اسرائیل سخن گفت و این عبارت را به کار برد: «جهان بدون اسرائیل امن‌تر خواهد بود». با استناد به ترجمهٔ مؤسسهٔ اسرائیلی تحقیقات خاورمیانه (میمری)، چنین برداشت شد که اسرائیل باید از روی زمین «محو» شود. ترجمهٔ رسمی حرف او در وب‌گاه ریاست جمهوری، خلاف این موضوع را بیان می‌کند. البته وی در مصاحبه با کانال France-۲۴ گفت که شوروی نیز از روی زمین محو شده‌است ولی هیچ مشکلی برای مردم دنیا پیش نیامده‌است ما نیز خواهان اینگونه محو اسراییل هستیم یعنی با برگزاری همه‌پرسی بین تمامی ساکنان آن منطقه و فلسطینیانی که از آنجا آواره شده‌اند آنها خود حکومت خود را انتخاب کنند.[نیازمند منبع] وی همچنین در مورد حقیقت داشتن هولوکاست ابراز تردید کرد و کشتار میلیون‌ها یهودی در جنگ جهانی دوم را «افسانه» دانست.[۵۷][۵۸][۵۹][۶۰] او با طرح سوالاتی درباره ماهیت هولوکاست، محققین را به تحقیق مجدد درباره این موضوع دعوت کرد.[۶۱]

وی در همین سؤالاتی را مطرح کرد و خواستار پاسخ کشورهای مدافع موجودیت هولوکاست شد. این سوالات عبارتند از:[۶۲][۶۳][۶۴]
۱ اگر واقعه هولوکاست یک واقعه تاریخی است چرا اجازه تحقیق درباره آن به دانشمندان داده نمی‌شود؟
۲ چرا دانشمندانی در اروپا به خاطر تحقیق و نظر مخالف مشهور در این مسئله، در زندان هستند؟
۳ هولوکاست در کجا اتفاق افتاده است؟
۴ چه کسانی آن جنایت را مرتکب شده‌اند؟
۵ آیا برای جبران حادثه‌ای که در اروپا اتفاق افتاده، فلسطین و مردم فلسطین باید تاوان پس بدهند؟
۶ هولوکاست یک واقعه تاریخی است چرا این قدر اهمیت پیدا کرده‌است و چه نتیجه‌ای امروز می‌خواهد از آن گرفته شود؟

بنابر گزارش بی بی سی این سخنان واکنش‌های شدید جهانی را در پی داشت. برگزاری همایش بررسی واقعه هولوکاست در تهران باعث تحریم دفتر مطالعات وزارت خارجه توسط ده‌ها موسسه مطالعاتی، اعتراض رسمی اتحادیه اروپا و ایجاد فرصت برای اسرائیل برای غیرمنطقی جلوه دادن دولت ایران شد.[۶۵]

جدا از بازتاب خارجی در داخل ایران نیز واکنش‌های متعددی نسبت به این مساله ابراز شد. چندی پس از اظهارات احمدی‌نژاد، محمد خاتمی، رییس جمهوری سابق ایران، در مصاحبه‌ای با روزنامه فایننشال تایمز ضمن تایید واقعیت هلوکاست، همزیستی اسرائیل و فلسطین را قابل قبول دانست.[۶۶]

الگوی نو تعداد فرزندان خانواده و راهبرد جمعیتی دولت نهم

پیش از محمود احمدی‌نژاد به ویژه پس از پایان جنگ ۸ ساله ایران و عراق، بینش بیشتر مردم ایران بر پایه شعار "فرزند کمتر زندگی بهتر" بود (شعاری که در دولت علی اکبر هاشمی رفسنجانی مطرح شده بود) که این دیدگاه با آغاز ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد نیز در اندیشه مردم باقی‌مانده بود. رئیس جمهور ایران در مهرماه ۱۳۸۵ این شیوه زندگی و مهار جمعیت را نکوهش کرد و داشتن تنها دو کودک و یا کمتر را، روش و راهبردی نادرست برشمرد. ششمین رییس جمهور ایران توانایی دولت در گرداندن و برآمدن یکصد و بیست میلیون نفر جمعیت را، کاری شدنی و بی‌خدشه برشمرد. این سخنان مورد سرزنش‌های بسیاری قرار گرفت و از دید کارشناسان یک بدنگری درباره تنظیم خانوار انگاشته شد. البته این در هنگامی بود که نرخ گرانی در ایران پایداری بسنده را نداشت و درصد بیکاری ۱۱٪ برآورد شده بود. این گفته‌ها یادآور و پیگیری رویه آیت‌الله خمینی مبنی برداشتن فرزند بیشتر در سالهای آغازین انقلاب اسلامی ایران بود.[۶۷][۶۸]

نامه‌های خارجی

در ششمین ماه از ریاست جمهوری احمدی‌نژاد، اعلام شد که رییس جمهور ایران (احمدی‌نژاد) نامه‌ای برای سران کشورهای جهان می‌نویسد.[۶۹] این خبر به عنوان خبری مهم مورد توجه محافل خبری جهان قرار گرفت و وقتی روشن شد که مخاطب اولین نامه احمدی‌نژاد، جورج بوش رئیس‌جمهور آمریکا است، تحلیل و تفسیرها درباره متن آن شدت گرفت. وزارت خارجه آمریکا در اولین واکنش به نامه محمود احمدی‌نژاد، آن را «تلاشی ضعیف» برای گفتگو با مردم آمریکا خواند.[۷۰]

اما نامه «هجده‌صفحه‌ای» با استقبال سرد مقامات آمریکایی همراه بود.[۷۱] به گفته مقامات کاخ سفید نامه وی حاوی پیامی نبود و در حقیقت هیچ پیشنهاد مشخص سیاسی در آن نبود.[۷۲] در همین حال احمد جنتی، دبیر شورای نگهبان و از روحانیون پرنفوذ در طیف تندرو جناح محافظه کار، در خطابه نماز جمعه تهران، نامه محمود احمدی‌نژاد به جورج بوش، رییس جمهوری آمریکا را «عملی فوق العاده» و از «الهامات خدا» خواند.[۷۳]

در همین حال کاخ سفید در موضعی رسمی اعلام کرد که به نامه احمدی‌نژاد جوابی داده نمی‌شود.[۷۲] بی اعتنایی دولت آمریکا به نامه محمود احمدی‌نژاد باعث شد که وی در مصاحبه‌های مختلف، از آن به عنوان «بی‌اعتنایی رییس جمهور آمریکا به نداهای صلح جویان جهان» یاد کند.[۷۴]

دو نامه بعدی محمود احمدی‌نژاد، به آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان،[۷۵] و پاپ بندیکت شانزدهم، رهبر کاتولیک‌های جهان نوشته شد هر دو نامه احمدی‌نژاد بدون جواب ماند.[نیازمند منبع]

لحن گفتار

احمدی‌نژاد دارای لحن و ادبیاتی است که رؤسای جمهور پیشین ایران از آن استفاده نمی‌کردند. کارشناسان حوزه سیاست و دیپلماسی استفاده از این ادبیات را صحیح نمی‌دانند.[۷۶] علاوه بر تعدادی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی، صادق لاریجانی رئیس قوه قضائیه نیز از طرز گفتار او انتقاد کرده‌است.[۷۷]

فرهنگ و دانشگاه

مطرح کردن «انقلاب فرهنگی دوم» توسط هواداران دولت، ادعای ممانعت از تحصیل عده‌ای دانشجویان منتقد،[۷۸] انتصاب افراد روحانی به ریاست دانشگاه تهران و دانشگاه علامه طباطبایی،[۷۹] بازنشسته کردن اجباری استادان، احضار فعالان دانشجویی به کمیته‌های انضباطی و در مواردی اخراج آنان، تنش و اعتراضات گسترده دانشجویی در دانشگاه‌های مختلف،[۸۰] از تحولات مهم دوره وی در دانشگاه‌ها بود.

محمود احمدی‌نژاد در روز ۲۱ آذر ۱۳۸۵ برای سخنرانی در دانشگاه امیر کبیر حضور یافت که با استقبال عده از دانشجویان و اعتراض شدید تعدادی دیگر از دانشجویان مواجه شد. معترضین در این تجمع شعارهایی علیه اقدامات محمود احمدی‌نژاد و وزیر آموزش عالی داده و شعار مرگ بر دیکتاتور سر دادند و عکس احمدی‌نژاد نیز به آتش کشیده شد.

خبرگزاری‌ها گزارش کرده‌اند که درگیری لفظی و در برخی موارد فیزیکی مخالفان و موافقان آقای احمدی‌نژاد در طول مراسم تکرار می‌شد. مخالفان به اقدامات احمدی‌نژاد در دانشگاه‌ها اعتراض داشتند.

احمدی‌نژاد در واکنش به آتش‌زدن عکس وی در هنگام سخنرانی، خطاب به دانشجویان گفت: «اگر هزار بار هم بسوزیم، عقب‌نشینی نمی‌کنیم.»[۸۱] مدتی بعد، احمدی‌نژاد در مطلبی تحت عنوان «آزادی» که در وبلاگ خود منتشر کرد، با اشاره به مراسم دانشگاه امیرکبیر از این ماجرا به عنوان جلوه‌ای از آزادی در ایران یاد کرد و گفت که از اهانت تعدادی از دانشجویان ناراحت نشده‌است.[۸۲]

سفر به نیویورک (۲۰۰۷)

سخنرانی احمدی‌نژاد در دانشگاه کلمبیا
اعتراض مردم امریکا به حضور احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا

محمود احمدی‌نژاد صبح روز یکشنبه ۱ مهر برای شرکت در اجلاس سالیانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد همراه با هیئت عالی رتبه عازم نیویورک شد. او در سفر خود به نیویورک علاوه بر سخنرانی در اجلاس سالیانه مجمع عمومی سازمان ملل به دانشگاه کلمبیا رفت و همچنین با تنی چند از روسای جمهور دیگر کشورها و نیز ایرانیان مقیم آمریکا دیدار و گفتگو کرد.[نیازمند منبع]

وی در این سفر اعلام کرد در ایران همجنسگرا وجود ندارد[۸۳]

لی بولینجر رئیس دانشگاه کلمبیا، در سخنانی به شدت از وضعیت بهائیان، زنان، همجنس‌گرایان و نقض حقوق بشر در ایران و نیز از افکار و اقدامات شخص احمدی‌نژاد انتقاد کرد و وی را «دیکتاتور حقیر و سنگدل» خطاب کرد و گفت، «شما یا آشکارا قصد تحریک دارید یا اینکه به طرز شگفت آوری بی‌سواد هستید».[۸۴][۸۵] در مقابل احمدی‌نژاد در سخنرانی خود سخنان بولینگر را «توهین به اطلاعات و دانش حاضرین در جلسه» دانست[۸۶] احمدی‌نژاد پس از بازگشت از سفر، با موفق خواندن سخنرانی خود در سازمان ملل از مردم ایران خواست که به شکرانه این موفقیت سجده شکر به درگاه خدا در مساجد و حسینیه‌ها بگذارند.[۸۷] در سال ۲۰۰۹ سخنگوی دانشگاه کلمبیا هرگونه ارتباط بین دعوت از احمدی‌نژاد، با کمک‌های مالی بنیاد علوی به این دانشگاه، از جمله کمک یکصدهزاردلاری این بنیاد چند ماه قبل از سخنرانی احمدی‌نژاد را رد کرد[۸۸]

سفر محمود احمدی‌نژاد به لبنان (۱۳۸۹)

محمود احمدی‌نژاد، روز چهارشنبه ۲۱ مهر ۱۳۸۹ (۱۳ اکتبر ۲۰۱۰)، در اولین سفرش به لبنان، با استقبال هزاران نفر رو به رو شد وی با رئیس‌جمهوری، نخست‌وزیر و رئیس مجلس این کشور دیدار کرد، در یک کنفرانس خبری شرکت کرد و در میدان الرایه (منطقه ضاحیه) به سخنرانی پرداخت. بسیاری از شخصیت‌های سیاسی لبنان از جمله سمیر جعجع، سیاستمدار مسیحی و مروان حماده از اولین نمایندگان مجلس لبنان که پیشتر با سفر آقای احمدی‌نژاد به این کشور مخالفت کرده بودند نیز به استقبال او رفتند. احمدی‌نژاد پیش از سفر خود به لبنان به صورت تلفنی با پادشاه عربستان سعودی و پادشاه اردن گفتگو کرد. همزمان با سفر احمدی‌نژاد به لبنان، هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا نسبت به هر گونه تلاشی برای متزلزل کردن حاکمیت ملی لبنان هشدار داد. یک مقام عالی رتبه اسرائیلی سفر احمدی‌نژاد به لبنان را تأکیدی بر تبدیل شدن کامل این کشور به عامل ایران در منطقه ارزیابی کرد.[۸۹]

تعداد سفرهای خارجی

محمود احمدی نژاد در طول ۸ سال ریاست جمهوری خود، ۱۱۹ سفر خارجی داشته که کشورهای امریکا و ونزوئلا در صدر سفرهای دولت او قرار دارد، که سهم دولت اول او ۵۸ سفر بین‌المللی است. احمدی نژاد اولین سفرهای بین‌المللی خود را در هر دو دوره ریاست جمهوری، از ایالات متحده آمریکا آغاز کرد.

احمدی نژاد از مرداد ۸۴ تا تیر ۹۲، به ۱۶ کشور آسیایی، ۱۲ کشور آفریقایی، ۷ کشور واقع در قاره آمریکا و ۵ کشور اروپایی سفر کرد.

سفر احمدی‌نژاد به کشورهای اروپایی شامل روسیه، دانمارک، ارمنستان، آذربایجان و ترکیه بوده است.

احمدی‌نژاد در مجموع ۹ بار به نیویورک، ۸ بار به ونزئلا، ۶ بار به تاجیکستان، ۵ بار به کشورهای ترکیه، سوریه و قطر، ۴ بار به چین و آذربایجان، ۳ بار به بولیوی، سنگال، ترکمنستان و پاکستان، ۲ بار به برزیل، افغانستان، قزاقستان، سودان، ارمنستان، نیکاراگوئه، کوبا، اکوادور، عربستان و اندونزی و یک بار به سایر کشورهای دیگر از جمله: گامبیا، زیمباوه، اوگاندا، مالی، نیجر، نیجریه، لبنان، موریتانی، ویتنام، مصر، بنین، غنا، عراق، کویت، الجزایر و... سفر کرده است.[۹۰]

سؤال نمایندگان مجلس از محمود احمدی‌نژاد

سؤال نمایندگان مجلس از محمود احمدی‌نژاد در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۳۹۰ بر‌گزار شد که با واکنش‌هایی از سوی محمود احمدی‌نژاد، حامیان و مخالفانش مواجه شد.

نمایندگان مجلس سؤالاتی درباره اقتصاد، مترو، مکتب ایرانی، حجاب اسلامی، غیبت یازده روزه محمود احمدی‌نژاد، وزیر ورزش و عزل منوچهر متکی پرسیدند که پاسخ‌های احمدی‌نژاد حاشیه‌هایی را در پی داشت.[۹۱][۹۲]

پخش فیلم ملاقات مرتضوی با فاضل لاریجانی در مجلس

نوشتار اصلی: یکشنبه سیاه


در تاریخ ۱۵ بهمن ۹۱ در جریان استیضاح وزیر کار در مجلس احمدی‌نژاد به منظور دفاع از وزیر کار به مجلس رفت احمدی‌نژاد در حین سخنرانی خود در دفاع از وزیر کار، خواهان پخش فیلم ملاقات فاضل لاریجانی و مرتضوی رئیس سازمان تامین اجتماعی شد. پس از پخش دقایقی از این فیلم، رئیس احمدی‌نژاد به دلیل کیفیت نامناسب به خواندن دیالوگ‌های آن پرداخت. محتوای این ویدئو مربوط به دیدار سعید مرتضوی رئیس تامین اجتماعی و فاضل لاریجانی برادر رئیس مجلس درباره قرارداد واگذاری شرکت‌های تامین اجتماعی به بخش خصوصی بود. در خلال خواندن متن این دیالوگ‌ها توسط رئیس جمهور، مجلس برای دقایقی دچار تنش شد.

بعداز پخش ویدئو هم تعداد زیادی از نمایندگان نسبت به این موضوع انتقاد داشتند که علی لاریجانی در واکنش به شلوغی صحن علنی گفت: (امروز روز مهمی است. اجازه بدهید حرفشان را بزنند اگر موضوعی راجع به بستگان ما بوده، بگذارید در این باره حرفی بزنند.)[۹۳][۹۴]

پس از پایان سخنان احمدی‌نژاد، علی لاریجانی سخنان وی را نامربوط به استیضاح و "تهمت" و "اتهام" خواند و مشکل احمدی‌نژاد را آن دانست که " بر اساس سلیقه عمل می‌کند و به قانون تمکین نمی‌کند".

لاریجانی با "مافیایی" خواندن ضبط این جلسه، گفت: "اقدامات مافیایی و توطئه آمیز در سطح یک رییس جمهور نیست و برخی رفتارهای دولت کیان اخلاقی جامعه را به فساد می‌کشاند. رییس جمهور ادبیات اخلاقی را رعایت نمی‌کند استیضاح یک چیز بود چرا اینها را مطرح کردید؟ اما خوب شد شما که مرتب در جامعه «بگم بگم» راه انداخته‌اید این فیلم را پخش کردید و حرفتان را زدید تا مردم شخصیت شما را بیشتر بشناسند".

علی لاریجانی همچنین به نقل از داوود احمدی‌نژاد، برادر محمود احمدی‌نژاد، گفت که اطرافیان رئیس دولت با سازمان مجاهدین خلق و بیگانگان رابطه دارند و دچار فساد مالی هستند.

پس از سخنان لاریجانی، احمدی‌نژاد خواستار صحبت کردن شد که لاریجانی چنین اجازه‌ای به او نداد و گفت: "شما شئونات جمهوری اسلامی را رعایت نکردید واتهام زدید دیگر حقی برای صحبت کردن ندارید، به سلامت".[۹۵]

تحلیلگران از وقایع این روز تحت عنوان یکشنبه سیاه یاد کردند.[۹۶][۹۷][۹۸][۹۹]این وقایع با عتاب شدید رهبر جمهوری اسلامی روبرو شد.[۱۰۰][۱۰۱][۱۰۲]

موافقان و مخالفان

رهبر ایران سید علی خامنه‌ای وی را به خاطر مقاومت در برابر فشارهای بین‌المللی برای متوقف ساختن برنامه اتمی ایران مورد تمجید قرار داده‌است. وی همچنین اعضای کابینه دولت او را به خاطر رد عقاید غربی، که به قول وی در دولت قبلی نفوذ کرده بود، ستود.[۱۰۳]

یکی از موافقان وی فاطمه رجبی همسر غلامحسین الهام می‌باشد. وی با انتشار کتابی محمود احمدی‌نژاد را «معجزه هزاره سوم» نامید.[۱۰۴]

میرحسین موسوی نخست‌وزیر پیشین ایران در انتقاد از عملکرد دولت احمدی‌نژاد گفته‌است که عملکرد این دولت آبروی ایرانیان را در جهان برده‌است. او در ادامه تصریح کرده که نباید کارهایی انجام شود که حیثیت کشور ایران در جهان خدشه‌دار شود.[۱۰۵]

علی لاریجانی، نامه‌هائی در اعتراض به قانون شکنی‌های دولت به احمدی‌نژاد نوشت.

مهدی کروبی از دیگر منتقدان وی گفت: «احمدی‌نژاد را رئیس‌جمهور ایران نمی‌دانم.» کروبی «واکنش‌های خودجوش» مردم به نتیجه انتخابات را که به گفته مقامات دولت آقای احمدی‌نژاد به پیروزی او انجامیده‌است بیانگر «عدم مشروعیت این نتیجه» دانسته‌است.[۱۰۶]

هوگو چاوز از حامیان احمدی‌نژاد گفت: «دنیا باید به پیروزی احمدی‌نژاد احترام بگذارد». رئیس جمهوری ونزوئلا، در یکی از نطق‌های هفتگیش در ۳۱ خرداد ۱۳۸۸ در رادیو و تلویزیون آن کشور، گفت: «برخی می‌خواهند با خدشه‌دار کردن پیروزی تمام‌عیار احمدی‌نژاد، دولت و انقلاب اسلامی را تضعیف کنند».[۱۰۷]

دوران پس از ریاست جمهوری

محمود احمدی‌نژاد در روزهای پایانی دولت دهم، مجوز تأسیس یک دانشگاه بین‌المللی را از شورای عالی انقلاب فرهنگی گرفت.[۱۰۸] احمدی نژاد هنگام تحویل نهاد ریاست جمهوری به روحانی اعلام کرد پس از اتمام دولت دهم، در دانشگاه خود به فعالیت خواهد پرداخت.[۱۰۹] هر چند بر طبق اظهارات اولیه نام دانشگاه دانشگاه جامع بین‌المللی ایرانیان عنوان شده بود، اما کامران دانشجو اعلام کرد دانشگاه جامع بین‌المللی احمدی نژاد، چنین عنوانی ندارد.[۱۱۰]

روزنامه «بهار» در گزارشی نوشت ۱۶ میلیارد تومان از حساب ریاست‌جمهوری در روز آخر ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد به حساب دانشگاه ایرانیان واریز شده است.[۱۱۱]

وی در تاریخ ۱۳ مرداد ماه ۱۳۹۲ توسط حکم رهبر ایران به عنوان یک شخص حقیقی به عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام درآمد. وی جانشین حسن روحانی شده است که به عنوان یازدهمین رئیس‌جمهور ایران ایران از طرف مردم انتخاب شد. احمدی‌نژاد در دوران ریاست‌جمهوریش بیشترین غیبت را در جلسات مجمع به اسم خود ثبت کرده و انتقادات متفاوتی را نسبت به اعضای آن مطرح کرده بود.[۱۱۲] غیبت‌های بدون توجیه احمدی‌نژاد در زمان عضویتش به عنوان شخص حقیقی در مجمع نیز ادامه یافت. احمدی‌نژاد در نخستین جلسه مجمع که پس از روی کار آمدن دولت یازدهم بر‌گزار شده بود،(۲۶ مرداد) بازهم غیبت کرد تا همچنان در طول سالهای ۱۳۸۴ تا مرداد ۱۳۹۲، تنها در دو جلسه از مجموعه جلسات مجمع شرکت کرده باشد.[۱۱۳]

احضار به دادگاه

در تاریخ ۲۷ خرداد ۱۳۹۲ احضاریه‌ای از طرف دادگاه کیفری استان تهران به دست احمدی‌نژاد رسید که در محتوای آن خبر شکایت علی لاریجانی و یعقوب خلیل‌نژاد از احمدی‌نژاد مطرح شده بود و به موجب این حکم، وی می‌بایست در روز ۵ آذر ۱۳۹۲ در شعبه ۷۶ دادگاه کیفری استان تهران حاضر شود تا به شکایات مطرح شده پاسخ گوید. احمدی‌نژاد نخستین رئیس‌جمهور ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ است که به دادگاه احضار می‌شود.[۱۱۴] دادگاه در تاریخ مربوطه برگزار نشد .

پانویس

  1. تا سوم تیر
  2. خبرگزاری ایکنا. «پیام همسر رئیس‌جمهور به همسر حسنی مبارک». خبرگزاری ایکنا. بازبینی‌شده در ۱۶ شهریور ۱۳۸۸. 
  3. خبرگزاری فارس. «همسر رئیس جمهوری:حضور زنان دانشمند موتور حرکت جامعه به سوی اهداف متعالی است». خبرگزاری فارس. بازبینی‌شده در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۰. 
  4. http://www.irinn.ir/Default.aspx?TabId=15&nid=168917 شبکه خبر
  5. http://www.aftabnews.ir/vdcezn8zxjh8zpi.b9bj.html آفتاب نیوز
  6. http://www.tabnak.ir/fa/news/322114/جزئیات-سفر-فامیلی-احمدی-نژاد-به-نیویورک
  7. نمایه محمود احمدی‌نژاد، دانشگاه علم و صنعت
  8. Musavi Calls For Iran Election Result To Be Canceled, As Protests ContinueRadio Free Europe
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ ۹٫۳ ۹٫۴ ۹٫۵ «زندگینامه احمدی‌نژاد». ایرنا. بازبینی‌شده در ۴ تیر ۱۳۸۴. 
  10. شهروند امروز - داوود احمدی‌نژاد؛ خداحافظ برادر
  11. شناسنامه محمود احمدی‌نژاد، روزنامه جام جم
  12. Robert Tait. «A humble beginning helped to form Iran's new hard man». Guardian, 2 July 2005. 
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ عبدالله شهبازی. «شهبازی و معمای سبورجیان». وبلاگ شخصی عبدالله شهبازی، ۱۳ مهر ۱۳۸۸. بازبینی‌شده در ۳ تیر ۱۳۹۳. 
  14. Jewish Journal
  15. سایت شخصی مهدی خزعلی
  16. Mahmoud Ahmadinejad revealed to have Jewish past
  17. Ahmadinejad has no Jewish roots
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ «داستان داوود و محمود: داوود احمدی‌نژاد چرا علیه محمود احمدی‌نژاد سخنرانی می‌کند؟». هفته‌نامه آسمان، ش. ۷ (۲۸ آبان ۱۳۹۰). 
  19. «زندگینامه احمدی‌نژاد». بازبینی‌شده در ۱ شهریور ۱۳۸۵. 
  20. ۲۰ سال پیش، احمدی‌نژاد در علم و صنعت ایران تابناک
  21. [Iran: U.S. Examines Hostage Accusations Against Ahmadinejad - [Radio Free Europe / Radio Liberty © ۲۰۰۸]]
  22. نشریه یالثارات. شماره ۲۲۳. منتشره ۳۰ آوریل ۲۰۰۳
  23. Ahmadinejad: The Secret History of Iran's Radical Leader, Kasra Naji, ۲۰۰۸, University of California Press, ISBN 0-520-25663-8 pp.25
  24. «New Inquiry Targets Ahmadinejad»(انگلیسی)‎. وبگاه روزنامه لس انجلس تایمز، Wednesday, July ۰۶, ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۰۹. 
  25. «Kurd murder claim against Iran leader»(انگلیسی)‎. روزنامه گاردین، Monday 4 July ۲۰۰۵. بازبینی‌شده در ۱۶ فوریه ۲۰۰۹. 
  26. ایران حضور احمدی‌نژاد در گروگانگیری را تکذیب کرد (بی‌بی‌سی فارسی، ۰۳ ژوئیه ۲۰۰۵)
  27. زندگینامه محمود احمدی‌نژاد تابناک
  28. «وقتی درصد مشارکت ۱۸۰ می‌شود! (سخنرانی تاج زده معاون سیاسی وزارت کشور و رییس ستاد انتخابات کشور در دولت خاتمی در دانشگاه تهران)». روزآنلاین، ۲۴ مهر ۱۳۸۷. 
  29. زندگی‌نامه نامزدها: محمود احمدی‌نژاد وبگاه بی‌بی‌سی
  30. Guardian of the revolution with a populist feel for the working classوبگاه روزنامه تایمز
  31. حمله شدید محسن هاشمی‌رفسنجانی به احمدی‌نژاد: احمدی‌نژاد رئیس ستاد انتخاباتی هاشمی در نارمک بود!
  32. نقش احمدی‌نژاد در تعطیلی روزنامه سلام وبگاه تابناک
  33. «روایت حامیان مشایی از ارادت توکلی به هاشمی و خاتمی!». فردا. 
  34. آغاز رقابت چهارضلعی در انتخابات ریاست جمهوری
  35. دانشگاه علم و صنعت ایران - Iran University of Science & Technology- دانشگاه علم و صنعت ایران - محمود احمدی‌نژاد
  36. ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ برنامه دولت نهم
  37. احمدی‌نژاد: صنعت نفت ایران را شفاف می‌کنم (بی‌بی‌سی فارسی، ۲۵ ژوئن ۲۰۰۵)
  38. بنیاد مستضعفان تاجر جدید نفت (بی‌بی‌سی فارسی، ۴ تیر ۱۳۸۷)
  39. تشریح سیاست‌های اقتصادی دولت از سوی رئیس جمهوری: «توزیع سهام عدالت همان توزیع پول نفت بر سر سفره‌های مردم است».
  40. تصویر پوستر تبلیغاتی - فارس نیوز
  41. مروری بر عملکرد دولت احمدی‌نژاد
  42. مناظره احمدی‌نژاد و موسوی، دگرگونی زبان و گفتمان سیاست در ایران، وبگاه رادیو فردا، جمعه ۱۵ خرداد ۱۳۸۸ تهران ۰۵:۴۵ - ۵ ژوئن ۲۰۰۹
  43. گاهشمار صد روز اعتراض انتخاباتی در ایرانوبگاه بی بی سی
  44. گاهشمار صد روز اعتراض انتخاباتی در ایرانوبگاه بی بی سی
  45. "تقلب" برای من ثابت نشد
  46. گزارش تفصیلی شورای نگهبان درباره انتخابات ریاست جمهوری (فارسی) سایت خبری تابناک ۲۵ تیر ۱۳۸۸
  47. پاسخ کمیته صیانت از آرای موسوی به شورای نگهبان
  48. گاهشمار صد روز اعتراض انتخاباتی در ایران
  49. MehrNews.com - Iran, Iranian, Nuclear, political, world, sport, Cultural, economic, SocialAndOccations news and headlines
  50. روزنامه آفتاب یزد۸۸/۵/۱۳: نماینده مسجد سلیمان: شرکت محسن رضایی در مراسم تنفیذ احترام به رهبری است نه تایید احمدی‌نژاد
  51. «میرتاج‌الدینی: یکشنبه؛ جلسهٔ رأی اعتماد». خبرگزاری مهر، ۳۱ مرداد ۱۳۸۸. بازبینی‌شده در ۵ شهریور ۱۳۸۸. 
  52. دیدگاه‌های محمود احمدی‌نژاد، رییس جمهور ایران (بی‌بی‌سی فارسی، ۲۶ ژوئن ۲۰۰۵)
  53. احمدی‌نژاد در جریان جزییات هم قرار داشت (تاکنون نخواستیم موضوع بند یکم این طرح را عنوان کنیم، اما به دلیل به وجود آمدن این بحث‌ها باید بگوییم بر اساس بند یکم، تعیین مصادیق حجاب و حد و مرز آن بر عهده نیروی انتظامی است و صراحتاً به آن اشاره شده - روزآنلاین، ۱۳ دی ۱۳۸۶)
  54. پورمحمدی (وزیر کشور): از اجرای طرح امنیت اجتماعی توسط ناجا حمایت می‌شود (فارس، ۱ خرداد۱۳۸۶)
  55. «عقب نشینی دولت از طرح امنیت اجتماعی انتخاباتی است» (رادیو فردا، ۱۲ دی ۱۳۸۶)
  56. شفاف
  57. Iran's President Calls Holocaust 'Myth' in Latest Assault on Jewsواشنگتن پست
  58. Iranian leader denies Holocaustبی بی سی
  59. Holocaust a myth, says Iranian presidentوبگاه روزنامه گاردین
  60. واکنش اسرائیل به سخنان احمدی‌نژاد
  61. جامعه خبری تحلیلی الف متن سخنرانی رئیس جمهور در جلسه دانشگاه کلمبیا
  62. «جلسه دیدار و ضیافت شام با دانشجویان و دانشگاهیان امریکایی». روزنامه ایران. موسسه فرهنگی - مطبوعاتی ایران، ۱۹ مهر ۱۳۸۸. ۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۹ مهر ۱۳۸۸. بازبینی‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۹. 
  63. «احمدی‌نژاد:در مورد هولوکاست حاضریم در اروپا رفراندوم بر‌گزار کنیم.». روزنامه آفتاب یزد. ۲ مهر ۱۳۸۸. ۱. بازبینی‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۹. 
  64. «احمدی‌نژاد:هیچ کس بخاطر مخالفت با من به زندان نرفته‌است». ایرنا. خبرگزاری جمهوری اسلامی، ۲ مهر ۱۳۸۸. ۶۹۶۸۵۴. بازبینی‌شده در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۹. 
  65. دیپلماسی ایران؛ سال قطار قطعنامه و قطار بی ترمز
  66. سوژهٔ طنز شدن احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست جمهوری
  67. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Ahmadinejad»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۰).
  68. رایت رابین. رو یاها و سایه‌ها، خاورمیانه در آینده. انتشارات پنگوئن، ۲۰۰۸. ص ۳۲۱. 
  69. احمدی‌نژاد: برای مردم آمریکا پیام می‌فرستم (بی‌بی‌سی فارسی)
  70. آمریکا نامه احمدی‌نژاد را 'تلاشی ضعیف' دانست (بی‌بی‌سی فارسی)
  71. نامه احمدی‌نژاد به بوش: حرکت هوشمند سیاسی یا اقدامی ایدئولوژیک؟ (بی‌بی‌سی فارسی)
  72. ۷۲٫۰ ۷۲٫۱ آمریکا: نامه رئیس‌جمهور ایران حاوی مطلب مهمی نیست. (بی‌بی‌سی فارسی)
  73. احمد جنتی: نامه احمدی‌نژاد، از الهامات خدا بود. (بی‌بی‌سی فارسی)
  74. دستورات حضوری و بدون تشریفات قانونی. (بی‌بی‌سی فارسی)
  75. محمود احمدی‌نژاد به آنگلا مرکل نامه نوشت. (بی‌بی‌سی فارسی)
  76. BBC فارسی - ایران - ادبیات محمود احمدی‌نژاد جامعه ایران را "بی حیثیت" می‌کند؟
  77. «رئیس جمهور باید ادبیاتش متین، فاخر، با تعابیر جاافتاده و منصفانه باشد»(فارسی)‎. ایلنا. بازبینی‌شده در ۱۷ مرداد ۱۳۸۹. 
  78. ممانعت از ثبت‌نام دانشجویان در برخی از دانشگاه‌های ایران (بی‌بی‌سی فارسی، ۵ مهر ۱۳۸۵)
  79. اعتراض دانشجویان به انتصاب رئیس جدید دانشگاه تهران (بی‌بی‌سی فارسی، ۲۸ نوامبر ۲۰۰۵)
  80. جنبش دانشجویی؛ شرایط جدید و رویارویی‌های تندتر (بی‌بی‌سی فارسی، جمعه ۲۶ مه ۲۰۰۶)
  81. سخنرانی محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور ایران، در دانشگاه صنعتی امیرکبیر
  82. آزادی، متن کامل یادداشت در وب‌نوشت شخصی احمدی‌نژاد
  83. BBCPersian.com
  84. احمدی‌نژاد در صدر اخبار (دویچه وله)
  85. Columbia University president slams Ahmadinejad (رئیس دانشگاه کلمبیا احمدی‌نژاد را خُرد کرد) (شبکه خبری CNN)
  86. بازخوانی پرونده دانشگاه کلمبیا (فارسی) خبرگزاری ایرنا
  87. سفرهای پرحاشیهٔ احمدی‌نژاد به نیویورک
  88. Foundation Tied to Iran Has Donated to Columbia
  89. بازتاب گسترده سفر احمدی‌نژاد به لبنان وب‌گاه بی بی سی
  90. ۱۱۹ سفر خارجی در ۸ سال/ نیویورک و ونزوئلا در صدر سفرهای احمدی‌نژاد
  91. احمدی‌نژاد: در مجلس بعضی با زدن چندتا شاسی فوق لیسانس شدند
  92. www.bbc.co.uk/persian/iran/2012/03/120314_l03_ahmadinejad_majlis_questions.shtml
  93. (تصاویر) فیلمی که احمدی‌نژاد در مجلس پخش کرد
  94. متن فیلم پخش شده توسط احمدی‌نژاد در مجلس
  95. http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/archive/2013/february/04/article/-72ca115ca3.html
  96. http://www.seratnews.ir/fa/pages/?cid=6314
  97. http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/archive/2013/february/04/article/-72ca115ca3.html
  98. http://jamnews.ir/fa/FullStory/News/?NewsId=147508&CatID=1
  99. http://rajanews.com/detail.asp?id=150690
  100. http://namehnews.ir/News/Item/25874/2/واکنش-احمدی-نژاد-به-صحبت-های-رهبری--حداقلی-بود.html
  101. http://www.asriran.com/fa/news/258247/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF%DB%8C-%D9%86%DA%98%D8%A7%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%86%D8%A8-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D9%86%D8%A7%D8%A8%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%B4%DA%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
  102. http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/article/-dc0467d36d.html
  103. صدای آمریکا. اوت ۲۰۰۸ «سِد علی خامنه‌ای بار دیگر از احمدی‌نژاد پشتِبانی کرد.». صدای آمریکا انتشار ۲۵ اکتبر ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۶ تیر ۱۳۸۸. 
  104. روزنامه شرق
  105. «موسوی: آبروی ایرانیان در سراسر جهان رفته‌است». ایرنا. بازبینی‌شده در ۲۴ می۲۰۰۹. 
  106. رادیو فردا. «کروبی: احمدی‌نژاد را رئیس‌جمهور ایران نمی‌دانم». رادیو فرداانتشار ۶ تیر ۱۳۸۸. بازبینی‌شده در ۶ تیر ۱۳۸۸. 
  107. «هوگو چاوز: دنیا باید به پیروزی احمدی‌نژاد احترام بگذارد». رادیو فردا، انتشار ۶ تیر ۱۳۸۸. بازبینی‌شده در ۶ تیر ۱۳۸۸. 
  108. خبرگزاری مهر
  109. خبرگزاری فارس
  110. خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)
  111. دانشگاه احمدی‌نژاد امسال پذیرش دانشجو ندارد؛ دنیای اقتصاد؛ ۶ شهریور ۱۳۹۲
  112. روایت محمد هاشمی از تغییرات روزنامه آرمان
  113. جزینی، مهسا. «اولین غیبت احمدی‌نژاد در نخستین جلسه «مجمع»». وب‌گاه. روزنامه شرق، ۲۷ مرداد ۱۳۹۲. 
  114. احمدی نژاد ۱۷ روز دیگر پای میز محاکمه خبرگزاری مهر

پیوند به بیرون

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد محمود احمدی‌نژاد اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Wikiquote در میان گفتاوردها از ویکی‌گفتاورد
Search Wikisource در میان متون از ویکی‌نبشته
Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار
Search Wikinews در میان خبرها از ویکی‌خبر
پیشین:
حسین طاهری (استاندار آذربایجان شرقی)
استاندار اردبیل
۱۳۷۶–۱۳۷۲
پسین:
جواد نگارنده
پیشین:
محمد حسین مقیمی
شهردار تهران
۱۳۸۴–۱۳۸۲
پسین:
علی سعیدلو (از تیر تا شهریور ۸۴)
پیشین:
سید محمد خاتمی
رئیس‌جمهور ایران
۱۳۸۴–تا مرداد ۱۳۹۲
پسین:
حسن روحانی


محمود أحمدي نجاد
Mahmoud Ahmadinejad 2010.jpg
سادس رؤساء إيران
في المنصب 3 أغسطس 2005 إلى 15 يونيو 2013
سبقه محمد خاتمي
خلفه حسن روحاني
تاريخ الميلاد 28 أكتوبر 1956 (العمر 57 سنة)
مكان الميلاد غرمسار، علم إيران إيران


محمود أحمدي نِجَاد (بالفارسية: محمود احمدی ‌نژاد) هو أستاذ جامعي وسياسي إيراني، أصبح عمدةً لبلدية طهران ثم رئيسًا لجمهورية إيران الإسلامية، وهو الرئيس السادس للجمهورية الإيرانية. تولى مهام رائسة الجمهورية منذ 3 أغسطس 2005 بعد تغلبه على منافسه هاشمي رفسنجاني في الدور الثاني من الانتخابات الرئاسية، وأعيد انتخابه في 12 يونيو 2009 على حساب منافسه مير حسين موسوي، وظلَّ رئيسًا حتى 15 يونيو 2013 بعد عقد الانتخابات الجديدة.

انضم أحمدي نجاد الأستاذ الجامعي المنتمي للطبقة الفقيرة[1] إلى مكتب تعزيز الوحدة[2] بعد الثورة الإسلامية، ثم عُين كحاكم إقليم، لكنه أقيل بعد انتخاب محمد خاتمي رئيسًا لإيران، فعاد إلى التدريس.[3] عينه مجلس بلدية طهران رئيساً للبلدية في عام 2003،[4] وهو ما مثّل انعطافًا نحو التيار الديني المتشدد على عكس الاتجاهات الإصلاحية للرؤساء المعتدلين السابقين.[5] كانت حملته الانتخابية الرئاسية عام 2005، بدعم من تحالف بناة إيران الإسلامي، ووعد فيها بأن أموال النفط ستكون للفقراء، ورفع شعار "هذا ممكن، ونحن نستطيع أن نفعل ذلك". أصبح رئيسًا بعد حصوله على 62% من الأصوات الانتخابية في الثالث من أغسطس 2005 [6][7]

أحمدي نجاد شخصية مثيرة للجدل محليًا ودوليًا. وقد انتقد محليا بسبب الأزمة الاقتصادية والاستخفاف بحقوق الإنسان. وفي عام 2007، أطلق مشروعًا للحد من استهلاك الوقود في البلاد، وخفض أسعار الفائدة المصرفية.[8][9][10] دعم نجاد برنامج إيران للطاقة النووية. وتعرض خلال انتخابات عام 2009 الرئاسية، لاحتجاجات داخلية كبيرة، ووجهت له انتقادات دولية كبيرة.[11] كما شككت أحزاب المعارضة الرئيسية في شرعية رئاسته.[12] ومن جهة أخرى، أجبر مرشح أحمدي نجاد لمنصب النائب الأول للرئيس، اسفاندير رحيم مشائي، على الاستقالة، وهو ما أحرج أحمدي نجاد. أدى أحمدي نجاد اليمين الدستورية لولاية ثانية في 5 آب/أغسطس 2009.[13]

تعرضت الناشطات في مجال حقوق المرأة للاضطهاد، بعد مطالبتهن البرلمان بتطبيق "مشروع قانون حماية الأسرة" قبل صدوره.[14] كما تعرض نجاد للحرج، بعد إدانة وزير داخليته بالحصول على درجة دكتوراة مزورة.[15][16][17]

أحمدي نجاد من أشد المعارضين لسياسة الولايات المتحدة وإسرائيل،[18][19] لكنه عزز العلاقات بين إيران وروسيا وفنزويلا وسوريا ودول الخليج العربي. خلال فترة ولايته، كانت إيران واحدة من كبار مانحي المعونة إلى أفغانستان.

أكد أحمدي نجاد مرارًا على أن البرنامج النووي الإيراني معد للأغراض السلمية، وليس لتطوير الأسلحة النووية. وتحت قيادته، رفضت إيران نداءات مجلس الأمن الدولي لإنهاء تخصيب اليورانيوم داخل إيران. وأعلن أحمدي نجاد أن العقوبات الغربية لإيران بسبب تخصيب اليورانيوم "غير قانونية" وقال أن إيران ستواصل التزامها بتمكين الوكالة الدولية للطاقة الذرية من مراقبة برنامجها النووي، على الرغم من أن إيران لم تفعل ذلك.[20]

يُعرف أحمدي نجاد بتعليقاته المعادية للولايات المتحدة وإسرائيل، لذا فهو دائمًا عرضة للانتقاد من جهات عديدة. وقد دعا إلى حل دولة إسرائيل، كما دعى إلى إجراء انتخابات حرة في فلسطين. وأعرب عن اعتقاده بأن الشعب الفلسطيني بحاجة إلى صوت قوي في المنطقة مستقبلاً.[21]

دعى أحمدي نجاد في واحد من أكثر التصريحات المثيرة للجدل، وفقاً لترجمة إذاعة جمهورية إيران الإسلامية الأولى، إلى "محو المستعمر من الخريطة". على الرغم من أن الترجمة التحريرية والشفوية عليها خلاف.[22][23]

اعتبرت مجلة تايم أحمدي نجاد من بين المائة شخصية الأكثر تأثيرًا في العالم لعام 2006.[24]

محتويات

حياته

ولد محمود أحمدي نجاد في قرية أرادان بالقرب من جارمسار، هو الطفل الرابع من بين سبعة أطفال لوالد يعمل حدادًا وبقالاً وحلاقًا ومعلم للقرآن.[25] وقد غير الأب اسمه في سن الرابعة من "سابورجان"، عندما انتقلت العائلة إلى طهران.[26]

في عام 1976، اجتاز محمود أحمدي نجاد مسابقات القبول في الجامعات الإيرانية الوطنية. وقيل أنه حاز على المرتبة ال 132 من بين 400,000 مشارك في تلك السنة،[27] وسرعان ما التحق بجامعة إيران للعلوم والتقنية كطالب بكلية الهندسة المدنية. حصل على دكتوراة في هندسة النقل والتخطيط من نفس الجامعة في عام 1997، عندما كان حاكمًا لمحافظة أردبيل في شمال غرب أيران.

يعتبره أنصاره، "رجلاً بسيطًا" يحيا حياة "متواضعة".[28] وبعدما أصبح رئيسًا، أراد الاستمرار في سكنى منزل الأسرة المتواضع في طهران، إلا أن مستشاريه الأمنيين أجبروه على الرحيل. طوى أحمدي نجاد السجادة الفارسية العتيقة الموجودة بقصر الرئاسة، وبعث بها إلى متحف السجاد، واستخدم بدلاً منها سجادًا ذا تكلفة منخفضة. ويقال أنه رفض مقعد كبار الشخصيات بطائرة الرئاسة، واستبدله بمقعد طائرة شحن بدلاً من ذلك.[3][29] وعند وصوله لمقعد الرئاسة، عقد أحمدي نجاد أول اجتماع لحكومته في ضريح الإمام الرضا في مشهد، وهو عمل ينظر إليه على أنه "متدين".[30]

أحمدي نجاد متزوج وله ابنان وابنة.[31]

المهن الإدارية والأكاديمية

بعض التفاصيل عن حياة الرئيس الإيراني خلال الثمانينيات غير معروفة، إلا أنه من المؤكد أنه شغل العديد من الوظائف الإدارية في محافظة أذربيجان الغربية.[3]

تذكر العديد من التقارير، أنه بعد أن قام صدام حسين بغزو إيران انضم أحمدي نجاد لحرس الثورة الإسلامية، وخدم في جهاز المخابرات والأمن العام،[4] لكن مستشاره مجتبى سمارة هاشمي قال "أنه لم يكن يوما عضوا أو مسؤولا بالحرس الثوري "، حيث كان أقرب ما يكون بمتطوع باسيج.[32]

حصل الرئيس الإيراني على درجة ماجستير العلوم من جامعته في عام 1986. وعمل بها كمحاضر في عام 1989،[1][33] وفي عام 1997 حصل على درجة الدكتوراه في الهندسة المدنية وتخطيط النقل المروري.[1][4]

حصار السفارة

بعد فترة قصيرة من انتخابه رئيسًا، زعمت بعض وسائل الإعلام الغربية بأن أحمدي نجاد كان بين الطلاب الذين اقتحموا السفارة الأميركية في طهران، مما أثار أزمة الرهائن، وهو ما أنكرته الحكومة الإيرانية.

بداية عمله السياسي

بعد الثورة الإيرانية الإسلامية، أصبح أحمدي نجاد عضوًا في مكتب تعزيز الوحدة،[2] وهي منظمة وضعت لمنع الطلاب من التعاطف أو التحالف مع مجاهدي خلق.[2]

كانت أولى مناصبه السياسية، تعيينه كحاكم لمقاطعتي ماكو وخوي في محافظة أذربيجان الغربية خلال الثمانينيات.[4] ثم أصبح مستشارًا للحاكم العام لمحافظة كردستان لمدة عامين.[1][33] وخلال دراسته للدكتوراه في طهران، عين حاكمًا عامًا لمحافظة أردبيل في عام 1993، حتى استبعده محمد خاتمي في عام 1997،[33] فعاد أحمدي نجاد بعد ذلك إلى التدريس.[4]

عمدة طهران

في عام 2003، كانت نسبة المحافظين من تحالف بناة إيران الإسلامية في مجلس مدينة طهران 12% فقط. ومع ذلك، عين المجلس أحمدي نجاد المحافظ رئيسًا لبلدية طهران.[1]

عندما أصبح رئيسًا للبلدية، قام أحمدي نجاد بعكس جميع التغييرات التي أجراها رؤساء البلديات المعتدلون والإصلاحيون السابقون. فقد وضع أسسًا دينية للأنشطة بالمراكز الثقافية التي تأسست لديهم، وفصل استعمال المصعد للرجال والنساء في المكاتب العامة،[5] واقترح أن يتم دفن الأشخاص الذين قتلوا في الحرب العراقية الإيرانية بالميادين الكبرى في طهران. كما عمل على تحسين نظام المرور، وركّز على الأعمال الخيرية، مثل توزيع الحساء المجاني على الفقراء.

و بعد انتخابه للرئاسة تم قبول استقالة أحمدي نجاد من رئاسة بلدية طهران في 28 حزيران/يونيو 2005.[34] بعد العمل سنتين كعمدة.

الرئاسة

حملة 2005

لم يكن أحمدي نجاد معروفًا على نطاق واسع عندما دخل حملة الانتخابات الرئاسية. بالرغم من كونه عضوًا في اللجنة المركزية لمجلس المهندسين الإسلامي، ولكن الدعم السياسي الرئيسي له كان من تحالف بناة إيران الإسلامية (ائتلاف ابداجران الإسلامي أو المطورين).[35]

كانت تصريحات أحمدي نجاد متباينة حول خططه الرئاسية، ربما لجذب كلا من التيارات الدينية والطبقات الفقيرة.[36] فكانت حملته تحت شعار : "أنه أمر ممكن، نستطيع أن نفعلها".[37]

حظى نجاد بشعبية كبيرة في هذه الحملة. فقد أشار إلى حياته المتواضعة وأبرز ذلك، حيث قارن نفسه بمحمد علي رجائي، الرئيس الثاني لإيران. وأعلن نجاد أنه يعتزم إقامة "حكومة مثالية لشعوب العالم" في إيران. التزم نجاد في عمله السياسى بمبادئ إسلامية وثورية، وكان من أهدافه "وضع دخل النفط على طاولة الشعب"، أي أنه سيتم توزيع أرباح النفط في إيران على الفقراء.[38]

خطبة أحمدي نجاد في جامعة كولومبيا في 24 أيلول / سبتمبر 2007.

كان أحمدي نجاد هو المرشح الوحيد للرئاسة الذي أبدى اعتراضه على العلاقات المستقبلية مع الولايات المتحدة. وقال لإذاعة جمهورية إيران الإسلامية، أن الأمم المتحدة "تأخذ جانب معادٍ للعالم الإسلامي".[39] وأعلن أنه يعارض حق الفيتو للدول الخمس الدائمة العضوية في مجلس الأمن الدولي قائلاً : "إنه ليس من العدل، أن يصبح من حق عدد قليل من الدول الجلوس واستخدام حق النقض على الموافقات العالمية. وأن كان لابد من استمرار هذه الميزة، فلابد أن يتمتع العالم الإسلامي الذي يضم ما يقرب من 1.5 بليار مسلم بنفس هذه الامتياز". كما دافع عن البرنامج النووي الإيراني، واتهم ما وصفها بـ "بعض القوى المتغطرسة" بمحاولة الحد من التنمية الصناعية والتكنولوجية في إيران في هذا المجال، وغيره من المجالات.

في الجولة الثانية من الحملة، قال : "نحن لم نشارك في الثورة لنتغير بتغير الحكومة... وهذه الثورة تسعى للوصول إلى جميع حكومات العالم ". وتحدث عن برنامج موسع لاستخدام التجارة في تحسين العلاقات الخارجية، ودعا إلى مزيد من العلاقات مع الدول المجاورة لإيران وإلغاء استخدام التأشيرات للتنقل بين دول المنطقة، قائلاً أنه "لابد أن يستطيع الناس زيارة أي مكان يرغبون فيه بحرية. لابد أن يتمتع الناس بالحرية أثناء الحج والرحلات".[37]

ووصف أحمدي نجاد آية الله محمد تقي مصباح يزدي، وهو من كبار رجال الدين في قم بأنه معلمه الروحي والعقائدي. أسس مصباح مدرسة حاغانى الفكرية في إيران، وأيد هو وفريقه بقوة نجاد في حملته في الانتخابات الرئاسية لعام 2005.[40]

انتخابات عام 2005 الرئاسية

حصل أحمدي نجاد على 62% من الأصوات في انتخابات الإعادة التي جرت أمام أكبر هاشمي رفسنجاني. وقلده المرشد الأعلى آية الله علي خامنئي الرئاسة في 3 أغسطس 2005.[6] فقبّل أحمدي نجاد يد خامنئي خلال الاحتفال لإظهار ولائه.[41][42]

تعيينات مجلس الوزراء لعام 2005

يتوجب على الرئيس الإيراني أن يحصل على تأييد مجلس الشورى الإسلامي لاختيار للوزراء. قدم أحمدي نجاد قائمة مبدئية بالأسماء، كان أبرزها منوشهر متكي لحقيبة الخارجية وغلام حسين محسني آجه أي لحقيبة الاستخبارات في جلسة خاصة في 5 أغسطس، والقائمة النهائية في 14 أغسطس.[38]

وافق المجلس على مجلس الوزراء في 24 أغسطس.[43] وقد تعهد الوزراء على أن يعقدوا عدة اجتماعات خارج طهران، وعقدوا أول لقاء بينهم في 25 أغسطس في مدينة مشهد، في وجود أربعة مقاعد فارغة للمرشحين الذين لم يتم التوافق عليهم.[44]

مجالس 2006 وانتخاب مجلس الخبراء

خسر فريق أحمدي نجاد انتخابات مجلس المدينة لعام 2006،[45] بينما حصل مرشده الروحى محمد تقي مصباح يزدي على المرتبة السادسة في مجلس خبراء المدينة.[46] في أول انتخابات محلية أقيمت منذ تولى أحمدي نجاد الرئاسة، فشل حلفائه في الفوز بانتخابات الإعادة لمجلس الخبراء والمجالس المحلية. وأشارت النتائج إلى تأييد الناخبين بنسبة حوالي 60 ٪، للتحول نحو سياسات أكثر اعتدالاً. ووفقًا لافتتاحية صحيفة كورجوزاران اليومية المستقلة "أظهرت النتائج أن الناخبين تعلموا الدرس من الماضي، واستنتجوا أنه ينبغي عليهم دعم الشخصيات المعتدلة". وقال محلل سياسي إيراني "هذه النتائج ضربة لقائمة أحمدي نجاد ومصباح يزدي".[45]

الانتخابات الرئاسية في 2009

أحمدي نجاد في مدينة ايكاترينبرج، روسيا، 16 يونيو 2009

في 23 أغسطس 2008، أعلن المرشد الأعلى علي خامنئي أنه "يرى أحمدي نجاد رئيسا في السنوات الخمس المقبلة"، وفسر هذا التعليق على أنه إشارة لدعم إعادة انتخاب أحمدي نجاد.[47] 39,165,191 هو عدد الأصوات التي شاركت في الانتخابات التي جرت في 12 يونيو 2009، وفقًا لما أعلنه مقر الانتخابات في إيران. وفاز أحمدي نجاد بـ 62.63 ٪ من الأصوات، فيما جاء في المركز الثاني مير حسين موسوي بـ 33.75 ٪ من الأصوات.[48] حظيت هذه الانتخابات باهتمام شعبي لم يسبق له مثيل في إيران.

الاحتجاجات على الانتخابات الإيرانية عام 2009

ظلت نتائج الانتخابات محل خلاف بين كل من موسوى وأحمدي نجاد وأنصار كل منهما، الذين يعتقدون في حدوث تزوير في الانتخابات. وافق الرشد الأعلى الإيراني آية الله علي خامنئي رسميًا على نتائج الانتخابات في 3 أغسطس 2009، ليؤدى أحمدي نجاد اليمين الدستورية لولاية ثانية في 5 أغسطس 2009.[13] تجنب عدد من الشخصيات السياسية الإيرانية حضور الحفل، أمثال الرئيسان السابقان محمد خاتمي وأكبر هاشمي رفسنجاني، الذي يشغل حاليًا رئيس لجنة مجمع تشخيص مصلحة النظام، إلى جانب زعيم المعارضة مير حسين موسوي.[49] طالبت جماعات المعارضة المحتجين على المواقع الإلكترونية الإصلاحية، بتسيير المظاهرات في الشوارع في يوم تنصيبه رئيسًا.[50] وفي يوم التنصيب، واجه المئات من رجال شرطة مكافحة الشغب المظاهرات الاحتجاجية التي اجتمعت خارج مبنى البرلمان. وبعد أدائه لليمين الدستورية، أعلن على الهواء في التلفزيون الإيراني، أنه "مسؤول عن حماية العقيدة، ونظام الثورة الإسلامية والدستور".[13] أعلن كل من فرنسا وألمانيا والمملكة المتحدة والولايات المتحدة، أنهم لن يرسلوا رسائل التهنئة المعتادة.[13]

تعيينات مجلس الوزراء 2009

أعلن أحمدي نجاد تعيينات وزارية جديدة في ولايته الثانية، فقد عيّن اسفنديار رحيم مشائي نائبًا أول للرئيس لفترة وجيزة، ولكنه قوبل بالمعارضة من جانب عدد من أعضاء المجلس، ومن قبل وزير الاستخبارات غلام حسين محسني آجه أي. انصاع مشائي للأوامر، وقدم استقالته. ثم عين أحمدي نجاد مشائي رئيسًا للأركان، وقام بفصل محسني آجه أي.[51]

يوم 26 يوليو 2009، واجهت حكومة أحمدي نجاد مشكلة قانونية بعد إقالته لأربعة وزراء، حيث تنص المادة 136 من دستور إيران على أنه إذا تم تغيير أكثر من نصف أعضاء مجلس الوزراء، فإنه لا يجوز أن يجتمع أو أن يعمل قبل موافقة المجلس على الأعضاء الجدد.[52] أعلن نائب رئيس المجلس أن أي اجتماع أو قرار لمجلس الوزراء لن يكون قانونيًا لحين الحصول على الموافقة الجديدة.[53] وفي 4 سبتمبر 2009، وافق المجلس على 18 مرشح من أصل 21 مرشح، ليتضمن المجلس سيدة للمرة الأولى كوزيرة.[54] وهي مرضية وحيد دستجردي.

سياساته الداخلية

السياسة الاقتصادية

راجع: خطة ترشيد البنزين في إيران في عام 2007

خلال سنوات رئاسته الأربع الأولى، ارتفع الناتج المحلي الإجمالي لإيران، وانخفض معدل التضخم والبطالة نتيجة لإتخاذ نجاد لأسلوب إدارة اقتصادي أفضل وإنهاء أنماط الإنفاق والاقتراض التي انتهجتها الإدارات السابقة.[55][55] قام أحمدي نجاد بزيادة الإنفاق بنسبة 25%، وزاد من الدعم للغذاء والبنزين. كما أنه في البداية رفض الزيادة التدريجية في أسعار البنزين، وقال أنه بعد الانتهاء من التحضيرات اللازمة، مثل تطوير وسائل النقل العام، ستقوم الحكومة بتحرير أسعار البنزين بعد خمس سنوات.[56] وتم تخفض معدلات الفائدة بموجب مرسوم رئاسي إلى ما دون معدل التضخم. وتسببت محاولاته لتنمية الاقتصاد في زيادة أسعار العقارات ببعض المدن، لتصبح ضعفي أو ثلاثة أضعاف ما كانت عليه قبل عهد أحمدي نجاد، بسبب سعي بعض الإيرانيين لاستثمار الفائض النقدي وتأمين ظروفهم المعيشية، وهو ما أضر بفقراء الإيرانيين، مما أضر بشعبية نجاد.[57] ألغى نجاد مؤسسة الإدارة والتخطيط، وهي هيئة حكومية مكلفة برسم استراتيجية الاقتصاد والميزانية طويلة المدى، وتم الاستغناء عن الإداريين ذوي الخبرة العاملين بها.[58]

في يونيو 2006، أرسل 50 من خبراء الاقتصاد الإيرانيين خطاب إلى أحمدي نجاد، ينتقدون فيه تدخله لتثبيت أسعار السلع والاسمنت والخدمات الحكومية، وأمره بموجب مرسوم صادر عن المجلس الأعلى لنقابة العمال ووزارة العمل الذي اقترح زيادة رواتب العمال بنسبة 40%. رد أحمدي نجاد علنًا على الرسالة بلهجة شديدة، واستنكر الاتهامات.[59][60] طالب أحمدي نجاد بتنازلات معقولة فيما يتعلق بالرأسمالية والاشتراكية الغربية، فقد تسببت الصراعات السياسية الإيرانية الحالية مع الولايات المتحدة في زيادة خوف البنك المركزي من هروب رؤوس الأموال بسبب العقوبات المفروضة على إيران. هذه العوامل حالت دون تحسين البنية التحتية وتدفق رؤوس الأموال، على الرغم من الإمكانات الاقتصادية العالية.[55] 3.5% من بين الذين لم يصوتوا لصالحه في الانتخابات الأولى، قالوا أنهم سوف يصوتوا له في الانتخابات المقبلة.[61] محمد خوشيريه، وهو عضو في البرلمان الإيراني شارك في الحملة الانتخابية لأحمدي نجاد، قال أن حكومته "كانت قوية على مستوى الشعارات الشعبية، ولكنها ضعيفة على مستوى الإنجاز." [62]

قام الرئيس أحمدي نجاد بتغيير كل وزراء المجموعة الاقتصادية، بما في ذلك النفط والصناعة والاقتصاد، منذ توليه السلطة في عام 2005. في مقابلة مع وكالة أنباء فارس في أبريل 2008، انتقد داود دانش جعفري، الذي تولى منصب وزير الاقتصاد في حكومة الرئيس أحمدي نجاد، السياسة الاقتصادية لأحمدي نجاد : "خلال فترة عملي، لم يكن هناك استفادة من التجارب السابقة أو من ذوي الخبرة، ولم يكن هناك أي خطط للمستقبل. القضايا الهامشية التي لم يكن لها أهمية للأمة أٌعطيت الأولوية. معظم المفاهيم الاقتصادية العلمية مثل تأثير السيولة على التضخم كانت مثار تساؤلات." [63] وردًا على هذه الانتقادات، اتهم أحمدي نجاد وزيره بأنه "رجل غير عادل"، وأعلن أن حل المشكلة الاقتصادية في إيران هو "الثقافة الاستشهادية".[64] وفي مايو 2008، أعلن وزير النفط الإيراني أن الحكومة أنفقت بطريقة غير مشروعة 2 مليار دولار لاستيراد البترول في عام 2007. حيث أعلن في البرلمان الإيراني، أنها كانت أوامر الرئيس.[65]

بالرغم من أن عائدات النفط في حكومة أحمدى نجاد بلغت 275 ألف مليار ريال، وهو أعلى معدل في تاريخ إيران، إلا أن حكومته حققت أيضًا أعلى نسبة عجز في الميزانية في تاريخ الثورة الإيرانية.[66] وخلال فترة رئاسته، أطلق أحمدي نجاد خطته لتقليل استخدام الطاقة للحد من استهلاك الوقود في البلاد، كما خفض نسبة الفائدة، مما زاد من التسهيلات المصرفية في البنوك الحكومية والخاصة.[8][9][67] وقد أصدر توجيهاته بأن منظمة الإدارة والتخطيط ينبغي أن تتبع الحكومة.[68]

تنظيم الأسرة والسياسة السكانية

في أكتوبر 2006، عارض الرئيس الإيراني تشجيع العائلات على تحديد النسل لطفلين فقط، مشيرًا إلى أن إيران قادرة على تحمل أكثر من 50 مليون نسمة علاوة على الـ 70 مليون الحاليين. حينئذ اتهم نجاد بسوء التقدير، فقد كان إعلانه في الوقت الذي كانت فيه إيران تكافح ارتفاع التضخم وتزايد البطالة حتى بلغت نحو 11%. كانت دعوة أحمدى نجاد للإيرانيين لزيادة معدل المواليد، تجديدًا لدعوة آية الله روح الله الخميني التي طرحها في عام 1979، والتي أدت لزيادة سكان إيران بنسبة 16% في 7 سنوات،[69] والتي تسببت في الأزمة الاقتصادية الناجمة.[70]

في عام 2008، أرسلت الحكومة "مشروع قانون حماية الأسرة" إلى البرلمان الإيراني. انتقد نشطاء حقوق المرأة مشروع القانون لنزعه بعض حقوق المرأة، مثل اشتراط حصول الزوج على موافقة زوجته قبل أن يأتي بزوجة أخرى إلى الأسرة.[14]

الإسكان

كانت أول التشريعات التي صدرت عن حكومته، هو تخصيص 12 تريليون ريال (1.3 مليار دولار) ميزانية لصندوق سمي "بصندوق رضا لمساعدة المحتاجين[71] حيث سمي باسم إمام الشيعة علي الرضا. وأعلنت حكومة أحمدي نجاد أن هذا الصندوق سوف يستفيد من عائد النفط في مساعدة الشباب للحصول على فرص عمل، وتحمل تكاليف الزواج، ومساعدتهم في شراء مساكنهم.[72] كما سعى الصندوق أيضًا للحصول على التبرعات الخيرية، بالتعاون مع مجالس الأمناء في 30 محافظة إيرانية. وكان هذا التشريع ردًا على ارتفاع تكاليف السكن في المدن، وهو ما أدى إلى ارتفاع متوسط سن الزواج في إيران (حاليًا حوالى 25 عاما للنساء و 28 عاما للرجال). في عام 2006، رفض البرلمان الإيراني مشروع الصندوق، ورغم ذلك أمر أحمدي نجاد المجلس الإداري بتنفيذ الخطة.[73]

حقوق الإنسان

انتقدت العديد من منظمات حقوق الإنسان والحكومات الغربية، سياسة أحمدي نجاد في مجال حقوق الإنسان. ووفقًا لتقرير صادر عن رابطة حماية حقوق الإنسان : "منذ تولى الرئيس أحمدي نجاد السلطة، ومعاملة المعتقلون قد ازدادت سوءً في سجن إيفين، وكذلك في مراكز الاعتقال السرية التابعة للسلطة القضائية ووزارة الاستخبارات والحرس الثوري الإسلامي".[74] وأضافت أيضًا رابطة حماية حقوق الإنسان "إن احترام حقوق الإنسان الأساسية في إيران، وخاصة حرية التعبير وتكوين الأحزاب قد تدهورت في عام 2006. فالحكومة تقوم بشكل روتيني بتعذيب المنشقين المعتقلين، وتسيء معاملتهم. بما في ذلك الحبس الانفرادي لفترات طويلة". وقالت أيضًا : "إن مصدر انتهاكات حقوق الإنسان في إيران، يأتي من السلطة القضائية، والمسؤول عنها الإمام علي خامنئي، والأعضاء الذين عينهم أحمدي نجاد مباشرة ".

كانت ردود أفعال المعارضة متفاوتة. فقد كتبت رابطة حماية حقوق الإنسان "شهدت حكومة أحمدي نجاد، تحول واضح عن السياسة التي اتبعت في عهد الرئيس السابق محمد خاتمي، حيث أنها لم تستوعب أي احتجاجات سلمية أو تجمعات". في ديسمبر 2006، طلب أحمدي نجاد من المسؤولين عدم اعتراض الطلبة الذين خرجوا في مظاهرة احتجاجية خلال خطاب له بجامعة أميرقابير للتكنولوجيا بطهران،[75][76] بالرغم من الشكاوي بوجود حملة على المعارضة في الجامعات منذ تولى نجاد الحكم.[77]

في أبريل 2007، قامت شرطة طهران التي تخضع لإشراف خامنئي، بشن حملة ضد النساء اللاتي يرتدين "حجاب غير شرعي". مما أثار بعض الانتقادات من قبل المقربين من أحمدي نجاد.[78]

الجامعات

في عام 2006، أشيع أن الحكومة الإيرانية أجبرت العديد من العلماء وأساتذة الجامعات على الاستقالة أو التقاعد، وهو ما أطلق عليه " الثورة الثقافية الثانية ".[79][80][81] قامت تلك السياسة على استبدال العلماء كبار السن بآخرين أصغر سنًا.[82] بعض أساتذة الجامعة تلقوا خطابات تقاعدهم بدون سابق إنذار.[83] وفي نوفمبر 2006، اضطر 53 أستاذ جامعي في جامعة العلوم والتكنولوجيا بإيران إلى التقاعد.[84]

في عام 2006، حددت حكومة أحمدي نجاد 50% حصة للطلبة الذكور و 50 ٪ للطالبات في امتحان القبول بالجامعات في كل من كلية الطب وطب الأسنان والصيدلة. كان الهدف من تلك الخطة الحد من تزايد أعداد الطالبات في الجامعات. وردًا على الانتقادات، أعلن وزير الصحة والتعليم الطبي الإيراني كامران باقري لنكراني أنه ليس هناك ما يكفي من المرافق مثل المساكن للطالبات. كما قال مسعود صالحي رئيس جامعة زاهدان، أن وجود المرأة يولد بعض المشاكل وخاصةً في وسائل النقل. كما أعلن إبراهيم ميكانيكى رئيس جامعة بابول للعلوم الطبية، أن زيادة وجود المرأة سيجعل من الصعب توزيع التسهيلات بطريقة مناسبة. وأدلى باغير لاريجاني رئيس جامعة طهران للعلوم الطبية بتصريحات مماثلة لذلك. وفقًا لموقع روز أن هذه التصريحات ليس لها أساس قانوني، وإنما هي مجرد تدعيم للأسرة والدين.[85]

احتجاجات الطلاب في ديسمبر 2006

في 11 ديسمبر 2006، قاطع بعض الطلاب خطاب أحمدي نجاد الذي ألقاه بجامعة اميرقبير للتكنولوجيا (طهران للفنون التطبيقية) في طهران. واستنادًا إلى وكالة الأنباء الطلابية الإيرانية، أشعل الطلاب النار في صور أحمدي نجاد وألقوا بالألعاب النارية. كما هتف المتظاهرون "الموت للدكتاتور". كانت هذه أول أكبر مظاهرة احتجاجية شعبية منذ انتخاب أحمدي نجاد. في بيان نشر على موقع الطلاب على الإنترنت، أعلن الطلاب أنهم تظاهروا احتجاجًا على تزايد الضغط السياسي في عهد أحمدي نجاد، واتهموه بالفساد وسوء الإدارة والتحيز. وأضاف البيان أن "الطلاب قالوا أنه على الرغم من الدعاية الكبيرة للرئيس، إلا أنه لم يتمكن من خداع الأوساط الأكاديمية". وأفادوا أيضًا أن بعض الطلاب سجلوا غضبهم إزاء المؤتمر الدولي لاستعراض الرؤية العالمية للهولوكوست.[86]

وردًا على هتافات الطلاب، قال الرئيس : "لقد عملنا على التصدي للديكتاتورية، حتى أن أحدًا لن يجرؤ على إقامة ديكتاتورية في الألفية حتى باسم الحرية. ونظرًا لما عانته الأمة الإيرانية من قبل عملاء الديكتاتورية في الولايات المتحدة وبريطانيا، لن يسمح أحد بظهور أي ديكتاتور".[87] ورغم ما ذكر من أن المتظاهرين قاموا بكسر كاميرات التليفزيون، وألقوا قنابل يدوية الصنع على أحمدي نجاد،[88] إلا أن الرئيس طلب من المسؤولين عدم مساءلة أو عقاب المحتجين. وعلى موقعه، علق أحمدي نجاد تعقيبًا على الحادث بأنه "شعر بالفرح" بسبب الحرية التي يتمتع بها الناس بعد الثورة.[89]

وفي اليوم السابق للخطاب، تظاهر ألف طالب احتجاجًا للتنديد بزيادة الضغط على الجماعات الإصلاحية في الجامعة. قبل ذلك بأسبوع، تظاهر أكثر من ألفي طالب للاحتجاج في جامعة طهران في العيد السنوي للطلاب، وقال متحدثون منهم "أنه منذ انتخاب أحمدي نجاد، وهناك حملات على المعارضة في الجامعات".[86][90]

البرنامج النووي

أحمدي نجاد من أكبر مؤيدي البرنامج النووي الإيراني، وأصر على أن يكون مخصصًا للأغراض السلمية. وقد أكد مرارًا على أن صنع قنبلة نووية ليست من سياسة حكومته. ويقول إن مثل هذه السياسة "غير قانونية ومخالفة لديننا".[91][92] وأضاف أيضًا في يناير 2006 خلال مؤتمر في طهران أن دولة "الثقافة والحضارة والمنطق" لا تحتاج للسلاح النووي، بينما الدولة التي تريد السلاح النووي هي تلك التي تريد أن تحل جميع المشاكل باستخدام القوة.[93] وفي لقاء لأحمدي نجاد عام 2008، قال أن "الدول التي تسعى للحصول على الأسلحة النووية هي دول متخلفة سياسيًا، وهؤلاء الذين يملكونها ويسعون دائمًا لاقتناء أجيال جديدة من هذه القنابل "أكثر تأخرًا".[94]

في أبريل 2006، أعلن أحمدي نجاد أن إيران وصلت في تخصيب اليورانيوم إلى مرحلة مناسبة لإنتاج الوقود النووي. في كلمة له أمام الطلاب والأكاديميين في مشهد، نقل عنه قوله أن ظروف إيران قد تغيرت تمامًا، لأنها قد أصبحت دولة نووية، ويمكن لها أن تتحدث مع الدول الأخرى من هذا المنطلق.[95] وفي 13 أبريل 2006، نشرت وكالة الانباء الإيرانية (IRNA)، نقلاً عن الرئيس الإيراني قوله أن التكنولوجيا النووية السلمية الإيرانية لن تشكل خطرًا على أي طرف من الأطراف، لأننا نريد السلام والاستقرار، ولن نظلم أحد. ولكن في نفس الوقت لن نخضع للظلم.[96]

ومع ذلك، كانت هناك انتقادات واسعة لسياسة إيران النووية تحت إدارة أحمدي نجاد من جهات عدة على رأسها الولايات المتحدة وإسرائيل. شملت الاتهامات سعي إيران للحصول على السلاح النووي وتطوير قدراتها في إطلاق الصواريخ بعيدة المدى، وأن أحمدي نجاد أصدرت أمرًا لمنع مفتشي الأمم المتحدة من زيارة المنشآت النووية للبلاد بحرية وعدم عرض التصاميم عليهم.[97][98][99][100] بعد نجاح اختبار إطلاق صاروخ بعيد المدى في مايو 2009، أعلن أحمدي نجاد أنه "ببرنامجها النووي، إيران ترسل رسالة للغرب أن جمهورية إيران الإسلامية هي التي تدير العرض".[101]

على الرغم من دعم أحمدي نجاد لهذا البرنامج بقوة، إلا أن مكتب الرئيس الإيراني ليس مسؤولاً عن السياسة النووية، لكنها مسؤولية المجلس الأعلى للأمن القومي. ويضم المجلس ممثلين اثنين معينين من قبل المرشد الأعلى، ومسؤولين عسكريين وأعضاء للسلطات التنفيذية والقضائية والتشريعية في الحكومة، وترفع تقاريره مباشرة إلى المرشد الأعلى علي خامنئي، الذي أصدر فتوى ضد الأسلحة النووية في عام 2005.[102]

خامنئي عادة ما يمتنع عن الإدلاء بتصريحات عامة، ولكنه انتقد تدخلات أحمدي نجاد فيما يتعلق بالقضية النووية.[103] وفي 23 فبراير 2008، تعهد أحمدي نجاد أن إيران لن تتراجع عن تطوير برنامجها النووي السلمي،[104] وقال أن "التكنولوجيا النووية... هي هذا النوع من التكنولوجيا التي كانت حكرًا على عدد قليل من البلدان". أحمدي نجاد قد ذكر أن هناك ما لا يقل عن 16 استخدامًا سلميًا مختلفًا للتكنولوجيا النووية.[94]

انتقادات داخلية

اتهامات بالفساد

تعرض أحمدي نجاد لانتقادات واسعة بسبب مهاجمته "اللصوص" و"المسؤولين الفسادين"، في حين اشتراكه في "المحسوبية والمحاباة السياسية". الكثيرين من المقربين له تم تعيينهم في مواقع ليسوا مؤهلين لها، وقد منح "مليار دولار بلا عقود" للحرس الثوري الإيراني، وهي منظمة يرتبط بها أحمدي ارتباطًا قويًا.[105]

الانتقادات الموجهة للتصريحات والقضايا الاجتماعية

في عام 2005، صرح علي خامنئي ردًا على تصريحات أحمدي نجاد حول ما قاله عن أن إسرائيل يجب "محوها من الخريطة"، وقال: "أن الجمهورية الإسلامية لم تهدد أبدًا، ولن تهدد أي بلد". علاوة على ذلك، رفض علي أكبر ولاياتي المستشار الرئيسي للسياسة الخارجية لخامنئي، المشاركة في مؤتمر أحمدي نجاد عن المحرقة. وخلافًا لتصريحات أحمدي نجاد، قال ولايتي أن المحرقة ما هي إلا جريمة إبادة جماعية، وهي واقع تاريخي.[106]

في يونيو 2007، تعرض أحمدي نجاد لانتقادات من قبل بعض أعضاء البرلمان الإيراني حول تصريحاته عن المسيحية واليهودية. وفقًا لما ذكرته وكالة الأنباء افتاب، قال نجاد : "في العالم، هناك انحراف عن الطريق الصحيح : المسيحية واليهودية. وأن هناك دولارات تم تخصيصها لنشر هذه الانحرافات، كما توجد أيضًا ادعاءات كاذبة أن هذه الأديان سوف تنقذ البشرية. ولكن الإسلام هو الدين الوحيد الذي يمكن أن ينقذ البشرية". بعض أعضاء البرلمان الإيراني انتقدوا هذه التصريحات، لأنها بمثابة وقود لإشعال الفتنة الطائفية.[107]

وجه رأفت بايات عضو البرلمان المحافظ اللوم لأحمدي نجاد للتدقيق في المواصفات المطلوبة لحجاب للمرأة، مطالبًا إياه "بأنه لا حاجه لكل هذه الصرامة بشأن هذه المسألة".[108] اتهم أحمدي نجاد بالفجور من قبل أشخاص مقربين من هاشمي رفسنجاني،[109] بعدما قبّل علنًا يد امرأة كانت مدرسته، مع أنها كانت ترتدي قفاز.[110]

أدت انتقادات أحمدي نجاد للغرب، إلى محاولات لاستجوابه في البرلمان الإيراني، للرد على بعض الأسئلة. وفي أكتوبر 2008، انتقدت تصريحات أحمدي نجاد عن المحرقة داخل إيران من رجل الدين الطامح للرئاسة مهدي كروبي.[111][112]

تصريحاته عن خطابه في الأمم المتحدة وعن ملاعب كرة القدم

هناك حدثان جلبوا لأحمدي نجاد الانتقادات من بعض المراجع الدينية، كان حول خطابه في الأمم المتحدة، وعن حضور السيدات مباريات كرة القدم. ففي زيارته لجماعة من آيات الله في قم بعد إلقائه لكلمته في عام 2005 أمام الجمعية العامة للامم المتحدة، ذكر الرئيس الإيراني أنه "شعر بهالة فوق رأسه" خلال كلمته، وأن شيءًا خفيًا قد فتن الحضور من الزعماء الأجانب ووزراء الخارجية والسفراء. كان هذا التصريح مزعجًا لرجال الدين المحافظين، لأن الرجل العادي لا يمكن أن يدعي وجود علاقة خاصة بينه وبين الله أو أي من الأئمة، كما لا يمكن أن يفترض وجود المهدي.[113]

وفي بيان آخر له في العام التالي، أعلن نجاد (دون التشاور مع رجال دين) أنه ينبغي أن يسمح للنساء بدخول ملاعب كرة القدم ومشاهدة مباريات الذكور. هذا التصريح "سرعان ما انتقد" من قبل المرجعيات الدينية، أحدهم وهو آية الله العظمى محمد فاضل لانكاراني "رفض لقاء الرئيس أحمدي نجاد لأسابيع" في مطلع عام 2007.[113]

الانتقادات من الأحزاب السياسية الأخرى

العديد من الإصلاحيين والمستقلين في الأحزاب السياسية، بما في ذلك بعض الذين قاطعوا الجولة الأولى من الانتخابات الرئاسية، دعوا إلى تكوين تحالف ضد أحمدي نجاد أطلقوا عليه "التحالف الوطني لمكافحة الفاشية." كما أن بعض الجماعات المنشقة اتهموه بأنه جلاد لا يعرف الرحمة.[114] وصف نجاد الحرس الثوري الإیراني بالاخوة المهرّبون.[115]

أزمة الدستور الإيراني

في عام 2008، نشب نزاع خطير بين الرئيس الإيراني ورئيس البرلمان على ثلاثة قوانين أقرها البرلمان الإيراني، وهي : "الاتفاق على التعاون المدني والجنائي القانوني بين إيران وقيرغيزستان" و"الاتفاق على دعم الاستثمارات المتبادلة بين إيران والكويت"، و"قانون لتسجيل النماذج الصناعية والعلامات التجارية". كان النزاع من الخطورة، بحيث أن الزعيم الإيراني تدخل لفض النزاع. أرسل أحمدي نجاد برسالة إلى رئيس البرلمان غلام علي حداد عادل، استنكر فيها بشدة "الفعل الذي لا يمكن تفسيره" بتجاوز الرئاسة، وتوجيه أوامر لتنفيذ التشريعات في الجريدة الرسمية.[116] اتهم الرئيس أحمدي نجاد رئيس البرلمان الإيراني بانتهاك القانون الدستوري، وطالب بإتخاذ إجراءات قانونية ضد رئيس البرلمان.[117][118] رد حداد عادل على أحمدي نجاد، واتهمه باستخدام لغة غير لائقة في ملاحظاته ورسائله.

دكتوراه علي كوردان

في أغسطس 2008، عين نجاد علي كوردان وزيرًا للداخلية. قوبل تعيين كوردان بمعارضات من قبل البرلمانيين الإيرانيين ووسائل الإعلام والمحللين، بعد أن اتضح أن درجة الدكتوراه الذي ادعى الحصول عليها كانت مزورة، والتي من المفترض أن تكون منحت من جامعة أوكسفورد، ولكن لم يتم العثور على أي سجلات تفيد بحصول علي كوردان على هذه الدرجة من تلك الجامعة.[15] وقيل أيضًا، إنه تم سجنه في عام 1978 بتهم أخلاقية.[16] التزوير في الأوراق الرسمية جريمة يعاقب عليها القانون الإيراني بالسجن سنة إلى ثلاث سنوات، وعند اتهام مسؤلون حكوميون، فإنه يتم توقيع العقوبة القصوى (ثلاث سنوات).

في نوفمبر 2008، أعلن الرئيس الإيراني أنه ضد عزل البرلمان الإيراني لعلى كوردان. ورفض حضور البرلمان يوم الإقالة.[119] عزل البرلمان الإيراني علي كوردان من وزارة الداخلية الإيرانية في 4 نوفمبر 2008، بعدما صوّت 188 عضوًا ضد علي كوردان. عزل كوردان دفع بأحمدي نجاد إلى أن يقدم كامل حكومته للبرلمان لإعادة تقييمها، في الوقت الذي يتزعم البرلمان واحدًا من أكبر المعارضين السياسيين الأساسيين له. ويقتضي الدستور في إيران هذه الحالة، أن يتم تغيير أكثر من نصف وزراء الحكومة، ويستبدل أحمدي نجاد تسعة من وزرائه الـ 21.[120] [121]

الصدام مع البرلمان

في فبراير 2009، بعد إعلان المكتب الوطني الإيراني لمراجعة الحسابات أن مبلغ 1.058 مليار دولار من فائض العائدات النفطية في (2006-2007)، لم تودعه الحكومة في الخزانة الوطنية،[122] طالب علي لاريجاني المتحدث باسم البرلمان الإيرانى بإجراء المزيد من التحقيقات من أجل التأكد من عودة الأموال المفقودة إلى الخزينة الوطنية في أقرب وقت ممكن.[123] انتقد نجاد المكتب الوطني لمراجعة الحسابات بما وصفه بأنه "لا مبالاة"، قائلاً إن التقرير "يحرض الشعب" ضد الحكومة. ذكر حميد رضا كاتوزيان رئيس لجنة الطاقة في البرلمان : أن الحكومة انفقت 5 مليارات دولار لاستيراد الوقود، وهو ما يزيد على ما حدده البرلمان بنحو 2 مليار دولار. نقل كاتوزيان عن وزير النفط الإيراني غلام حسين نزاري قوله إن الرئيس الإيراني محمود أحمدي نجاد هو الذي أمر بالزيادة.[124] وفي فبراير 2009، أعلن مركز البحوث البرلمانية، أن إيران تواجه عجزًا في الميزانية يقدر بنحو 44 مليار دولار خلال السنة المالية التي تبدأ في مارس.[125]

غرفة الحماية من الكوارث الأرضية

اتهم أحمدي نجاد وعلي أكبر محرابيان وموسى مظلوم بالغش في عام 2005، عندما قاموا بنشر اختراع لفرزان سليمي، بدعوى أنه ملك لهم. كانت فكرة "غرفة الحماية من الكوارث الأرضية"، وهي فكرة لتصميم غرفة محصنة في المنازل في حالة الكوارث، ملك للمهندس والباحث الإيراني فرزان سليمي.[126]

في يوليو 2009، أدانت المحكمة العامة في طهران وزير الصناعة علي أكبر محرابيان وموسى مظلوم بتهمة الغش، ولكنها تجاهلت أحمدي نجاد، وفقًا لما نشرته اتيماد ميللي اليومية.[126][127] ووفقًا لما قالته هيئة الإذاعة البريطانية، أحمدي نجاد كتب اسمه كمؤلف على غلاف الكتاب الذي ذكرت فيه واقعة الاحتيال تلك.[128]

سياساته الخارجية

مع الولايات المتحدة

خلال رئاسة أحمدي نجاد، وصل الاحتكاك بين إيران والولايات المتحدة إلى أعلى مستوى لها منذ 30 عامًا تقريبًا. تجمدت العلاقات الدبلوماسية بين إيران والولايات المتحدة منذ عام 1980، ولم يكن هناك علاقات دبلوماسية مباشرة حتى مايو 2007.[129]

«أنه ذكي واستفزازي ومعاد، لكنه لطيف، ويمكن أن نتفهم من يحبونه.»
صحيفة الدايلي تيليغراف[130]

ففي الوقت الذي ربطت الولايات المتحدة فيه تأييدها لاقامة الدولة الفلسطينية، بالاعتراف بحق إسرائيل في الوجود، قال الرئيس الإيراني محمود أحمدي نجاد إن إسرائيل يجب أن تنتقل إلى أوروبا بدلاً من ذلك،[131] مكررًا تصريح معمر القذافي الذي أدلى به في عام 1990.[132] أرسلت الولايات المتحدة إشارات واضحة إلى إيران حول موقفها في حق إسرائيل في الوجود، مما أدي لزيادة التكهنات حول قيادة الولايات المتحدة لهجوم على المنشآت النووية الإيرانية. وعلى الرغم من أن إيران نفت تورطها مع العراق، فإن الرئيس بوش حذر من "العواقب"، حيث أرسل رسالة واضحة إلى إيران بأن الولايات المتحدة قد تقوم بعمل عسكري ضدها.[131] اعتبرت إدارة بوش إيران أكثر دول العالم دعمًا للإرهاب. كما كانت إيران على القائمة الأمريكية للدول الراعية للإرهاب الدولي منذ عام 1984،[133][134][135] وهو الشيء الذي أنكرته إيران وأحمدي نجاد.

في 8 مايو 2006، الرئيس الإيراني بعث رسالة شخصية إلى الرئيس بوش لاقتراح "وسائل جديدة" لإنهاء النزاع النووي الإيراني.[136] وزيرة الخارجية الأمريكية كونداليزا رايس ومستشار الأمن القومي ستيفن هادلي استعرضا هذه الرسالة، وقال أنها حيلة تفاوضية ومحاولة لمعالجة المخاوف الأمريكية بشأن برنامج إيران النووي.[137] وبعد أيام قليلة في اجتماع عقد في جاكرتا، قال أحمدي نجاد إن "الرسالة هي دعوة إلى التوحيد والعدالة، وهى الشيء المشترك بين جميع الأنبياء".[138]

دعا أحمدي نجاد بوش إلى إجراء مناظرة في الجمعية العامة للأمم المتحدة، والتي كان من المقرر عقدها في 19 سبتمبر 2006. كان من المقرر أن يدور النقاش حول حق إيران في تخصيب اليورانيوم. لكن الدعوة قوبلت بالرفض على الفور من قبل المتحدث الرسمى باسم البيت الأبيض توني سنو الذي قال "لن يكون هناك شيء يمنع الضغائن بين الرئيس وأحمدي نجاد." [139]

طلاب يهود من جامعة كولومبيا يحتجون على قرار الجامعة بدعوة محمود أحمدي نجاد إلى الحرم الجامعي.

في نوفمبر 2006، كتب أحمدي نجاد رسالة مفتوحة إلى الشعب الأميركي،[140] يوضح فيها بعض من مخاوفه وما يشغله. وذكر أن ثمت حاجة ملحة إلى أن يكون هناك حوار بسبب أنشطة الإدارة الأميركية في الشرق الأوسط، وما تقوم به الولايات المتحدة من إخفاء الحقائق عن الوقائع الراهنة.[141]

أصدر مجلس شيوخ الولايات المتحدة قرارًا محذرًا إيران من دعم الهجمات في العراق. في 26 سبتمبر 2007، أصدر مجلس الشيوخ بالولايات المتحدة القرار 76-22، واصفًا الذراع العسكرية الإيرانية على أنها منظمة إرهابية.

في سبتمبر 2007، زار أحمدي نجاد نيويورك لإلقاء خطاب أمام الجمعية العامة للأمم المتحدة. وقبل ذلك ألقى كلمة في جامعة كولومبيا، حيث حضر رئيس الجامعة لي بولنغر، ووجه عبارات لاذعة للزعيم الإيراني من كل وجه من كونه "ديكتاتور قاس وتافه" إلى كونه "شديد الجهل". تلقى أحمدي نجاد بعض الأسئلة من هيئة التدريس والطلاب بجامعة كولومبيا الذين حضروا الكلمة التي ألقاها، حيث رد على استفسار بشأن المثليون جنسيًا في إيران، قائلا : "ليس لدينا مثل المثليون جنسيا الموجودون في بلدكم. ليس لدينا هذا في بلادنا. ليس لدينا هذه الظاهرة ولا أعرف من قال لكم أننا لدينا أمثال هؤلاء". وادعى مساعد له أنه تم فهمه خطأ وقال أنه "بالمقارنة مع المجتمع الاميركي، ليس لدينا الكثير من المثليون جنسيا".[142]

في الكلمة التي ألقاها في أبريل 2008، وصف أحمدي نجاد هجمات 11 سبتمبر 2001 بأنها "حدث مشتبه فيه". فقد سفّه من أمر الهجمات قائلاً إن كل ما حدث كان "انهيار مبنى". وقال أنه لم يتم نشر عدد القتلى أو أسماء الضحايا على الإطلاق، وأن الهجمات استخدمت بعد ذلك كذريعة لغزو أفغانستان والعراق.[143]

في أكتوبر 2008، أعرب الرئيس أحمدي نجاد عن سعادته بسبب الأزمة الاقتصادية العالمية في 2008، وهو ما وصفه بـ "انهيار الليبرالية"، وقال أن الغرب يتجه إلى نقطة النهاية، وأن إيران فخورة بأنها "وضعت حد للاقتصاد الليبرالي".[144] وفي خطاب أحمدي نجاد في سبتمبر 2008 أمام الجمعية العامة للأمم المتحدة، أكد أن الامبراطورية الأمريكية ستتجه قريبًا إلى النهاية دون أن يحدد كيف. وقال "الامبراطورية الأمريكية في العالم وصلت إلى نهاية الطريق، ويجب على الحكام المقبلين التصرف فقط خلال حدودهم".[145]

وفي 6 نوفمبر 2008 (أي بعد يومين من انتخابات الرئاسة الأمريكية عام 2008)، هنأ الرئيس محمود أحمدي نجاد الرئيس باراك أوباما، الرئيس المنتخب الجديد للولايات المتحدة، وقال أنه "يرحب بالتغييرات الجذرية والنزيهة في سياسات الولايات المتحدة، وأتمنى أن تنتصر المصلحة العامة والعدالة الحقيقية على المطالب الأنانية التي لا تنتهى للأقليات واغتنام الفرصة لخدمة الناس حتى يتسنى لك أن تذكر مع كل تقدير واحترام". كانت تلك هي أول رسالة تهنئة إلى رئيس منتخب جديد للولايات المتحدة من قبل رئيس إيراني منذ أزمة الرهائن الإيرانيين في 1979.

منذ تولى أحمدي نجاد السلطة، أوقفت إيران بيع نفطها بالدولار، وبدلاً من ذلك استخدمت اليورو والعملات الأخرى.[146]

مع إسرائيل

في 26 أكتوبر 2005، ألقى أحمدي نجاد كلمة في مؤتمر عقد في طهران بعنوان "العالم بدون صهيونية". وفقًا لترجمة نشرت على نطاق واسع، أنه أعلن أنه يتفق مع بيان أصدره آية الله علي خامنئي أن "نظام الاحتلال" لابد من إزالته، وأشار إلى أنه "وصمة عار على العالم الإسلامي" تحتاج إلى "محوها من صفحات التاريخ ".[147] [148] [149]

أدينت تصريحات أحمدي نجاد من قبل الحكومات الغربية العظمى، الاتحاد الأوروبي وروسيا ومجلس الأمن الدولي والأمين العام للأمم المتحدة كوفي عنان.[150] وقد أعرب أيضًا قادة مصر وتركيا وفلسطين عن استيائهم من تصريحات أحمدي نجاد.[151] رئيس الوزراء الكندي بول مارتن قال إن "الخطر الذي يهدد وجود إسرائيل، وهذه الدعوة للإبادة الجماعية المقترنة اقترانًا واضحًا بطموح إيران النووي، مسألة لا يمكن أن يتجاهلها العالم." [152]

هناك خلاف كبير على ترجمة كلمته. وزير الخارجية الإيراني قال أن أحمدي نجاد قد "أسيء فهمه" : "إنه كان يتحدث عن النظام. نحن لا نعترف بشرعية هذا النظام". قال بعض الخبراء إن العبارة الواردة في السؤال أدق ترجمة لها "يجب أن تمحى من صفحات التاريخ "بدلا من" محوها من الخريطة ".[153] نائب رئيس تحرير صحيفة نيويورك تايمز للشؤون الخارجية إيثان برونر، أعاد النظر في الخلاف على الترجمة، ولاحظ أن "كل الترجمات الرسمية" للخطاب، بما فيها وزير الخارجية ومكتب الرئيس، "تشير إلى محو إسرائيل بعيدًا".[154] د. جوشوا تيتلبوم، الإستاذ الإسرائيلي للعلاقات مع الإيباك في خطاب لمركز القدس للشؤون العامة، درس اللغة التي استخدمها الرئيس أحمدي نجاد عند نقده لإسرائيل. حيث استخدم الترجمة الفارسية للدكتور دينيس ماكايون، المدرس السابق للدراسات الإسلامية في المملكة المتحدة، تيتلبوم قال إن "الرئيس الإيراني لم يكن يدعو فقط إلى "تغيير النظام" في القدس، بل إلى التدمير الفعلي لدولة إسرائيل". وأكد إن الرئيس الإيراني يدعو أيضًا إلى الإبادة الجماعية للسكان. وقال تيتلبوم أن في الكلمة التي ألقاها أحمدي نجاد يوم 26 أكتوبر 2005، قال عن إسرائيل ما يلي : "قريبًا سوف يتم محو وصمة العار هذه من ثوب العالم الإسلامي، وهذا أمر يمكن تحقيقه". الدكتور جوان كول وهو أستاذ تاريخ الشرق الأوسط وجنوب آسيا الحديث في جامعة ميشيغان، قال أن "أحمدي نجاد لم يكن يدعو إلى تدمير إسرائيل، فهو لم يذكر أنه ذاهب إلى محو إسرائيل من على الخريطة لأن هذا التعبير غير موجود في اللغة الفارسية". الدكتور ستيفن والت، أستاذ الشؤون الدولية في جامعة هارفارد، قال "لا أعتقد أنه يحرض على الإبادة الجماعية".[155] ووفقًا لما قاله جودت بهجت، مدير مركز دراسات الشرق الأوسط في جامعة إنديانا ببنسلفانيا "أن التصريحات الساخنة التي تدعو لتدمير إسرائيل، تهدف إلى حشد الدوائر الانتخابية المحلية والإقليمية"، وأنه "بعيدًا عن البلاغة، يتفق معظم المحللين على إن الجمهورية الإسلامية والدولة العبرية لا يحتمل أن يدخلوا في مواجهة عسكرية ضد بعضهما البعض ".[156]

في يوليو 2006، قارن أحمدي نجاد أفعال إسرائيل في عام 2006 في الصراع بين إسرائيل ولبنان بما فعله أدولف هتلر خلال الحرب العالمية الثانية، قائلاً أن "مثلما فعل هتلر، فإن النظام الصهيوني يبحث عن ذريعة لبدء الهجمات العسكرية" و"يفعل الآن ما فعله هتلر من قبل".[157] وفي 8أغسطس 2006، قام بمقابلة تلفزيونية مع المراسل مايك والاس لبرنامج 60 دقيقة، حيث انتقد الدعم الأمريكي "للنظام الإسرائيلي القاتل" والأسباب الأخلاقية لاجتياح إسرائيل للبنان.[158] في 2 ديسمبر 2006، التقى أحمدي نجاد مع رئيس الوزراء الفلسطيني إسماعيل هنية في الدوحة. في ذلك الاجتماع، قال إن إسرائيل "أسست لإقامة دول مستكبرة للسيطرة على المنطقة، وتمكين العدو من اختراق قلب الأراضي الإسلامية"، واصفًا إسرائيل بـ "الخطر"، وقال إنه تم إنشائها لخلق ضغط وفرض سياسات الولايات المتحدة والمملكة المتحدة على المنطقة.[159] وفي 12 ديسمبر 2006 ،ألقى أحمدي نجاد كلمة أمام المؤتمر الدولي لاستعراض الرؤية العالمية للمحرقة، وأدلى ببعض التعليقات حول مستقبل إسرائيل. وقال "إن إسرائيل على وشك التحطم. هذا هو وعد الله، وأمنية جميع دول العالم ".[160]

عندما سأل لاري كينغ مراسل سي إن إن أحمدي نجاد "هل إسرائيل ما زالت إسرائيل" من خلال رؤيته للشرق الأوسط، قال أحمدي نجاد أنه " يجب علينا أن نسمح باجراء انتخابات حرة في فلسطين تحت إشراف الأمم المتحدة. حيث يستطيع الشعب الفلسطيني، والفلسطينيين المغتربين أو كل من يعتبر فلسطين أرضه، أن يشارك في انتخابات حرة، وبعد ذلك يحدث ما يحدث"[161]

مع روسيا

أحمدي نجاد مع الرئيس الروسي فلاديمير بوتين في طهران في 16 أكتوبر 2007.

إتجه أحمدي نجاد إلى تعزيز العلاقات مع روسيا، وافتتح مكتب خصيصاً لهذا الغرض في أكتوبر 2005. وقد تعاون مع فلاديمير بوتين في القضية النووية، وأعرب كل من بوتين وأحمدي نجاد عن رغبتهما في المزيد من التعاون المتبادل حول القضايا التي تخص بحر قزوين.[162] وفي الآونة الأخيرة، سعت إيران إلى التحالف مع موسكو بسبب الجدل الدائر حول برنامج إيران النووي. وفي أواخر ديسمبر 2007، بدأت روسيا تسليم إيران دفعات أكبر من الوقود النووي، باعتبارها وسيلة لإقناع إيران لوقف تخصيب اليورانيوم ذاتيًا.

مع فنزويلا

سعى أحمدي نجاد نحو تطوير العلاقات مع غيره من زعماء العالم المعارضين أيضًا للسياسة الخارجية للولايات المتحدة ونفوذها، مثل هوجو شافيز رئيس فنزويلا.[163] صوتت فنزويلا لصالح البرنامج النووي الإيراني أمام الأمم المتحدة،[164] وكلا الحكومتين سعى إلى زيادة التبادل التجاري بينهما.[165] واعتباراً من عام 2006، أصبحت العلاقات بين الدولتين استراتيجية أكثر منها اقتصادية؛[163] رغم أن حجم التبادل التجاري مع فنزويلا لم يكن يضعها ضمن أحد الشركاء التجاريين الرئيسيين لإيران بعد.[166]

العلاقات الإقليمية

بعد الثورة الإسلامية مباشرة، أصبحت علاقة إيران مع معظم جيرانها، وخاصة التي بها أقليات الشيعة متوترة للغاية.[167] كان من أولويات أحمدي نجاد في المنطقة، تحسين العلاقات مع معظم الدول المجاورة لإيران من أجل تعزيز مكانة إيران ونفوذها في كلٍ من الشرق الأوسط والعالم الإسلامي الكبير.[168]

كانت تركيا دائمًا مهمة في المنطقة، نظرًا لعلاقاتها مع الغرب من خلال حلف شمال الأطلسي وإسرائيل،[169] وإمكانية انضمامها للإتحاد الأوروبي. زار أحمدي نجاد أنقرة لتعزيز العلاقات مع تركيا، مباشرة بعد تقرير المخابرات الذي صدر في عام 2007.[170] توترت العلاقات لفترة قصيرة، بعد أن أعلن الرئيس التركي عبد الله غول أنه يريد القضاء على الخطر النووي من المنطقة، ربما مشيرًا إلى إيران.[171] ومع ذلك، ظلت التجارة مستمرة بين البلدين.[172] وبالرغم من عدم موافقة الولايات المتحدة، فقد تم توقيع اتفاق بمليارات الدولارات لمد خط أنابيب غاز في أواخر عام 2007.[172][173]

أصبحت علاقات إيران مع الدول العربية معقدة، ربما بسبب الثورة الإسلامية،[167] والجهود التي بذلتها الولايات المتحدة لإقامة جبهة موحدة ضد إيران حول القضية النووية والحرب على الإرهاب.[174] سعى أحمدي نجاد للمصالحة مع الدول العربية من خلال تشجيع التبادل التجاري الثنائي، والمحاولات الإيرانية للدخول في مجلس التعاون الخليجي.[175] وخارج الخليج العربي، سعى الرئيس الإيراني لإعادة العلاقات مع الدول العربية الرئيسية الأخرى، وأبرزها مصر.[176] حتى عام 2007، لم يكن لإيران سفارة في مصر.[176]

كانت علاقات سوريا بإيران أكثر وضوحًا للغرب، فكلا البلدين تعرضت للعزلة الدولية والإقليمية،[177] وكلاهما كان له علاقات ودية مع حماس وحزب الله.[178] تفاقمت المخاوف بشأن العلاقات الإيرانية السورية بعد حرب لبنان عام 2006،[179] التي أعلن فيها أحمدي نجاد والرئيس الاسد النصر على إسرائيل.[178]

كما حاول أحمدي نجاد بناء علاقات حميمة وأكثر قوة مع كل من أفغانستان وباكستان، وذلك لضمان "الاستقرار الإقليمي".[180] على وجه الخصوص، كان أحمدي نجاد مهتما أكثر بالمحادثات الثنائية بين كل من إيران وأفغانستان وباكستان.[180] ساعدت إدارته في إنشاء "خط أنابيب سلمى" من إيران ليمد كلا من باكستان والهند بالوقود. نظريًا، ساعدت هذه الخطة على توحيد اقتصاد جنوب آسيا، وبالتالي إلى تهدئة التوترات بين باكستان والهند.[181]

التقى أحمدي نجاد بوزير خارجية أذربيجان إلمار مامادياروف، لبحث زيادة التعاون بين البلدين.[182] أعرب مامادياروف أيضًا عن رغبته في توسيع الممر الشمالى الجنوبى بين إيران وأذربيجان، والاشتراك في مشاريع تعاونية كبناء محطة كهرباء.[182] وقامت إيران أيضًا بمضاعفة الجهود لإقامة علاقات مع أرمينيا؛ لذلك خلال زيارة أحمدي نجاد في أكتوبر 2007، ركزت المباحثات على تطوير العلاقات في مجال الطاقة بين البلدين.[183]

أفغانستان

نظرًا لتشابه الثقافة واللغة بين إيران وأفغانستان، لذلك فإن البلدين مرتبطتان ببعضهما ارتباطًا تاريخيًا، وعلى الرغم من الوجود العسكري للولايات المتحدة في أفغانستان، فإن الرئيس الأفغاني حامد كرزاي دائمًا ما يقول أنه يريد أن تكون إيران واحدة من أقرب حلفائه.[184][185] في كامب ديفيد في أغسطس 2007، رفض كرزاي مزاعم الولايات المتحدة بأن إيران تدعم المسلحين الأفغان. وصف كرزاي إيران بأنها "المساعد والحل" و"نصير أفغانستان"، سواءاً في "الحرب ضد الإرهاب، ومكافحة المخدرات". وقال أن العلاقات بين أفغانستان وإيران "جيدة جدًا جدًا، وقريبة جدًا جدًا".[186] قناة العربية التلفزيونية، والتي يعتبرها كثير من المصادر الغربية أنها شبكة الوسائل الاعلامية الأكثر حيادية في الشرق الأوسط، قالت "أن إيران الشيعية لها علاقات عرقية ودينية وثيقة مع أفغانستان".[187]

العراق

كان أحمدي نجاد أول رئيس إيراني يزور العراق.[188] وخلال زيارة أحمدي نجاد لبغداد في 2 مارس 2008 لبدء جولة تاريخية تستغرق يومين، قال أن "زيارة العراق من دون الدكتاتور صدام حسين لشيء جيد".[189] أثناء عودته متجهًا إلى بلاده بعد زيارته للعراق، تحدث الرئيس الإيراني محمود أحمدي نجاد مرة أخرى عن توطيد العلاقات بين بلاده والعراق، وكرر انتقاداته للولايات المتحدة.[190]

إنكاره للهولوكوست وإتهامه بمعاداة السامية

الادعاءات

يوم 14 ديسمبر 2005، قدم أحمدي نجاد العديد من الآراء المثيرة للجدل حول الهولوكوست، كثيرًا ما أشار إليها على أنها "خرافة"، فضلاً عن انتقاده للقوانين الأوروبية التي تعارض إنكار وقوع المحرقة. وفقًا لتقرير من هيئة إذاعة جمهورية إيران الإسلامية، قال أحمدي نجاد في إشارة إلى الأوروبيين "اليوم، قاموا باختلاق أسطورة أطلقوا عليها المحرقة، وجعلوها فوق الله والدين والأنبياء".[191] كما ترجم الاقتباس على النحو التالي "لقد خلقوا أسطورة اليوم التي اطلقوا عليها مذبحة اليهود، واعتبروها مقدسة فوق الله والأديان والانبياء".[192]

في 30 مايو 2006، خلال مقابلة مع مجلة دير شبيجل، أصر أحمدي نجاد على أن "هناك رأيان" حول محرقة اليهود. وعندما سئل عما إذا كانت المحرقة أسطورة، فأجاب : "أنا لا أقبل أي شيء على أنه حقيقة، إلا إذا كنت مقتنعًا بذلك". وقال أيضًا : "نحن نرى أنه في حالة وقوع حدث تاريخي يتفق مع الحقيقة، فإن هذه الحقيقة سوف يتم كشفها بوضوح أكبر. بالمزيد من الأبحاث والمناقشات بشأنها". ثم قال منتقدًا إن "معظم" العلماء الذين يعترفون بوجود المحرقة لهم "دوافع سياسية"، كما يلي :

   
محمود أحمدي نجاد
"... هناك رأيان بخصوص هذا الشأن في أوروبا. مجموعة من العلماء والأشخاص الذين لهم دوافع سياسية يدعون أن المحرقة حدثت. بينما هناك مجموعة من العلماء الذين يمثلون الرأي المخالف تعرض كثير منهم للسجن."[193]
   
محمود أحمدي نجاد

في أغسطس 2006، ألقى الرئيس الإيراني من جديد ظلالاً من الشك حول وجود المحرقة، هذه المرة في رسالة إلى المستشارة الألمانية أنجيلا ميركل، حيث كتب يقول بأن المحرقة قد تم اختراعها من قبل قوات الحلفاء لإحراج ألمانيا.[194] وخلال الشهر نفسه، في خطاب عام له بُثّ على قناة الأنباء الإيرانية (IRINN)، قال أحمدي نجاد أن الصهيونية قد لا تكون آدمية، قائلا "ليس لها أي حدود، أو معالم، أو محرمات فيما يتعلق بقتل البشر. من هؤلاء الناس؟ من أين أتوا؟ هل هم بشر؟ إنهم مثل الماشية، بل أكثر ضلالة".[195]

في 11 ديسمبر 2006، أقيم "المؤتمر الدولي لاستعراض الرؤية العالمية للمحرقة" في إيران.[196] المؤتمر دعى إليه وعقد بناء على طلب من أحمدي نجاد.[197] شجبت وسائل الإعلام الغربية بشكل كبير المؤتمر، ووصفته بأنه "مؤتمر إنكار المحرقة" أو "اجتماع منكري المحرقة".[198]

على الرغم من أن إيران أعلنت أن المؤتمر لم يقام لإنكار المحرقة، بينما كان التعليق على المؤتمر أنه يهدف إلى "خلق فرصة للمفكرين الذين لا يستطيعون التعبير عن آرائهم بحرية في أوروبا حول المحرقة".[199] في سبتمبر 2007 أمام جامعة كولومبيا، قال الرئيس الإيراني "أنا لا أقول إنها لم تحدث على الإطلاق. هذا ليس هو الحكم الذي أنا هنا من أجل إعلانه،[23] والمحرقة ينبغي أن تطرح للمناقشة والبحث مثل أي حدث تاريخي".[200]

وردًا على تصريحات الرئيس الإيراني المثيرة للجدل، اتهم مجلس الشيوخ الأميركي أحمدي نجاد بمعاداة السامية.[201] وفي خطاب أحمدي نجاد في سبتمبر 2008 إمام الجمعية العامة للأمم المتحدة، والذي ركز فيه على ما وصفه بسيطرة الصهيونية على الشؤون المالية الدولية، وهو ما وصفه وزير الخارجية الألماني فرانك فالتر شتاينماير بأنه "عداء سافر للسامية".[202]

طرح الرئيس الأميركي باراك أوباما تحديًا مباشرًا لأحمدي نجاد أثناء زيارته لمعسكر بوخنفالد للاعتقالات في يونيو 2009، قائلاً أن أحمدي نجاد "ينبغي أن يقوم بزيارة هذا المعسكر. هذا المكان أكبر توبيخ لمثل هذه الأفكار، والذي يذكرنا بواجبنا إزاء مواجهة هؤلاء الذين يشوهون تاريخنا ويسردون الاكاذيب".[203]

الرد على الادعاءات

نفى أحمدي نجاد مزاعم إنكار المحرقة، وقال أن الأمر بحاجه للبحث والتقصي.[204]

   
محمود أحمدي نجاد
"مادام الأوروبيون يقولون الحقيقة في إدعائهم بأنهم قتلوا ستة ملايين يهودي في المحرقة النازية خلال الحرب العالمية الثانية، وعلى ما يبدو أنهم على حق في إدعائهم لأنهم يصرون على ذلك، ويعتقلون ويسجنون هؤلاء الذين يعارضون ذلك. فلماذا إذًا يجب على الشعب الفلسطيني أن يدفع ثمن هذه الجريمة؟. لماذا يأتون إلى قلب العالم الإسلامي، ويرتكبون جرائم ضد فلسطين الغالية باستخدام القنابل والصواريخ والقذائف والعقوبات".[205]
   
محمود أحمدي نجاد

وقال أحمدي نجاد أنه يحترم اليهود، وأنه "في فلسطين هناك مسلمون ونصارى ويهود يعيشون معًا". وأضاف : "نحن نحب الجميع في العالم اليهود والنصارى والمسلمين وغير المسلمين وغير اليهود وغير النصارى... نحن ضد الاحتلال والعدوان والقتل وتشريد الشعوب. في ما عدا ذلك، لا توجد لدينا مشكلة مع الناس العاديين."[206] وقال أحمدي نجاد حتى أن الطائفة اليهودية في إيران لها عضو برلماني مستقل. قال أحمدي نجاد مجادلاً أن الصهاينة "ليسوا يهود ولا نصارى ولا مسلمين"، وتساءل : "كيف يمكن أن يكون لك دين وتحتل أرض شعب آخر؟".[161]

شيراز دوسا الأستاذ في جامعة سانت فرانسيس خافيير، في نوفا سكوشيا في كندا، رد مجادلاً في يونيو 2007 بأن

   
محمود أحمدي نجاد
"لم ينف أحمدي نجاد المحرقة ولا تصفية إسرائيل المزعومة، إنه لم يفعل ذلك مطلقًا في أي من خطاباته حول هذا الموضوع (كل ذلك بالفارسية). وباعتباري خبير إيراني، أستطيع أن أشهد أن هذه الاتهامات باطلة... ما شكك أحمدي نجاد فيه هو أسطورية المحرقة، و"النظام الصهيوني" المستمر في قتل الفلسطينيين والمسلمين. فقد أثار الشكوك فقط حول حجم المحرقة. خطابه كان مفرطًا واستفزازيًا. وهو في الحقيقة لا يدير باله إلى كيف يفكر فينا الغرب كإيرانيين أو مسلمين ولا يعير بالاً لإملاءات الغرب أو إسرائيل".[207]
   
محمود أحمدي نجاد

تعرض دوسا للانتقاد في وسائل الإعلام الكندية، من قبل رئيس الجامعة شون رايلي، و 105 أستاذًا بالجامعة[208] لحضوره مؤتمر المحرقة في طهران.[209] قال دوسا أنه لم يكن يعرف أن منكري المحرقة سيكونون ضمن الحضور، وأنه "لم ينكر أبدًا المحرقة، ولكنه علق فقط على حجم الدعاية"، وعلى الجامعة أن تحترم الحرية الأكاديمية له للمشاركة.[210]

المصادر

  1. ^ أ ب ت ث ج Biography of H.E. Dr. Ahmadi Nejad, Honourable President of Islamic Republic of Iran. Retrieved 27-01-2008.
  2. ^ أ ب ت "Mahmoud Ahmadinejad". Iran Chamber Society. اطلع عليه بتاريخ 2009-07-28. 
  3. ^ أ ب ت Anderson, John Lee. Can Iran Change? High stakes in Mahmoud Ahmadinejad’s reelection campaign, The New Yorker, April 13, 2009. Retrieved March 5, 2010.
  4. ^ أ ب ت ث ج "President Mahmoud Ahmadinejad" Global Security. Retrieved 27-01-2008.
  5. ^ أ ب "Ahamd Bozorgian (MP): 'The Separation of men and women's elevators is an advantageous policy. It would help to grow.'" Entekhab News. Retrieved 31-08-2006.
  6. ^ أ ب "Ahmadinejad Sworn in as Iran's New President". Voice Of America. 2005-08-06. اطلع عليه بتاريخ 2008-12-23. 
  7. ^ "Iran hardliner becomes president". BBC. 3 August 2005. اطلع عليه بتاريخ 2006-12-06. 
  8. ^ أ ب "Iran interest rate cut sparks panic selling" Guardian Unlimited. Retrieved 29-07-2007.
  9. ^ أ ب مدیریت و" برنامه ریزی منحل ش" BBC Persian. Retrieved 29-07-2007.
  10. ^ "Assembly of Experts to study economic reform plan: Rafsanjani" (باللغة Persian). Tehran Times. 23 August 2008. اطلع عليه بتاريخ 2008-08-23. 
  11. ^ G8 calls on Iran to halt election violence
  12. ^ Iran clerics defy election ruling
  13. ^ أ ب ت ث "Defiant Iran president takes oath". BBC News. 5 August 2009. اطلع عليه بتاريخ 5 August 2009. 
  14. ^ أ ب "Ebadi protests against Iran’s polygamy bill". Hindustan Times. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  15. ^ أ ب "Statement: Mr Ali Kordan". The University of Oxford. 2008-08-15. اطلع عليه بتاريخ 2008-08-17. 
  16. ^ أ ب "سوابق اخلاقي". Rooz online. 2008-08-14. اطلع عليه بتاريخ 2008-08-14. 
  17. ^ "تصویر سند بازداشت عوض علی کردان به اتهام ازاله بکارت" (باللغة Persian). Peykeiran. 2008-08-18. اطلع عليه بتاريخ 2008-08-18. 
  18. ^ "Ahmadinejad blames West for AIDS". Associated Press via The Jerusalem Post. July 29, 2008. 
  19. ^ President Ahmadinejad, Part 2 على يوتيوبCBS via YouTube
  20. ^ "Ahmadinejad: Iran’s nuclear issue is 'closed'". MSNBC. Associated Press. 2007-09-25. اطلع عليه بتاريخ 2009-05-31. 
  21. ^ Fathi، Nazila (2006-01-15). "U.N. Scrutiny Won't Make Iran Quit Nuclear Effort, President Says". The New York Times. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-01. 
  22. ^
  23. ^ أ ب "Ahmadinejad's speech @ Columbia university - a transcript". 25 September 2007. اطلع عليه بتاريخ 2009-02-02. 
  24. ^ http://www.time.com/time/magazine/article/0، 9171،1186909،00. هتمل
  25. ^ Melman، Yossi؛ Meir Javedanfar (2007). The Nuclear Sphinx of Tehran: Mahmoud Ahmadinejad and the State of Iran. Basic Books. صفحات 1–3. ISBN 0786718870. 
  26. ^ http://www.guardian.co.uk/world/2005/jul/02/iran.roberttait
  27. ^ "Iran's president launches weblog". BBC News. 2006-08-14. اطلع عليه بتاريخ 2009-07-28. 
  28. ^ (AFP) – May 12, 2009 (2009-05-12). "AFP: Khamenei offers implicit support to Ahmadinejad". Google.com. تمت أرشفته من الأصل على 2011-10-26. اطلع عليه بتاريخ 2010-09-07. 
  29. ^ "Africa can Learn from President Mahmoud Ahmadinejad". The African Executive. 
  30. ^ Travels in Ahmadinejadland
  31. ^ "Bio: Ahmadinejad." Jerusalem Post. Retrieved 27-01-2008.
  32. ^ Najmeh Bozorgmehr (2008-05-30). "Interview transcript: Mojtaba Samareh-Hashemi". Financial Times. اطلع عليه بتاريخ 2009-07-28. 
  33. ^ أ ب ت Hussein D. Hassan (2007-01-16). "Profile and Statements of President Mahmoud Ahmadinejad". Library of Congress. اطلع عليه بتاريخ 2009-07-28. 
  34. ^ "The 2005 World Mayor finalists". Retrieved 27-01-2008.
  35. ^ انيجا، أتول (2006). كان يعرف أيضا باسم تير خلاص زان قبل أن يصبح رئيسا. "ديناميات جديدة ". الجبهة. النشر قي 28-07-2007.
  36. ^ Karl Vick (2005-06-19). "Hard-Line Figure In Iran Runoff". Washington Post. اطلع عليه بتاريخ 2009-07-28. 
  37. ^ أ ب Babnet Tunisia (2005). "More on Mahmoud Ahmadinejad". Persian Mirror. اطلع عليه بتاريخ 2009-08-02. 
  38. ^ أ ب Sami Moubayed (2006-01-19). "Iran and the art of crisis management". Asia Times Online. اطلع عليه بتاريخ 2009-07-28. 
  39. ^ Brea, Jennifer. "Profile: Mahmoud Ahmadinejad, President of Iran.". Retrieved 31-08-2006.
  40. ^ Nazenin Ansari (2006-06-25). "Divide and empower". Prospect Magazine. اطلع عليه بتاريخ 2009-08-02. 
  41. ^ "Behind Ahmadinejad, a Powerful Cleric". New York Times. 9 September 2006. اطلع عليه بتاريخ 2006-12-06. 
  42. ^ كليب DrIman سي -- في Tofoiran
  43. ^ "Ahmadinejad’s cabinet declared." Presidency of the Islamic Republic of Iran. Retrieved 18-10-2006.
  44. ^ Reuters (2005-08-26). "Depleted Iran cabinet meets after rejection of four by parliament". Khaleej Times Online. اطلع عليه بتاريخ 2009-08-02. 
  45. ^ أ ب بلير ادموند. "نتائج التصويت في إيران باعتباره انتكاسة لاحمدي نجاد" رويترز. النشر قي 18-12-2006.
  46. ^ "Khamenei calls for moderating national stance on nukes". Israel Insider. اطلع عليه بتاريخ 2007-01-21. 
  47. ^ "Renewed Power Struggle in Iran as the Presidential Elections Approach: Part I – Ahmadinejad's Revolutionary-Messianic Faction vs. Rafsanjani–Reformist Alliance." By: Y. Mansharof and A. Savyon* Iran|#488 | 26 December 2008
  48. ^ "Ahmadinejad 'leads in Iran election'". BBC News. 13 June 2009. اطلع عليه بتاريخ 13 June 2009. 
  49. ^ "Iran poll critics shun ceremony". BBC News. 3 August 2009. اطلع عليه بتاريخ 5 August 2009. 
  50. ^ "Iran's opposition calls for inauguration protests". Google news. Associated Press. 4 August 2009. اطلع عليه بتاريخ 5 August 2009. 
  51. ^ الرئيس الإيراني خلال مواجهات مع المحافظين
  52. ^ Deshmukh، Jay (2009-07-26). "AFP: Ahmadinejad 'sacks four Iran ministers'". Google.com. تمت أرشفته من الأصل على 2012-05-24. اطلع عليه بتاريخ 2010-09-07. 
  53. ^ http://www.aftabnews.ir/vdchzinw.23nzmdftt2.html
  54. ^ "Iran backs first woman minister". BBC. 2009-09-03. اطلع عليه بتاريخ 28 November 2009. 
  55. ^ أ ب ت "Iran's unemployment falls to 10.3 pct -minister" Reuters India. Retrieved 03-31-2008.
  56. ^ Bakhtiar, Abbas. "Ahmadinejad's Achilles Heel." Payvand. Retrieved 25-01-2007.
  57. ^ "Letter from Tehran, The rationalist" by Laura Secor p.31 The New Yorker, February 2, 2009
  58. ^ "“Economics is for donkeys” Robert Tait, Published 11 September 2008". Newstatesman.com. 2008-09-11. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  59. ^ "Iranian economists lash out at Ahmadinejad's policies." Daily Star. Retrieved 26-01-2008.
  60. ^ "Geopolitics casts pall on hobbled Iranian economy." USA Today. Retrieved 26-01-2008.
  61. ^ Sanati, Kimia. "Ahmadinejad held to election promises". Asia Times. Retrieved 01-02-2008.
  62. ^ دارينى، علي أكبر. "استياء إيران من نجاد ينمو". صحيفة واشنطن بوست. النشر قي 28-08-2007.
  63. ^ Apr 22, 2008 (2008-04-22). "AFP: Ahmadinejad slammed by outgoing economy minister". Afp.google.com. تمت أرشفته من الأصل على 2008-04-27. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  64. ^ Apr 24, 2008 (2008-04-24). "AFP: Martyrdom would solve Iran's economic woes: Ahmadinejad". Afp.google.com. تمت أرشفته من الأصل على 2008-04-30. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  65. ^ "تخلف دو ميليارد دلاري احمدي‌نژاد در وارادات غيرقانوني بنزين ::". www.norooznews.ir. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  66. ^ Leyne، Jon (2008-10-24). "Middle East | Iran economy facing 'perfect storm'". BBC News. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  67. ^ "Assembly of Experts to study economic reform plan: Rafsanjani". Tehran Times. 23 August 2008. اطلع عليه بتاريخ 2008-08-23. 
  68. ^ "Iran: Debate heats up over restructuring of Management and Planning Organization". Payvand. 18 October 2006. اطلع عليه بتاريخ 2009-04-27. 
  69. ^ Wright, Robin, Dreams and Shadows : the Future of the Middle East, Penguin Press, 2008, p.321
  70. ^ "Ahmadinejad urges Iranian baby boom to challenge West" The Guardian. Retrieved 03-05-2007.
  71. ^ ""Reza's Compassion Fund" project archived.". Rooz. اطلع عليه بتاريخ 2006-10-17. 
  72. ^ "Video of Imam Reza Love Fund." IranNegah. Retrieved 18-05-2008.
  73. ^ "Reza's Compassion Fund; a political fund with 530 billion budget.". Rooz. اطلع عليه بتاريخ 2006-10-17. 
  74. ^ "World Report 2007" Human Rights Watch. Retrieved 26-01-2008.
  75. ^ "" Rajanews. Retrieved 26-01-2008.
  76. ^ "" Rajanews. Retrieved 26-01-2008.
  77. ^ فتحي، نازيلا "تعطيل الطلاب كلمة رئيس إيران" نيويورك تايمز. النشر قي 12-12-2006.
  78. ^ "مستشار نجاد ينتقد إنفاذ قضية الحجاب." بازتابانتشلت 23-4-2007.
  79. ^ "neYous Social Headline News Aggregator". Neyous.com. اطلع عليه بتاريخ 2010-09-07. 
  80. ^ "Protest against the second cultural revolution." Rooz. Retrieved 18-10-2006.
  81. ^ Irani, Hamid. "Cleansing in the Name of Retirement". Retrieved 18-10-2006.
  82. ^ "Khoshchehreh (MP) protests against the unwanted retirement of university professors." Aftab News. Retrieved 18-10-2006.
  83. ^ "Different aspects of the unwanted retirement of university professors." Aftab News. Retrieved 18-10-2006.
  84. ^ "صدور حکم بازنشستگی برای 53 استاد دانشگاه علم وصنعت، ادوار نيوز" Gooya. النشر قي 26-01-2008.
  85. ^ روز أون لاين. النشر في 26-01-2008.
  86. ^ أ ب ثيودولا، مايكل. "المتظاهرون تدين مؤتمر المحرقة." سكوتسمان النشر قي 06-05-2007.
  87. ^ "President: Students are pioneers of revolutionary movements – Irna". 
  88. ^ 14:29:55 (2006-12-12). "Films of yesterday protest in Iran are leaking out « Connections پیوست". Peyvast.blog.com. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  89. ^ الحرية والديموقراطية -- مدونة أحمدي نجاد الإنجليزية
  90. ^ Nazila Fathi (12 December 2006). "Students disrupt speech by Iran chief". New York Times News Service. 
  91. ^ "Ahamadinejad: "We will reach the nuclear energy in near future." BBC News. Retrieved 29-10-2006.
  92. ^ "Ahmadinejad Claims Iran Has 3,000 Centrifuges" Missile Defense Advocacy. Retrieved 04-09-2007.
  93. ^ "Excerpts: Ahmadinejad conference." BBC News. Retrieved 29-10-2006.
  94. ^ أ ب Amy Goodman; Juan Gonzalez (2008-09-26). "Ahmadinejad: Nukes for politically backward states". Press TV. اطلع عليه بتاريخ 2008-09-26. 
  95. ^ "Ahmadinejad: Iran can now talk to world from vantage point of a nuclear state." Arabic News. Retrieved 29-10-2006.
  96. ^ "احمدي نجاد : إيران النووية حق غير قابل للتفاوض". بنا. النشر قي 12-06-2006.
  97. ^ "Sources: UN watchdog hiding evidence on Iran nuclear program." Haaretz.
  98. ^ "Nuclear Inspections Are Curbed by Iran." The Washington Post.
  99. ^ "Iran's Nuclear Program." The New York Times.
  100. ^ "Mahmoud Ahmadinejad: 'Nuclear Issue of Iran Is Now Closed'." FOX News.
  101. ^ "Iran Test-Fires Missile With 1,200-Mile Range." The New York Times.
  102. ^ ريكناجل، تشارلز. "إيران : انتخاب أحمدي نجاد من المرجح أن تؤثر على المفاوضات النووية". إذاعة أوروبا الحرة. النشر في 29-102006.
  103. ^ "Iran rebukes its prez over N-policy." The Times of India. Retrieved 26-01-2008.
  104. ^ "Ahmadinejad: Nations jealous of nuclear progress". Retrieved 24-02-2008.
  105. ^ Crisis Group (2007-02-06). "International Crisis Group, Iran: Ahmadi-Nejad’s Tumultuous Presidency, 6 February 2007". Crisisgroup.org. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  106. ^ "علي أكبر ولايتي، مستشار لقائد :' كل شيء قابل للتفاوض ". دائرة الصحافة الإيرانية. النشر قي 27-01-2008.
  107. ^ "دفاع از اظهارات احمدی‌نژاد عليه مسيحيت ويهود، آفتاب" (باللغة Persian language). Gooya. 2007-06-07. اطلع عليه بتاريخ 2009-05-31. 
  108. ^ Harrison, Frances. "Iran police move into fashion business". Retrieved 16-04-2007.
  109. ^ "روزنامه هاشمي": بوسه‌ احمدی‌نژاد بر دست معلم سالخورده‌اش، اشكال شرعي دارد!" Ansar News. Retrieved 27-01-2008.
  110. ^ "اتهام احمدي نجاد بالفجور" بي بي سي نيوز. النشر في 28-01-2008.
  111. ^ "Karrubi declares presidential candidacy". Tehran Times. 2008-10-13. اطلع عليه بتاريخ 2008-10-21. 
  112. ^ "Iran presidential candidate hits out at Holocaust denial". Trend News Agency. 2006-10-12. اطلع عليه بتاريخ 2008-10-21. 
  113. ^ أ ب آية الله يتسول الاختلاف : المفارقة لايران الحديثة هومان ماجد، دوبليداي، 2008، P.79
  114. ^ "Iran Focus-Iran’s new President has a past mired in controversy - Iran (General) - News". Iranfocus.com. 2005-06-24. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  115. ^ ایران در هفته ای که گذشت؛ ۱۷ تیر ۱۳۹۰ (بفارسی). BBC Persian (تیر ۱۳۹۰).
  116. ^ "Iran President Ahmadinejad In Rows With 3 Leading Officials – AFP". Nasdaq.com. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  117. ^ "Ahmadinejad Attacks Haddad Adel (Iran Press Service)". Iran Press Service. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  118. ^ "Press TV – Haddad-Adel: Constitution not violated". Presstv.ir. 2008-04-23. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  119. ^ "IC Publications". Africasia.com. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  120. ^ "Scandal, Fistfight Erupt Over Impeachment Move in Iran". washingtonpost.com. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  121. ^ "Middle East | Iran minister sacked over forgery". BBC News. 2008-11-04. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  122. ^ "Iran examines missing oil revenue". United Press International. 2009-02-16. اطلع عليه بتاريخ 2009-02-23. 
  123. ^ "Iran looks into missing $1B oil money". presstv. 2009-02-05. اطلع عليه بتاريخ 2009-02-23. 
  124. ^ "Majlis searching for $1B missing oil money". presstv. 2009-02-15. اطلع عليه بتاريخ 2009-02-23. 
  125. ^ "Iran faces $44 bln deficit". Agence France-Presse. 2009-02-09. اطلع عليه بتاريخ 2009-02-23. 
  126. ^ أ ب Ali Akbar Dareini, Associated Press (2009-07-28). "Court finds Iran minister guilty of fraud". Google. اطلع عليه بتاريخ 2009-08-01. 
  127. ^ Press TV (2009-07-27). "Tehran court finds Iran minister guilty of fraud". Tehran Times. اطلع عليه بتاريخ 2009-08-01. 
  128. ^ BBC News (2009-07-27). "Minister of Industry guilty in 'Safe room' matter" (باللغة Persian). Tehran Times. اطلع عليه بتاريخ 2009-08-01. 
  129. ^ Gollust, David. "US Ready For Another Meeting With Iran." Voice of America. Retrieved 26-01-2008.
  130. ^ http://www.bbc.co.uk/arabic/inthepress/2013/06/130612_in_the_press_on_thursday.shtml
  131. ^ أ ب "Iran's Ahmadinejad wants Israel moved to Europe". Agence France-Presse. 8 December 2005. اطلع عليه بتاريخ 16 June 2009. 
  132. ^ "Gadhafi: Move Israel to Europe". The Bulletin. Associated Press. 4 October 1990. صفحة A-2. اطلع عليه بتاريخ 16 June 2009. 
  133. ^ Armitage, Richard. "U.S. Policy and Iran. Testimony before the Senate Foreign Relations Committee." U.S. Department of State. Retrieved 01-12-2006.
  134. ^ Burns, R. Nicholas. "U.S. Policy and Iran. Johns Hopkins University Paul H. Nitze School of Advanced International Studies." U.S. Department of State. Retrieved 01-12-2006.
  135. ^ "State Sponsors of Terrorism." U.S. Department of State. Retrieved 05-02-2007.
  136. ^ "Timeline: US-Iran ties." BBC News. Retrieved 29-10-2006.
  137. ^ Vick, Karl. "No Proposals in Iranian's Letter to Bush, U.S. Says." The Washington Post. Retrieved 29-10-2006.
  138. ^ "يقول الرئيس رسالته إلى الرئيس بوش دعوة إلى الإسلام". وكالة أنباء الجمهورية الإسلامية. النشر في 29-10-2006.
  139. ^ "لا' مفر من الضغينة بين بوش وأحمدي نجاد." سي ان ان. النشر في 10-01-2007.
  140. ^ "Ahmadinejad's letter to Americans." CNN. Retrieved 26-01-2008.
  141. ^ "رسالة من فخامة الدكتور محمود أحمدي نجاد رئيس جمهورية إيران إلى الشعب الاميركي". فوكس نيوز. النشر في 29-11-2006.
  142. ^ "President misquoted over gays in Iran: aide | International | Reuters". Reuters<!. 2007-10-10. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  143. ^ "Ahmadinejad: 9/11 'suspect event'". BBC News. 2008-04-16. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  144. ^ "Iran mulling dynamic, progressive economy, prez". Mathaba.net. 2008-10-31. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  145. ^ "Statement by H.E. Dr. Mahmoud Ahmadinejad" (PDF). United Nations. 23 September 2008. صفحة 8. اطلع عليه بتاريخ 2008-10-31. "'The American empire in the world is reaching the end of its road, and its next rulers must limit their interference to their own borders.'" 
  146. ^ "Iran Ends Oil Transactions In U.S. Dollars". CBS News. 2008-04-30. 
  147. ^ انان :' الفزع 'من التعليقات الإيرانية على إسرائيل". نشرت سي ان ان في 27-09-2007.
  148. ^ "نص خطاب محمود احمدي نجاد". صحيفة نيويورك تايمز النشر في 17-10-2006
  149. ^ "رؤية تصويت إيران على أنه استفتاء على احمدي نجاد" بوسطن غلوب النشر في 27-12-2006
  150. ^ "Annan ‘dismayed’ by Iran remarks". BBC News. 28 October 2005. اطلع عليه بتاريخ 2006-10-29. 
  151. ^ "UN raps Iran's anti-Israel rant". BBC News. 28 October 2005. اطلع عليه بتاريخ 2006-10-29. 
  152. ^ Martin، Paul (15 November 2005). "Prime Minister Martin Speaks Before Jewish Leaders in Toronto". Carolyn Bennett. اطلع عليه بتاريخ 2006-10-29. 
  153. ^ Steele، Jonathan (14 June 2006). "Lost in translation". London: Guardian. اطلع عليه بتاريخ 2006-12-11. 
  154. ^ Bronner، Ethan (11 June 2006). "Just How Far Did They Go, Those Words Against Israel?". New York Times. اطلع عليه بتاريخ 2006-06-11. 
  155. ^ "What Iranian Leaders Really Say About Doing Away with Israel." Joshua Teitelbaum. (Jerusalem: Jerusalem Center for Public Affairs, 2008). [7]
  156. ^ Nuclear Proliferation: The Islamic. Republic of Iran. G. AWDAT. B. AHGAT, Iranian Studies, volume 39, number 3, September 2006
  157. ^ Deutsche Presse-Agentur (16 July 2006). "Ahmadinejad compares Israel to Hitler". Indo-Asian News Service. اطلع عليه بتاريخ 16 June 2009. 
  158. ^ Schorn، Daniel (13 August 2006). "Iranian Leader Opens Up". 60 Minutes (CBS News). اطلع عليه بتاريخ 16 June 2009. 
  159. ^ "President Ahmadinejad, Palestinian PM meet in Doha". IRNA. 2 December 2006. تمت أرشفته من الأصل على 2007-10-01. اطلع عليه بتاريخ 2006-12-11. 
  160. ^ "Iran students rebel over Holocaust denial". UPI. 12 December 2006. اطلع عليه بتاريخ 2006-12-20. 
  161. ^ أ ب "CNN's Larry King Live: Transcript of Interview with Iranian President Mahmoud Ahmadinejad". Transcripts.cnn.com. 2008-09-23. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  162. ^ "Ahmadinejad: Special Hq to be formed for Tehran-Moscow cooperation". Islamic Republic News Agency. 26 October 2005. تمت أرشفته من الأصل على March 28, 2007. اطلع عليه بتاريخ 2006-04-14. 
  163. ^ أ ب Prada, Leandro. "Ahmadinejad Visits Anti-US Allies in Latin America." CNS News. Retrieved 26-01-2008.
  164. ^ "Ahmadinejad hails Venezuela's vote in IAEA" Global Security. Retrieved 26-01-2008.
  165. ^ "Venezuela's Chavez, Iran's Ahmadinejad Pledge Mutual Support." Fox News. Retrieved 26-01-2008.
  166. ^ "CIA – The World Factbook – Iran." CIA. Retrieved 26-01-2008.
  167. ^ أ ب Abdel-Mageed, Dina "Has the Revolution Affected Iran's Relations With Its Neighbors?". Retrieved 26-01-2008.
  168. ^ "Saudi-Iran Meeting Yields Little Substance.". Retrieved 26-01-2008.
  169. ^ Vest, Jason "Turkey, Israel and the US." The Nation. Retrieved 26-01-2006.
  170. ^ "Ahmadinejad seeks to improve Iran image with Ankara visit." Turkish Daily News. Retrieved 26-01-2008.
  171. ^ "Israel, Turkey patch up relations.". Retrieved 26-01-2008.
  172. ^ أ ب "Turkey's Botas says Iran is important gas partner." Reuters. Retrieved 26-01-2008.
  173. ^ "Turkey to fund $3.5 bln Iran gas deal alone." Reuters. Retrieved 26-01-2008.
  174. ^ "Bush Urges Unity Against Iran." New York Times. Retrieved 26-01-2008.
  175. ^ "Ahmadi-Nejad message to Gulf states on relations with Iran.". Retrieved 26-01-2008.
  176. ^ أ ب "Iran anxious to reopen embassy in Cairo.". Retrieved 26-01-2008.
  177. ^ "Ahmadinejad visits Syria." Guardian Unlimited. Retrieved 26-01-2008.
  178. ^ أ ب "Iran, Syria Praise Hezbollah, Mock US." Associated Press. Retrieved 26-01-2008.
  179. ^ "Speaking with the enemy." Asia Times. Retrieved 26-01-2008.
  180. ^ أ ب "Iran-Pakistan- Afghanistan friendly ties to ensure regional security." IRNA. Retrieved 26-01-2008.
  181. ^ Shahid, Sohaib. "Iran-Pak-India gas pipeline: implications and prospects." Business and Finance Review. Retrieved 26-01-2008.
  182. ^ أ ب "Ahmadinejad meets Azeri FM." Fars. Retrieved 26-01-2008.
  183. ^ Whitemore, Brian. "Energy to dominate Ahmadinejad's Armenia visit." Energy Publisher. Retrieved 26-01-2008.
  184. ^ Sheryl Gay Stolberg (2007-08-07). "Bush differs with Karzai on Iran". IHT (NYT World). تمت أرشفته من الأصل على 2007-08-11. اطلع عليه بتاريخ 2009-01-19. 
  185. ^ "Iran, Afghanistan stress expansion of ties". IRNA. 2003-10-12. اطلع عليه بتاريخ 2009-01-19. 
  186. ^ "Karzai's Iran reference raises eyebrows at Camp David". The Calgary Herald News Services. 2007-08-06. اطلع عليه بتاريخ 2009-01-19. 
  187. ^ "Iran Summit urges aid for Afghanistan and Gaza". Al-Arabiya News Channel. 2009-03-11. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-23. 
  188. ^ "Video of Ahmadinejad's Visit to Iraq." IranNegah. Retrieved 26-05-2008.
  189. ^ "Iran president on landmark Iraq visit" CNN. Retrieved 03-02-2008.
  190. ^ "Iran's president: No one likes Americans" CNN. Retrieved 03-03-2008.
  191. ^ "Holocaust a myth, says Iranian president". Guardian.co.uk (London). Associated Press. 2005-12-14. اطلع عليه بتاريخ 2008-10-21. 
  192. ^ Iranian Leader Denies Holocaust BBC, 14 December 2005
  193. ^ "We Are Determined: Spiegel interview with Iranian President Mahmoud Ahmedinejad". Retrieved 20-10-2008.
  194. ^ EQBALI، ARESU (2006-08-28). "Ahmadinejad: Holocaust was made up". Mail and Guardian Online. اطلع عليه بتاريخ 2008-10-21. 
  195. ^ Iranian President Ahmadinejad Addresses Rally. Retrieved 10 June 2009.
  196. ^ "Iran hosts Holocaust conference". CNN. Retrieved 27-12-2006.
  197. ^ "Iran: Holocaust Conference Soon in Tehran". Adnkronos International (AKI). Retrieved 27-12-2006.
  198. ^ *"Across Europe, outrage over meeting of Holocaust deniers in Iran". International Herald Tribune. Accessed 11-12-2006.
  199. ^ "Berlin Counters Holocaust Conference" Spiegel Online. Retrieved 27-12-2006.
  200. ^ "President Ahmadinejad Delivers Remarks at Columbia University" The Washington Post. Retrieved 26-01-2008.
  201. ^ "Condemning antisemitic Statements of the President of Iran". Frwebgate.access.gpo.gov. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  202. ^ "Germany: Ahmadinejad anti-Semitic". onenews (New Zealand). 2008-09-27. اطلع عليه بتاريخ 2008-10-21. 
  203. ^ Can Obama Holocaust Comments Give Moderates Boost in Iran Election? Fox News. Published June 07, 2009.
  204. ^ "New York Daily News: "Iran's president: I don't deny Holocaust"". Nydailynews.com. 2007-09-24. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  205. ^ John Pike (2006-04-24). "GlobalSecurity.org: "Polling only solution to Palestine problem, President"". Globalsecurity.org. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  206. ^ "Iranian leader 'not anti-Semite'". BBC. 21 September 2006. اطلع عليه بتاريخ 2007-04-08. "'Some people think if they accuse me of being anti-Jew they can solve the problem. No, I am not anti-Jew,' he said. 'I respect them very much.'" 
  207. ^ Shiraz Dossa (June 2007). "Canadian The Explanation We Never Heard, Volume 15, Number 5". Literary Review of Canada. 
  208. ^ Joshua Mitnick (2007-02-22). "The Star: Blood feud in Israel's religious academia". Toronto: Thestar.com. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  209. ^ "Canada Free Press: Professor Shiraz Dossa known by the company he keeps". Canadafreepress.com. 2006-12-15. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 
  210. ^ "CBC: Prof defends participation at controversial Tehran conference". Cbc.ca. 2007-05-28. تمت أرشفته من الأصل على 2007-06-01. اطلع عليه بتاريخ 2009-06-21. 

وصلات خارجية

منصب سياسي
سبقه
محمد خاتمي
رؤساء الإيرانيين
2005 م - 2013 م
تبعه
حسن روحاني