محمد مکری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
محمد مکری
استاد محمد مکری زمستان ۱۳۸۴، دانشگاه سوربن پاریس
زادروز ۱۳۰۵
کرمانشاه، ایران
درگذشت تیر ۱۳۸۶
پاریس، فرانسه
ملیت ایرانی
پیشه نویسنده، شاعر، محقق، زبان‌شناس و دیپلمات
نقش‌های برجسته نخستین سفیر کبیر تام‌الاختیار ایران پس از انقلاب در روسیه
سفیر ایران در مغولستان (۱۳۵۸–۱۳۶۲)
مشاور عالی وزارت نفت در امور بین‌الملل ۱۳۶۴–۱۳۶۵


محمد مکری (زاده ۱۳۰۵ خورشیدی در کرمانشاه - درگذشته تیر ۱۳۸۶ در پاریس) نویسنده، شاعر، محقق و زبان‌شناس معاصر ایران است.

زندگی[ویرایش]

محمد مکری در سال ۱۳۰۵ خورشیدی در شهر کرمانشاه چشم بجهان گشود.

وی استاد تحقیقات در مرکز تتبعات وزارت فرهنگ و علوم و استاد دانشگاه سوربن پاریس، نویسنده، شاعر، محقق، زبان‌شناس و متخصص زبانهای باستان و لهجه‌های قدیم و فعلی ایرانی، مردم شناس، مورخ تاریخ افکار و مذاهب، تالف حدود صد جلد کتاب و پژوهش علمی و بیش از صدها مقاله.[۱]

وی عضو اغلب مجامع علمی اروپایی بوده‌اند.[۲]

محمد مکری در سال ۱۳۴۴ موفق به اخذ جایزه و نشان علمی از فرهنگستان آثار ملی و ادب فرانسه به پاس چندین دهه خدمات علمی شد.

او بخاطر گرایش‌های سیاسی به جبهه ملی و نهضت آزادی دو بار مجبور به ترک وطن شد. بار اول از سال ۱۳۳۳ و بعد از فروپاشی دولت مصدق تا سال ۱۳۵۸ که با پیروزی انقلاب به وطن برگشت.

محمد مکری از حامیان و نزدیکان آیت الّله خمینی در سالهای اوّل انقلاب بود. در مصاحبه‌ای با روزنامه کیهان در ۸ فوریه ۱۹۷۹ ضمن پشتیبانی از انقلاب ایران گفته بود:

در ایران "کسی صاحب ثروتهای افسانه‌ای نخواهد شد" و "زمینها ملّی می‌شوند و به کار سود تعلق خواهد گرفت".

درباره دیدگاه وی نسب به انقلاب در سالهای اولیه انقلاب او معتقد بود که:

"جمهوری اسلامی با حکومت مذهبی تفاوت دارد".[۳]

محمد مکری نخستین سفیر کبیر تام‌الاختیار ایران پس از انقلاب در مسکو؛ شوروی سابق و مغولستان در بین سالهای ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۲ بود. بعد از یک دهه فعالیت در مقامات اداری و اجرایی و باز نشستگی در سمت مشاور وزیرنفت، دکتر محمد مکری مجدداً ساکن فرانسه شدو به تحقیقات و مطالعات علمی پرداخت و تا پایان عمر در شهر آوری در حومه پاریس زندگی کرد.

و در تیر ماه ۱۳۸۶ در منزل خود در شهر آوری در حومه پاریس چشم از جهان فروبست.

مشاغل قبل از خروج از ایران[ویرایش]

مشاغل وی قبل از خروج از ایران به فرانسه در سال ۱۳۳۳ «اولین مهاجرت اجباری».

مشاغل بعد از ورود به ایران[ویرایش]

مشاغل وی بعد از ورود به کشور درسال ۱۳۵۸ تا قبل از خروج از ایران برای دومین و همیشگی به فرانسه در سال ۱۳۶۷

شعر[ویرایش]

مکری شعر نیز می سرورد و دیوان شعر او در سال ۱۳۷۰ منتشر گشته است. از معروف‌ترین اشعار وی «هنوزنامه» ای است بیار مفصل، که در زمینه ذکر مفاخر ایران زمین و رد نظریه افول فرهنگ و هنر و اندیشه و دیانت در ایران اسلامی سروده شده است و ندای غربت او و دوری از وطن را به گوش شنونده وارد می‌کند. دکتر الله وردی آذری نجف آباد کتابی را پیرامون احوال استاد مکری و این هنوزنامه با عنوان «هزار لؤلؤ رخشان هنوز از مژگان/ نثار مرقد پاک شه خراسان است» در سال ۱۳۹۳ نگاشته است.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]