محمد التقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از محمد تقی)
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسی English

مختصات: ۳۳°۲۲′۴۸.۱″ شمالی ۴۴°۲۰′۱۶.۷۴″ شرقی / ۳۳.۳۸۰۰۲۸° شمالی ۴۴.۳۳۷۹۸۳۳° شرقی / 33.380028; 44.3379833

امام شیعه
بسم اللّه الرّحمن الرّحیم

محمد تقی
KadhimaynMosque.jpg
نقش نهمین امام شیعیان
نام محمد تقی
کنیه ابوجعفر
زادگاه مدینه
درگذشت ۲۹ ذی القعده ۲۲۰ قمری
مدفن کاظمین
لقب(ها) تقی و جواد
پدر رضا
مادر سبیکه (خیزران)
فرزند(ان) هادی، مبرقع، حسین، عمران، فاطمه، خدیجه، ام‌کلثوم
طول عمر

پیش از امامت ۸ سال
(سال ۱۹۵ تا ۲۰۳ پس از هجرت)

دوران امامت ۱۷ سال
(سال ۲۰۳ تا ۲۲۰ پس از هجرت)
شیعه
Hadith Ali.svg
عقاید
اصول توحید • نبوت • معاد یا قیامت
عدل • امامت
فروع نماز • روزه • خمس • زکات • حج • جهاد • امر به معروف • نهی از منکر • تولی • تبری
عقاید برجسته مهدویت: غیبت (غیبت صغری، غیبت کبریانتظار، ظهور و رجعت • بداء • شفاعت و توسل • تقیه • عصمت • مرجعیت، حوزه علمیه و تقلید • ولایت فقیه • متعه • شهادت ثالثه • جانشینی محمد • نظام حقوقی
شخصیت‌ها
چهارده معصوم محمد • فاطمه • علی • حسن • حسین • سجاد • باقر • صادق • کاظم • رضا • جواد (تقی) • هادی (نقی) • عسکری • مهدی
صحابه سلمان فارسی • مقداد بن اسود • میثم تمار • ابوذر غفاری • عمار یاسر • بلال حبشی • جعفر بن ابی‌طالب • مالک اشتر • محمد بن ابوبکر • عقیل • عثمان بن حنیف • کمیل بن زیاد • اویس قرنی • ابوایوب انصاری • جابر بن عبدالله انصاری • ابن عباس • ابن مسعود • ابوطالب • حمزه • یاسر • عثمان بن مظعون • عبدالله بن جعفر • خباب بن ارت • اسامة بن زید • خزیمة بن ثابت • مصعب بن عمیر • مالک بن نویره • زید بن حارث
زنان: فاطمه بنت اسد • حلیمه • زینب • ام کلثوم بنت علی • اسماء بنت عمیس • ام ایمن • صفیه بنت عبدالمطلب • سمیه
علما روحانیان شیعه
مکان‌های متبرک
مکه مکرمه و مسجد الحرام • مدینه منوره، مسجد النبی و بقیع • بیت‌المقدس و مسجد الاقصی • نجف اشرف، حرم علی بن ابی‌طالب و مسجد کوفه • کربلای معلی و حرم حسین بن علی • کاظمین و حرم کاظمین • سامرا و حرم عسکریین • مشهد مقدس و حرم علی بن موسی‌الرضا
دمشق و زینبیه • قم و حرم فاطمه معصومه  • شیراز و شاه چراغ • آستانه اشرفیه و سید جلال‌الدین اشرف • ری و شاه عبدالعظیم
مسجد • امامزاده • حسینیه
روزهای مقدس
عید فطر • عید قربان (عید اضحی) • عید غدیر • محرّم (سوگواری محرمتاسوعا، عاشورا و اربعین)  • عید مبعث • میلاد پیامبر • تولد ائمه  • ایام فاطمیه
رویدادها
رویداد مباهله • غدیر خم • سقیفه بنی‌ساعده • فدک • رویداد خانه فاطمه • قتل عثمان • جنگ جمل • جنگ صفین • جنگ نهروان • واقعه کربلا • مؤتمر علماء بغداد • حدیث ثقلین • حدیث کساء • آیه تطهیر • شیعه‌کُشی
کتاب‌ها
قرآن • نهج‌البلاغه • صحیفه سجادیه
کتب اربعه: الاستبصار • الکافی • تهذیب‌الاحکام • من‌لایحضره‌الفقیه
مصحف فاطمه • مصحف علی • اسرار آل محمد
وسائل الشیعه • بحار الأنوار • الغدیر • مفاتیح الجنان
مجمع البیان • تفسیر المیزان • کتب شیعه
شاخه‌ها
دوازده‌امامی (اثنی‌عشری) • اسماعیلیان • زیدیه
منابع اجتهاد
کتاب (قرآن) • سنت (روایات پیامبر و ائمه) • عقل • اجماع

ابوجعفر، محمد بن علی الجواد التقی (به عربی: محمد بن علی الجواد) نهمین امام شیعیان که از وی با عنوان امام محمد تقی یا امام جواد یاد می‌کنند. کنیه‌اش «ابوجعفر» و لقب او «جواد» و «تقی» می‌باشد. وی فرزند علی بن موسی الرضا و سبیکه بوده که در ۱۰ رجب سال ۱۹۵ هجری در مدینه به دنیا آمد.[۱]

زندگی‌نامه

زادن

پیش‌گویی

از پیغمبر اسلام نقل شده‌است که گفت: «بِأَبي ابْنِ خِيَرَةِ الإماءِ النَوبِيةِ الطَيِّبَةِ (ترجمه: پدرم فدای پسر بهترین کنیزان که اهل نوبه و پاکیزه است) »[۲]. همچنین شیخ صدوق نقل می‌کند که: ... الحسين بن علي بن أبي طالب عليهما السّلام قال: دخلت على رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فقال: ... و إنّ اللّه عزّ و جلّ ركّب في صلبه [أي في صلب أبي الحسن الرضا عليه السّلام] نطفة مباركة، طيّبة، زكيّة، رضيّة، مرضيّة. و سمّاها محمد بن علي، فهو شفيع شيعته، و وارث علم جدّه، له علامة بيّنة و حجّة ظاهرة ... (ترجمه: راوی می‌گوید: نزد پیغمبر (ص) رفتم. گفت: خدای -عزوجل- از پشت او [امام رضا] نطفه‌ای فرخنده، پاک، نیکو، پسندیده، موردخشنودی کرده‌است و «محمد علی» نامیده‌استش. او شفیع پیروانش و وارث دانش نیایش است. دانش آشکار و حجتی و نمایان دارد...) [۳].

در تاریخ گفته‌اند که علی بن موسای رضا سال‌ها بچه‌دار نمی‌شد و امام موسی بن جعفر به وی مژدهٔ فرزندی داد. شیخ کلینی نیز نقل می‌کند: عن يزيد بن سليط الزيدي، قال: لقيت أبا إبراهيم عليه السّلام و نحن نريد العمرة ... قال لي: يا يزيد! و إذا مررت بهذا الموضع و لقيته [أي علي بن موسى الرضا عليهما السّلام] و ستلقاه، فبشّره: أنّه سيولد له غلام، أمين، مأمون، مبارك ... (ترجمه: راوی گوید: می‌خواستیم به عمره رویم که امام کاظم (ع) را دیدم... به من فرمود: یزید! هنگامی که از آن‌جا گذشتی و دیدیش [امام رضا را] -که او را خواهی دید- به نوید ده که پسری خواهد زایید که امانتدار و ایمن و خجسته است ...) [۴].

امامت

هنگام کشته‌شدن علی بن موسی الرضا در خراسان، جواد حدود ۸ سال سن داشت و برای همین شیعیان آن زمان به امامت او شک کردند و در این رابطه جلسه‌های پرسش و پاسخ برگزار نمودند.[۵] محمد تقی اولین امامی بود که در خردسالی به این مقام می‌رسید. به اعتقاد شیعه رضا پیش از مرگش، او را به‌عنوان امام بعد از خود معرفی کرده بود.[۶]

ازدواج

بعد از کشته‌شدن رضا و به امامت رسیدن جواد، به دستور مأمون او را از مدینه به بغداد منتقل کردند و دخترش ام‌فضل را به ازدواجش درآوردند که شیعیان این ازدواج را تحمیلی و با اهداف سیاسی می‌دانند.[۷] محمد تقی از دختر مأمون فرزندی نداشت و فرزندانش ماحصل ازدواجش با زن دیگری به نام سمانهٔ مغربیه بوده‌اند.

اصحاب

جواد با وجود فشارهای حاکمان بنی‌عباس، اصحاب و شاگردان زیادی تربیت کرد که نام آن‌ها در برخی کتب شیعه در حدود ۲۶۰ نفر ذکر شده که عبدالعظیم حسنی، ابوهاشم جعفری، ابراهیم بن مهزیار اهوازی، حسین بن سعید اهوازی، دعبل خزاعی، حسن بن محبوب سراد کوفی، اسماعیل بن بزیع و صفوان بن یحیی از معروف‌ترینشان هستند.[۸]

مناظرات

محمد تقی در چند نوبت با فقیهان بزرگ زمان خود مناظراتی برگزار كرد كه اغلب در مجلس خلیفهٔ وقت صورت می‌گرفت. از جملهٔ مناظرهكنندگان با او، یحیی بن اكثم (فقیه و مشاور مأمون و بعدها قاضی‌القضات مسلمین) و ابن ابی‌داود (فقیه مورد وثوق مأمون و معتصم و قاضی بغداد در زمان متوكل) بودند. نقل شده در هنگام مناظره با ابن اكثم كه در زمان مأمون انجام شد، سن جواد ۹ سال بوده‌است. درخشش او در این مناظره در نوع استدلال و تكیه بر اصول فقه اسلامی چنان زیاد بود كه خلیفه را به تحسینش واداشت.[۹] در مناظره با ابن ابی‌داود، معتصم حكم فقهی صادر شده از جواد را به دلیل استدلال قرآنی او بر حكم فقهی ابن ابی‌داود ترجیح داده و دستور به اجرای آن داد.[۱۰][۱۱]

مرگ مأمون

در سال ۲۱۸ هجری جواد به همراه همسرش سمانه و پسرش هادی به سفر حج رفتند که در همان سال مأمون مرد[۱۲] و مردم با برادش معتصم بیعت کردند. محمد تقی فرزندش را در مدینه گذاشته و خود و همسرش به عراق برگشتند.[۱۳] رابطهٔ میان او و معتصم خوب نبود و به همین جهت خلیفه سعی می‌کرد وی را از بین ببرد.

مرگ

در مرگ جواد چند قول مشهور است که در همهٔ موارد دست‌داشتن معتصم و مسموم‌شدن او وجود دارد. یک قول می‌گوید که توسط همسرش به دستور خلیفه مسوم شده[۱۴] و بنابه قولی دیگر به وسیلهٔ شخصی به نام «اشناس» به دستور معتصم شربت مسومی را به وی می‌نوشانند و وی را در ۲۵ سالگی، مسموم و به قتل می‌رسانند. مرگ او در آخر ذی‌القعده[۱۵] سال ۲۲۰ هجری و در بغداد رخ داده‌است.[۱۶]

آرامگاه

نوشتار اصلی: حرم کاظمین

آرامگاه جواد در شهر کاظمین در شمال بغداد و در کنار جدش موسی کاظم است و یکی از گنبدهای این حرم متعلق به اوست. حرم کاظمین یکی از مهم‌ترین زیارتگاه‌های شیعیان در عراق به شمار می‌رود و روزانه مورد بازدید هزاران نفر قرار می‌گیرد. در نزدیکی این حرم، آرامگاه شیخ مفید (اولین مرجع تقلید شیعه بعد از غیبت کبریخواجه نصیرالدین طوسی، سید مرتضی و برادرش سید رضی، ابن قولویه و برخی دیگر از علمای بزرگ شیعه وجود دارد.

پانویس

  1. عبدالرزاق موسوی مقرم، وفاة الامام الجواد(ع)، قم، انتشارات الشریف الرضی، چاپ اول، ۱۴۱۲ق، ص۷
  2. قمی، شیخ عباس، أنوار البهية [نورهای بهی (رخشان)]، ترجمة محمدمهدی اشتهاردی، قم: ناصر، ١٣٨٣. 
  3. ابن بابويه، محمد بن علي، عیون اخبار الرضا [چشمه‌های حدیث‌های امام رضا]، الجزء ١، تهران: نشر جهان، ١٣٧٨ (قمری) 
  4. کلینی، محمد بن يعقوب، کافی، الجزء ١، قم 
  5. Kate H. Winter. The woman in the mountain: reconstructions of self and land by Adirondack. State University of New York Press، ۱۹۸۹. ۲۰۷. 
  6. «هذا ابوجعفر قد اجلسته مجلسی و صیّرته فی مکانی؛ این ابوجعفر است که در جایگاه خود نشانده‌ام و در مکانم قرار داده‌ام.»( کافی، ج ۱، ص ۳۲۱. نشان امامت در کتف (کافی، ج ۱، ص ۳۲۱) لم یلد مولود اعظم برکة علی شیعتنا مثله (همان) هو مولی ابی جعفر (همان) ابوجعفر و حسین و خلیفتی فی اهلی من بعدی (روضة الواعظین ۲۰۳) بابی انت و امی انت لها (امامة) (اثباب الوصیة: ص ۲۱۱).
  7. تاریخ یعقوبی، نجف، المطبعه الحیدریه، ۱۳۸۴ ه. ق، ج ۳، ص ۱۸۹
  8. شیخ طوسی، رجال، الطبعة الاولی، نجف، منشورات المکتبة الحیدریة، ۱۳۸۱ ه. ق، ص ۳۹۷-۴۰۹. شیخ طوسی تعداد آنها را ۱۲۱ نفر می‌داند. مؤلف«مسند الامام الجواد» هم تعداد یاران و شاگردان امام جواد را ۱۲۱ نفر می‌داند(عطاردی، شیخ عزیز الله، مسند الامام الجواد، مشهد، المؤتمر العالمی للامام الرضا(ع)، ۱۴۱۰(ه. ق)) و قزوینی آن‌ها را جمعا ۲۵۷ نفر می‌داند(قزوینی، سید محمد کاظم، الامام الجواد من المهد الی اللحد، الطبعة الاولی، بیروت، مؤسسة البلاغ (۱۴۰۸ ه. ق).
  9. ارشاد مفید ص ۲۸۳، قابل دسترسی در اینجا
  10. تفسيرالعياشي، ج۱، ص۳۱۹ - موسوعه الامام الجواد (ع)، ج۲، ص ۴۱۰
  11. منبع ثانویه برای هر دو منبع اولیه بالا: حیات فکری و سیاسی امامان شیعه(ع)، رسول جعفریان، ص ۴۸۲-۴۸۶
  12. مروج الذهب مسعودی
  13. تاریخ گزیده حمدالله مستوفی، صص ۲۰۵-۲۰۶
  14. مروج الذهب، ج۳، ص ۴۶۴
  15. محمد بن علی بن شهر آشوب، مناقب آل ابیطالب، قم، علامه، بی تا، ج ۴، ص ۳۸۲
  16. الإرشاد, شیخ مفید، قم، نشر الموتمر العالمی لالفیه الشیخ المفید، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۲۷۳.

منابع

پیوند به بیرون

Muhammad al-Jawad
محمد التقي الجواد  (Arabic)

9th Imam of Twelver Shia Islam
KadhimaynMosque.jpg
Born c. (811-04-12)12 April 811 CE[1]
(10 Rajab 195 AH)
Medina, Abbasid Empire
Died c. 27 November 835(835-11-27) (aged 24)
(29 Dhul Qa`dah 220 AH)
Baghdad, Abbasid Empire
Cause of death
Death by poisoning
Resting place
Al-Kadhimiya Mosque, Iraq
33°22′48″N 44°20′16.64″E / 33.38000°N 44.3379556°E / 33.38000; 44.3379556
Other names Muhammad at-Taqi
Title
Term 819 – 835 CE
Predecessor Ali al-Ridha
Successor Ali al-Hadi
Religion Islam
Spouse(s) Sumānah[4]
Children Ali al-Hadi
Musa al Mubarraqa
Hakimah Khātūn
Parents Ali al-Ridha

Muhammad al-Jawād or Muhammad at-Taqī (Arabic: الإمام محمد التقي الجواد) (Rajab 10, 195 AH – Dhu al-Qi'dah 29, 220 AH;[2][3] approximately April 8, 811 AD – November 24, 835 AD) was the ninth of the Twelve Imams of Twelver Shi'ism. His given name was Muhammad ibn ‘Alī ibn Mūsā, and among his titles, al-Taqī and al-Jawād are the most renowned. Muhammad al-Taqī was the shortest-lived of the Twelve Imāms, dying at the age of 25.[5]

Quotations related to Muhammad al-Taqī al-Jawād at Wikiquote

Birth and family life

He was born on the tenth of Rajab, 195 AH. His mother was Khaizaran, also known as Sabika,[6] a woman from the family of Maria al-Qibtiyya.

Hakima, the sister of Ali ar Rida, is reported saying that on the night of al-Taqi’s birth her brother advised her to be present beside his wife. According to a tradition, al-Taqi at his birth looked at the sky and uttered confirmation of the Oneness of Allah and the prophethood of Muhammad and Walaya of Imam Ali.

Early maturity

He undertook the responsibility of Imamate at the age of eight years.

He was a child when his father was killed. He did not act upon childish or whimsical impulses and he accepted adult responsibility and behaviors at an early age. His possession of extraordinary knowledge at a young age is similar to that of the Islamic tradition of Jesus – a figure called to leadership and prophetic mission while still a child.[7]

The story of Mamun al-Rashid's first meeting with Imam Muhammad Jawad (as) is interesting. Once Mamun was passing a street in Baghdad with his soldiers. When the other children saw the caliph, they ran away but Imam Jawad (as) did not.

Noting this, Mamun al-Rashid stopped his carriage and asked, "Young man, why did you not run away like the other children?"

Imam Jawad replied calmly, "For the following two reasons: Neither had I committed a crime, nor was I blocking the way. Why should I have run away or be afraid? And I also know that you will not cause any unnecessary trouble when your way is not blocked, and your horses may go around me."

Mamun al-Rashid was surprised with this mature reply and asked, "What is your name?"

"Muhammad," came the reply. "Whose son are you?" asked Mamun al-Rashid. "Son of Ali."

"Ali son of who?" said Mamun, "Son of Musa, son of Jafar, son of Muhammad, son of Ali, son of Husayn, brother of Hasan, son of Ali the cousin and successor to Muhammad the Messenger of God"

Mamun al-Rashid became even more surprised at the latter answer and rode on. During his hunt the hawk returned to him with a small fish in its beak. He returned toward the city. Once again, he found this young man who said he was Muhammad son of Imam Ali Ridha (as) who remained where he was left.

Mamun stopped his carriage near Imam Jawad (as) and said, "What does this hawk do for me?", then he changed his mind and hid the fish in his fist and said "No, instead tell me, what is there in my fist?"

Imam Jawad (as) replied, "Allah has created tiny fish in the river. The hawks of kings sometimes catch fish from there and bring it to the Kings. These kings hide it in their fist and ask a member of the Ahlul Bayt of the Prophet, "Tell me what is there in my fist."

Mamun al-Rashid said, "Truly, you are the worthy son of Imam Ali Ridha (as). Mamun al-Rashid took the young Imam Jawad (as) with him, and let him live in a nearby house next to the Royal Palace.

Since Imam Muhammad Jawad inherited the responsibility of Imamate at a very small age, people became suspicious of his ability to lead the Muslim Ummah. To clear this misconception Yahya ibn Aktham who was serving as the Chief Justice of the Abbasid empire and was the most learned man of that time was called by Mamun al-Rashid to test his knowledge. Muhammad al-Taqi was asked a question concerning Islamic jurisprudence. The Imam was asked, "What is atonement for a person who hunts a game while he is dressed in the pilgrimage garb (‘Ahram)." Muhammad al-Taqi responded by saying, "Your question is utterly vague and lacks definition. You should first clarify : whether the game killed was outside the sanctified area or inside it; whether the hunter was aware of his sin or did so in ignorance; did he kill the game purposely or by mistake, was the hunter a slave or a free man, was he adult or minor, did he commit the sin for the first time or had he done so before, was the hunted game a bird or something else, was it a small animal or a big one, is the sinner sorry for the misdeed or does he insist on it, did he kill it secretly at night or openly during daylight, was he putting on the pilgrimage garb for Hajj or for the Umra? Unless you clarify and define these aspects, how can you have a definite answer?"[8]

According to Twelver Shi’ah Islam, the Imams are perfectly able to give judgment on all matters of religious law and their judgment is always legally correct. To that end Imam Muhammad al-Jawad (as) like the other Imams of Ahl al-Bayt and the Prophets of Islam were born with extraordinary knowledge. To that end it is reported, that during his time in Baghdad he performed incredibly in a public debate with one of the leading scholars of the city, namely Yahya ibn Aktham, and publicly humiliated him.

Marriage and lifestyle during Abbasid rule

After Al-Ma'mun had poisoned Ali al-Ridha to death he endeavored to show that the death had come by a natural cause. Al-Ma'mun also brought al-Jawad (as) from Medina to Baghdad with the plan of marrying him to his daughter, Umul Fazal. Although the Abbasids made strenuous attempts to forestall it, the marriage was duly solemnised.

After living in Baghdad for eight years, al-Taqi and Umul Fazal returned to Medina. There he found his relationship with his wife strained and upon the death of al-Ma'mun in 833 his fortunes deteriorated. Since Umul Fazal did not have any issues (children) Imam Muhammad Jawad (as) married Soumaneh, who gave him a son and successor, Ali al-Hadi. The successor to his father-in-law, Mamun's caliphate, was Al-Mu'tasim. With the new Abbasid ruler in power al-Jawad (as) was no longer protected and his interests and position were imperilled by the dislike that al-Mu'tasim had for him.

In 835, al-Mu'tasim called al-Jawad back to Baghdad. The latter left his son Ali al-Hadi (the tenth Shi’ah Imam) with his mother Soumaneh in Medina and set out for Baghdad. He resided there for one more year, becoming a well known scholar and popular in debates.

Death

There are various accounts of the circumstances of his death.

Ibn Sheher Ashoob records[9] that Al-Mu'tasim encouraged Umul Fazal to murder him. She duly poisoned him to death on the twenty-ninth of Dhu al-Qi'dah, 220 Hijra (the 26th year after his birth).

Muhammad at-Taqi is buried beside the grave of his grandfather Musa al-Kadhim (the seventh Shi’ah Imam) within Al Kadhimiya Mosque, in Kadhimayn, Iraq – a popular site for visitation and pilgrimage by Shi’a Muslims.

Timeline

Muhammad al-Jawad
of the Ahl al-Bayt
Clan of the Banu Quraish
Born: 10th Rajab 195 AH 8th April 811 CE Died: 29th Dhul Qi‘dah 220 AH 24th November 835 CE
Shia Islam titles
Preceded by
Ali al-Ridha
9th Imam of Twelver Shi'a Islam
818–835
Succeeded by
Ali al-Hadi

See also

Notes

  1. ^ Shabbar, S.M.R. (1997). Story of the Holy Ka’aba. Muhammadi Trust of Great Britain. Retrieved 28 October 2013. 
  2. ^ a b c A Brief History of The Fourteen Infallibles. Qum: Ansariyan Publications. 2004. p. 145. 
  3. ^ a b c al-Qurashi, Baqir Shareef (2005). The Life of Imam Muhammad Al-Jawad. Qum: Ansariyan Publications. p. 31. 
  4. ^ A Brief History of The Fourteen Infallibles. Qum: Ansariyan Publications. 2004. p. 151. 
  5. ^ A Brief History of The Fourteen Infallibles. Ansariyan Publications. p. 146. 
  6. ^ Rizvi, Sayyid Muhammad, Islam: Faith, Practice & History, Ansariyan Publications, Qum, Iran.
  7. ^ Quran, Surah Al-Ma'idah Verse 110 (5:110)
  8. ^ http://www.al-islam.org/kaaba14/12.htm
  9. ^ Sheikh Muhammad ibn Nu'man al-Mufid, Kitab al-Irshad, p. 308, al-Haydari Press, Najaf 1963

External links