مجازی‌سازی شبکه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

به صورت خلاصه مجازی سازی شبکه(به انگلیسی: Network virtulization) را می‌توان به عنوان تکنیک‌هایی برای جداسازی منابع شبکه و محاسباتی، برای واگذاری آنها به یک شبکه مجازی (منطقی)، برای همساز کردن چندین شبکه مجازی قابل برنامه ریزی و مستقل، دانست.[۱]

در این شکل از مجازی‌سازی همه سخت افزارها و نرم‌افزارها درون یک شبکه مجازی به عنوان مجموعه‌ای واحد از منابع ظاهر می‌شود. شکل‌های دیگری از مجازی سازی شبکه نیز بدین صورت وجود دارد که پارتیشن‌های مجزا شدهٔ منطقی شبکه، تحت یک زیرساخت فیزیکی مشترک، ایجاد شود. با چنین پارتیشن بندی منطقی، شبکه‌های مجازی ناهمگن چندگانه می‌توانند همزمان تحت یک زیرساخت اشتراکی هم زیستی داشته باشند.[۲] برای رسیدن به این هدف می‌توان از نرم‌افزارها و سرویس‌هایی که اجازه می‌دهند رسانه‌های ذخیره سازی و پهنای باند و برنامه‌های کاربردی و دیگر منابع شبکه به اشتراک گذاشته شوند، استفاده نمود. این تکنولوژی متدهایی شبیه به فرایند مجازی سازی که توسط ماشین مجازی برای شبیه سازی کامپیوتر فیزیکی استفاده می‌شود، را به کار می‌گیرد.[۳]

مجازی سازی شبکه دستاوردی برای غلبه بر استخوانی شدن و آسان سازی گسترش خدمات برای اینترنت در آینده است.[۴] و یک تکنولوژی سودمند جهت دست یابی به بهره برداری بهتر از زیرساخت برحسب استفاده دوباره از یک منبع فیزیکی یا منطقی برای چندین شبکهٔ متفاوت و یا متراکم کردن چندین منبع برای کسب توانایی و سودمندی بیشتر. این منابع همان اجزا شبکه همانند مسیریاب ها و سوئیچ‌ها و میزبان‌ها، ماشین‌های مجازی و... هستند. از این رو مجازی سازی شبکه هزینه کلی را بوسیله اشتراک گذاری منابع شبکه کاهش می‌دهد.

محصول نهایی مجازی سازی شبکه، شبکهٔ مجازی است.[۵] شبکه‌های مجازی، شبکه منطقی جداگانه تحت یک زیرساخت مشترک، هستند و هریک از شبکه‌های مجازی می‌تواند کاربران، شبکه‌های مجازی منطقی و سرویس‌هایی همانند شبکه‌هایی با زیرساخت اشتراکی غیر مجازی، ارائه کند. مجازی سازی شبکه یک مفهوم کاملاً جدید نیست بلکه آن در اندازه‌های محدود به عنوان شبکه‌های مجازی محلی (VLANs) قبلاً مورد استفاده قرار گرفته است.

مجازی سازی شبکه بر روی سازمان در همه سطوح تأثیرگذار است: برنامه‌های کاربردی، ماشین‌های دسکتاپ،;کارگزاها(سرور)ها و منابع ذخیره سازی و چارچوب‌های اصلی. محیط فناوری اطلاعات به طور فزاینده‌ای نامتمرکز است، تعداد کارگزارهای مختلف و جداگانه، ایستگاه‌های کاری، نسخه‌های نرم‌افزاری و دیگر دارایی‌های فناوری اطلاعات به صورت پویادر حال رشد است. این نظام سبب ایجاد یک محیط دارای سودمندی پایین، عملکرد پایین، و هزینه‌های انرژی و تجهیزات افزایشی می‌شود. مجازی سازی شبکه سیستم عامل و برنامه‌های کاربردی را از لایه فیزیکی جدا می‌کند، واجازه می‌دهد که سیستم‌های عامل بر روی یک کارگزار اجرا شود و دسکتاپ‌ها به عنوان یک ماشین مجازی در مراکز داده امن اجرا می‌شود.[۶]

پانویس[ویرایش]