متروی استانبول

تلاشها برای ایجاد مترو در استانبول به تاریخی بیش از ۱۰۰ ساله دارد. برای اولین بار در سال ۱۸۷۵، ایجاد خط حمل و نقل مسافر با نام تونل، اولین فعالیت برای ایجاد مترو در استانبول محسوب می‌شود.

خط زیر زمینی حمل مسافر تونل در استانبول بعد از سیستم حمل و نقل زیرزمینی لندن که در سال ۱۸۶۳ افتتاح شد دومین سیستم حمل و نقل زیر زمینی مسافر در سطح جهان می‌باشد. فعالیتها برای ایجاد این خط زیرزمینی مترو در سال ۱۸۷۱ آغاز شد و در سال ۱۸۷۴ به پایان رسید. این خط که ۵۷۳ متر طول دارد در هفدهم ژانویه ۱۸۷۵ افتتاح گردید. مسافران این خط می‌توانند در عرض ۹۰ ثانیه مسافت بین گالاتا تا بی‌اوغلو را طی کنند.

طرح جامع ایجاد مترو در استانبول برای اولین بار در سال ۱۹۱۲ وارد مدار شد. در آن سال شرکتهای مختلف بین المللی طرحهای خود را برای ایجاد مترو در استانبول ارائه نمودند.

اولین خط ریلی زیرزمینی استانبول

فعالیتهای نوین برای ایجاد خط مترو در استانبول از ۱۹ آگوست ۱۹۹۲ آغاز شد و در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۴ تونلهای تاکسیم به شیشلی به هم متصل گردید. در ۲۵ مارس ۱۹۹۹ استانبول شاهد اولین سفر آزمایشی ترن از خط مترو بود و در ۱۶ سپتامبر سال ۲۰۰۰ نیز خطوط متروی استانبول به طور رسمی گشایش یافت.

خطوط متروی استانبول

هم اکنون متروی استانبول شامل سه خط موسوم به M۲، F۱ و کادیکوی به کارتال می‌باشد.

درازای خط متروی M۲، ۱۴٫۵ کیلومتر می‌باشد و دارای ۱۰ ایستگاه است.

این خط از شیشحانه شروع و به سایت صنایع اتومبیل سازی آتاترک ختم می‌شود و روزانه ۱۹۵ هزار مسافر از این خط بهره می‌برند.

خط دوم متروی استانبول خط F۱ نام دارد.

این خط مترو از تاکسیم آغاز و به کاباتاش ختم می‌شود و مسافت آن ۶۰۰ متر است. ظرفیت این خط روزانه ۳۰ هزار مسافر است.

خط سوم متروی استانبول نیز خط کادیکوی به کاینارجا می‌باشد که دارای ۱۹ ایستگاه و ۲۶٫۵ کیلومتر طول می‌باشد. این خط هنوز به طور رسمی مورد بهره برداری قرار نگرفته‌است ولی بر اساس پیش بینی‌ها با افتتاح این خط، روزانه ۷۵۰ هزار مسافر از این خط استفاده خواهند کرد.

پروژه متروی زیر دریایی استانبول

گفتنی ست استانبول به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی اش دارای سیستم‌های متنوع حمل و نقل از جمله سیستم حمل و نقل دریایی، اتوبوسرانی، BRT، تراموای و مترو می‌باشد که تمامی این سیستم‌ها همانند یک شبکه به یکدیگر متصلند.

یک پروژه دیگر ریلی بسیار بلندپروازانه با نام مارمارای نیز هم اکنون در زیر دریا در استانبول در حال طراحی است. این خط ریلی زیردریایی که به نوعی شامل یک خط متروی زیردریایی نیز می‌باشد ۷۶٫۱ کیلومتر طول دارد و عملیات اجرایی آن در سال ۲۰۰۴ آغاز شده‌است. به دلیل کشف آثار بزرگترین بندر بیزانس متعلق به سده چهارم بعد از میلاد موسوم به بندر تئودیوس، فعالیتها در این خط در سال ۲۰۰۵ متوقف گردید و پروژه با چهار سال تأخیر همچنان به پیشرفت خود ادامه می‌دهد.
پروژه مارمارای دو قاره آسیا و اروپا را از زیر دریا به یکدیگر متصل خواهد نمود و از آن برای انتقال خودرو بین دو قاره و دوسوی استانبول و همچنین حمل و نقل مسافر استفاده خواهد شد.