مایه کوبی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مایه کوبی(به انگلیسی: Inoculation)روشی قدیمی برای پیشگیری ابتلا به آبله است. در این روش مایع داخل آبدانه آبله خفیف یا آبله گاوی را خارج کرده و بوسیله اجسام تیز یا سوزن به بدن شخص دیگر تلقیح یا وارد می‌کنند.[۱]

واکسن‌هایی که امروزه تولید می‌شوند از ویروس‌های ضعیف شده تهیه می‌شود و اکثراً در اختیار مؤسسات تحت نظارت دولت‌ها است.[۲]

تاریخچه[ویرایش]

مایه کوبی در دنیا با نام ادوارد جنر در سال ۱۷۹۶ شناخته شده است، جنر متوجه شد که ابتلاء انسان به آبله گاوی باعث مصونیت وی در مقابل بیماری آبله می گردد و با مایه کوبی مایع داخل آبدانه های آبله حیوانی به انسان، توانست آنرا اثبات نماید.

برطبق بعضی از منابع مایه کوبی بسیار پیش تر از جنر، در تمدن اسلامی و نیز در هند و چین متداول بود. گزارش هایی وجود دارد که استفاده از مایه کوبی را در میان مسلمانان مناطق شمال آفریقا، هند، ایران و چین را تایید می کند. در قرن ۱۷ میلادی مایه کوبی از طریق قسطنطنیه به اروپا راه یافت و گسترش پیدانمود. در سال ۱۷۷۴ لویی شانزدهم وقتی بیست ساله بود بر علیه آبله مایه کوبی گردید و در سال ۱۷۱۷ مایه کوبی به انگلستان از طریق همسر سفیر انگلیس در ترکیه راه یافت و بتدریج متداول گردید و در ۱۷۲۱ استفاده از آن در آمریکا معمول گردید. درسال ۱۸۰۲ انجمن سلطنتی جنر افتتاح شد و در سال ۱۸۰۶ پارلمان انگلیس مبلغ ۲۰۰۰۰ پوند برای آن بودجه در نظر گرفت. جنر ادعا کرد در این چند سال از مرگ ۱۰۰۰۰۰ نفر پیشگیری کرده است.[۳][۴][۵]

منابع[ویرایش]