مانیا اکبری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مانیا اکبری
Portrait art3.JPG
زمینه فعالیت سینما
تولد ۱۳۵۳
۱۹۷۴
تهران
ملیت ایرانی
پیشه کارگردان، نویسنده، بازیگر،
تهیه کننده
صفحه در وب‌گاه IMDb

مانیا اکبری کارگردان، نویسنده، بازیگر زن ایرانی متولد ۱۳۵۳ است. نام او بیشتر با بازی در فیلم ده به کارگردانی عباس کیارستمی به طور جدی در محافل سینمایی ایران مطرح شد. این فیلم در همان سال در بخش اصلی کن فیلم فستیوال شرکت کرد.

مانیااز سال ۱۹۹۱ میلادی به عنوان نقاش نمایشگاه‌های متعدد داخلی و خارجی، گروهی و انفرادی داشت. سپس او در زمینه دستیار کارگردان و فیلمبرداری مستند پیرهرا و برگ سبز در کنار مهوش شیخ السلامی تجربه کسب کرد.[۱] او فیلم‌های «ده به اضافه چهار» و «بیست انگشت» را که در چندین جشنواره خارجی نمایش داده شده‌اند، کارگردانی کرده است.[۲] مانیا در سال ۲۰۱۱ اواسط کارگردانی فیلم "زنها پستان ندارند" به دلیل بسته بودن فضای اجتماعی - سیاسی، از ایران خارج شد. پس از خروجش از ایران و حضورش در شبکه بی‌بی‌سی فارسی، توسط بسیاری از رسانه‌های داخلی مورد نقد قرار گرفت و اتهام سازنده فیلم‌های بی محتوا را به او زدند. همچنین او را متهم به همجنس گرایی کردند.[۳][۴] مانیا در گفتگو با یک روزنامه ترکی مدعی شد که می‌خواهد فیلمی ۹۰ دقیقه‌ای با یک صحنه را بسازد.[۵]

زندگی[ویرایش]

مانیا در سال ۲۰۰۲ میلادی بخشهایی از زندگی واقعی خود به همراه پسرش امین ماهر و خواهرش رویا اکبری را به جلوی دوربین برد. او در سال ۲۰۰۳ فیلم مستند "کریستال" را ساخت. بعد از آن در سال ۲۰۰۴ اولین فیلم سینمایی بلندش را به نام "بیست انگشت" کارگردانی کرد. او همچنین نویسنده و بازیگر این فیلم بود. گفته می‌شود این فیلم اولین فیلم تابو شکن بعد از انقلاب جمهوری اسلامی ایران است که مستقیم و بی پروا به مسائل جنسی، عاطفی و احساسی و روانشناسی بین زن و مرد در جامعه ایران می‌پردازد. فیلم بیست انگشت در بخش اصلی دیجیتال و نیز فیلم فستیوال در سال ۲۰۰۴ شرکت کرد و جایزه بهترین فیلم این بخش را دریافت کرد. مانیا اولین فیلم ساززن تاریخ سینمای ایران بود که این جایزه را دریافت کرد. این فیلم در بیش از ۴۰ فستیوال بین‌المللی شرکت داشت و پنج جایزه مهم بین‌المللی را دریافت کرد.

خروج از ایران[ویرایش]

Portrait art.JPG

بعد از درگیریهای داخلی ایران در سال ۲۰۱۰ مانیا یک مستند تلویزیونی در مورد اعدام بهنود شجاعی به نام سی دقیقه ساخت. در همان سال او سومین فیلم بلند را به نام "یک دو یک" به پایان رساند که در فستیوال‌های متعددی حضور جهانی داشت. مانیا همچنین در سال ۲۰۱۱ فیلم "زنها پستان ندارند" را کارگردانی کرد. او نویسنده و بازیگر این قیلم نیز بود. در زمان ساخت این فیلم در ایران تعدادی فیلمساز دستگیر شدند. بسته‌تر شدن فضای سینما او را از نوع بیانش دور می‌کرد. او در نهایت همراه با فیلم جدیدش به نام "زنها پستان ندارند" ایران را ترک کرد. مانیا ادامه فیلم را در سال ۲۰۱۲ در لندن تمام کرد. اکبری همچنین نام فیلم را به "از تهران تا لندن" تغییر داد. ابتدا این فیلم ۷۰ دقیقه داشت اما بعد به ۴۵ دقیقه تغییر زمان پیدا کرد. در همین سال او بعد از ترک ایران یک ویدئو ارت ۳ دقیقه‌ای به نام "در کشور من مردها پستان دارند" را به پایان رساند. در ایران مانیا اکبری را به عنوان یک هنرمند زن می‌شناسند که با عصیانها و شجاعت و جسارتش تصاویر و افکار ذهنی إش را در جامعه إسلامی بی پروا مطرح می‌کند. او را جزو هنرمندان تابوشکن و سأختارشکن می دانند.

آثار[ویرایش]

Portrait art2.JPG

اکبری از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ شش ویدئو آرت کوتاه به نامهای خود، سرکوب، گناه، فرار، ترس و تخریب که در تعداد زیادی فستیوالهای غرب از جمله لوکارنو و موزه‌هایی مانند "تیت" لندن شرکت داشتند.

مانیا همچنین دو فیلم بلند سینمایی «بیست انگشت» و «۴+ ۱۰» و یک فیلم مستند با نام «کریستال» را نیز کارگردانی کرده است که در چند جشنواره جهانی حضور یافت و جوایز متعددی از جمله بهترین فیلم بخش دیجیتال جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز ایتالیا، جایزه ویژه هیات داوران جشنواره بین‌المللی نانت فرانسه، بهترین بازیگر و بهترین کارگردانی جشنواره بارسلونا در اسپانیا، بهترین فیلم و کارگردانی جشنواره فیلم کرالا در کشور هند و ... را به دست آورده است.[۶]

۴+ ۱۰[ویرایش]

فیلم «۴+ ۱۰» به جشنواره کن راه یافت و در برنامه‌های اتحادیه پخش فیلم مستقل (اسید) به عنوان فیلم افتتاحیه انتخاب شد.

مانیا در این فیلم به تجربه‌های شخصی خودش اشاره داشت. او به علت بیماری سرطان، تجربه متفاوتی را در رابطه با مرگ و زندگی پشت سر گذاشته است. در این فیلم مانیا به یک حدیث نفس رئالیستی دست زده و تجربه خود را در رویارویی با مرگ و بیماری به تصویر کشیده است.[۷] این فیلم در موزه هنرهای زیبای بوستن آمریکا نیز به نمایش در آمد.[۸]

بیماری مانیا[ویرایش]

مانیا در سال ۲۰۰۷ دچار بیماری سرطان شد. گفته می‌شود فیلم ۴+۱۰ شرح دوران بیماری مانیا اکبری. خودش معتقد است که، شاید اگر این فیلم ساخته نمی‌شد، من خوب نمی‌شدم.[۹] پس از مبتلا شدن و شفا پیدا کردنش از بیماری سرطان، بارها نمایشگاه‌های جمعی و فردی برای حمایت از بیماران سرطانی را دایر کرد. مانیا به همراه بیش از ۱۲۰ هنرمند با حراج آثارشان به یاری بیماران سرطانی شتافتند.[۱۰]

حرفه[ویرایش]

مانیا کار هنر را با نقاشی آغاز کرد و با بازی در فیلم ده ساخته عباس کیارستمی وارد دنیای سینما شد. فیلم ۴+۱۰ را به پیشنهاد عباس کیارستمی در ادامه فیلم "۱۰" ساخت.

وی به غیر از "بیست انگشت" و مستند "کریستال" ۶۰ ویدئو آرت ساخته که در جشنواره لوکارنو سوئیس به نمایش درآمدند. در فیلم "۴+۱۰" که تهیه کنندگی آن را خود مانیا اکبری بر عهده داشته است.

نامه سرگشاده مانیا اکبری به رئیس اداره نظارت و ارزشیابی[ویرایش]

مانیا اکبری برای دومین بار با نوشتن نامه‌ای سرگشاده خطاب به علیرضا سجادپور رئیس اداره کل نظارت و ارزشیابی، خواستار رسیدگی به وضعیت فیلمش به نام "یک، دو، یک" شد.[۱۱]

آثار[ویرایش]

بازیگری[ویرایش]

کارگردانی[ویرایش]

جوایز[ویرایش]

  • مانیا دومین جایزه را برای فیلم ده + چهار گرفت. جایزه اول نانت فرانسه و جایزه بهترین فیلم و بهترین کارگردانی از فستیوال کرالای هند را به طور مشترک با یک کارگردان آرزانتینی دریافت کرد.
  • فیلم «۴+۱۰» ساخته مانیا اکبری در جشنواره فیلم «دیپالما» که در مجمع الجزایر قناری برگزار شده و روز گذشته به پایان رسیده است، جایزه بهترین بازیگر جشنواره را کسب کرد. این فیلم همچنین جوایز بهترین فیلم منتخب داوران جوان جشنوارهٔ «سه قاره نانت»، بهترین فیلم و بهترین کارگردانی جشنواره کرالا هند و جایزه ویژه جشنواره زنان ترکیه را دریافت کرده است.[۱۵]
  • جایزه فستیوال ونیز ۲۰۰۴ برای فیلم ۲۰۰ انگشت
  • جایزه بهترین کارگردانی و بازیگری جشنواره فیلم بارسلونا، جایزه فستیوال نانت فرانسه برای مستند ۱۰۰۴.
  • فیلم "۴ + ۱۰" مانیا اکبری جایزه فیلم منتخب تماشاگران جوان بیست و نهمین جشنواره سه‌قاره نانت را از آن خود کرد.

کتاب[ویرایش]

مانیا از سال ۲۰۱۲ حدود سی طرح فیلم و داستان کوتاه نوشته است که به نام «داستان‌هایی بدون دکوپاژ» توسط نشر نوگام منتشر شد.[۱۶]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]