مارگارت آنژو
| مارگارت آنژو | |
|---|---|
شهبانوی انگلستان |
|
 |
|
| زادروز | ۲۳ مارس ۱۴۳۰ |
| زادگاه | احتمالاً Pont-à-Mousson، لورن، فرانسه |
| مرگ | ۲۵ اوت ۱۴۸۲ (۵۲ سال) |
| محل مرگ | سومور، فرانسه |
| همسر | هنری ششم |
| پدر | رنه آنژو |
| مادر | ایزابل لورن |
| فرزندان | ادوارد، شاهزاده ویلز |
مارگارت آنژو یا مارگریت آنژو (به فرانسوی: Marguerite d'Anjou) (زادهٔ ۲۳ مارس ۱۴۳۰ – درگذشتهٔ ۲۵ اوت ۱۴۸۲) شهبانوی فرانسویتبار انگلستان به واسطهٔ ازدواجش با هنری ششم، پادشاه آن کشور بود.[۱] او زنی بلندپرواز و بااراده بود و تلاش بسیاری نمود تا پسرش شاهزاده ادوارد را بهعنوان وارث قانونی هنری ششم بر تخت شاهی نشاند.[۱] مارگارت رهبری خاندان لنکستر را در جنگ گلها که از ۱۴۵۵ تا ۱۴۸۵ بهطول انجامید برعهده داشت[۱] و شجاعانه در برابر خاندان یورک مقاومت نمود. اما در نهایت در ۱۴۷۱ ازآنها شکست خورد و پس از رهایی از اسارت در تنگدستی درگذشت.[۲]
محتویات |
زندگینامه[ویرایش]
ازدواج با هنری ششم انگلستان[ویرایش]
مارگارت آنژو دختر رنه آنژو، پادشاه ناپل و ایزابل لورن بود که در ۲۴ مه ۱۴۴۴ به نامزدی هنری ششم، پادشاه انگلستان درآمد و در مارس ۱۴۴۵ با او ازدواج کرد.[۳] این ازدواج درحقیقت بخشی از شرط های مطرحشده در آتشبس تورز[۴] در جنگهای صدساله بین انگلستان و فرانسه بود.[۱]
سلامت روانی هنری ششم در ۱۴۵۳ رو به زوال نهاد و مارگارت که تنها فرزندشان ادوارد را در این زمان باردار بود در شرایط سختی قرار گرفت.[۴] با این حال او نیز پس از تولد پسرش وارد عرصهٔ سیاست شد.[۴] جنون پادشاه تا دسامبر ۱۴۵۴ به درازا کشید و در این مدت ریچارد، دوک یورک به عنوان نایبالسلطنهٔ هنری ششم ادارهٔ امور کشور را بر عهده گرفت.[۵] او درعینحال امیدوار بود تا پس از هنری به پادشاهی انگلستان برسد اما با تولد ادوارد در ۱۳ اکتبر ۱۴۵۳ این امیدواری او از بین رفت.[۵]
جنگ گلها و گرفتن پادشاهی توسط ادوارد چهارم[ویرایش]
دیری نپایید که بین طرفدارانِ دوک یورک و طرفداران پادشاه (از خاندان لنکسترها) اختلاف بهوجود آمد[۶] که درنهایت به درگیریای مسلحانه در مه ۱۴۵۵ در سنت آلبان[۱] و آغاز جنگ گلها انجامید.[۶] نخستین نبرد با پیروزی یورکیها به پایان رسید و ریچارد ادارهٔ دولت را تا ۱۴۵۶ که مارگارت او را از قدرت برکنار ساخت در اختیار خود گرفت.[۱]
در ۱۴۵۹ بار دیگر جنگ بین دو طرف از سرگرفته شد و یورکیها موفق به دستگیری پادشاه در ژوئیهٔ ۱۴۶۰ در نورثهامپتون شدند.[۵] هنری در ازای اینکه همچنان شاه باقی بماند توافق کرد تا با چشم پوشیدن از حق جانشینی پسر خود، دوک یورک را بهعنوان وارث تاج و تخت خود معرفی نماید.[۵] اما مارگارت که در صدد اثبات حقانیت پسرش بر تاج و تخت انگلستان بود[۱] ارتشی را سازماندهی نمود که باعث شگفتی و زمینگیر شدن یورکیها در ۳۰ دسامبر ۱۴۶۰ در ویکفیلد گردید.[۳] پارتیزانهای مارگارت ریچارد را به قتل رساندند و سرانجام توانستند پادشاه را طی دومین نبرد سنت آلبان در فوریه ۱۴۶۱از اسارت یورکیها برهانند.[۱] با این حال ادوارد یورک، پسر ریچارد در ۴ مارس همان سال تاج و تخت پادشاهی را غصب نمود و خود را شاه ادوارد چهارم نامید.[۱] پس از آن پسران یورک و ریچارد نویل، ارل وارویک که از حمایت لندنیها برخوردار بودند توانستند در ۲۹ مارس ۱۴۶۱ در تاوتون بر لنکسترها پیروز شوند.[۶] مارگارت به دنبال این شکست همراه با همسر و پسرش به اسکاتلند گریخت [۵] [۶] و از آنجا سپس به فرانسه رفتند.[۶]
در ۱۴۶۴ لنکسترها سر به شورش برداشتند و مارگارت و هنری در حمایت از آنها به انگلستان بازگشتند اما این شورش به پیروزی نرسید و هنری ششم در ژوئیهٔ ۱۴۶۵ در نزدیکی کلیترو در لانکاشایر دستگیر و در برج لندن زندانی شد.[۵]
بازگشت دوبارهٔ هنری ششم به پادشاهی و شکست در نبرد تیوکسبری[ویرایش]
در ۱۴۶۹ ارل وارویک و دوک کلارنس با ادوارد چهارم دچار اختلاف و درگیری شدند و این موضوع فرصتی را برای مارگارت پدید آورد تا با آنها علیه خاندان یورک متحد شده و درصدد بر تخت نشاندن دوباره شوهرش برآید.[۳] ریچارد نویل، ارل وارویک دخترش آن نویل را به نامزدی ادوارد، پسر هنری ششم و مارگارت درآورد و در ۱۴۷۰ با در دست گرفتن رهبری شورش علیه ادوارد چهارم باعث فرار او به بورگوندی شد.[۳] وارویک در اکتبر همان سال هنری ششم را از زندان آزاد نمود[۵] و باوجود ابتلای او به جنون در طول دوران اسارتش بار دیگر او را بر تخت پادشاهی انگلستان نشاند.[۳]
در مقابل، ادوارد چهارم نیز با کمک شارل، دوک بورگوندی آمادهٔ درگیری دوباره با خاندان لنکستر میشد.[۳] او در ۱۴۷۱ به انگلستان بازگشت و موفق به شکست و کشتن ارل وارویک در ۱۴ آوریل همان سال در بارنت شد.[۳] در همان روز، مارگارت و پسرش ادوارد نیز وارد انگلستان شدند و درگیری بین دو طرف تا شکست نیروهای مارگارت در ۴ مه ۱۴۷۱ در مکانی بهنام تیوکسبری ادامه یافت.[۳] شاهزاده ادوارد در همان روز کشته شد و مارگارت به اسارت ادوارد چهارم درآمد. درعینحال ادوارد که دیگر دلیلی برای زنده نگاهداشتن هنری ششم نداشت او را در ۲۱ مه ۱۴۷۱ به قتل رساند و درهمان روز مارگارت در برج لندن زندانی شد.[۳]
اسارت، آزادی و مرگ[ویرایش]
مارگارت ۴ سال را در اسارت گذراند تا آنکه لوئی یازدهم، پادشاه فرانسه مبلغ خونبهای او را پرداخت و مارگارت توانست به فرانسه بازگردد.[۲] اما او پس از بازگشت مجبور به دستکشیدن از تمامی ارث و میراث خود شد و مستمری ناچیزی برایش مقرر گردید.[۳] مارگارت آنژو سالیان پایانی عمر خود را در فقر و تنگدستی گذراند و در ۱۴۸۲ در فرانسه درگذشت.[۲]
منابع[ویرایش]
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ ۱٫۵ ۱٫۶ ۱٫۷ ۱٫۸ «Margaret OF ANJOU». Universitat de València / Encyclopedia Britannica، ۱۹۹۵. بازبینیشده در ۱۱ مه ۲۰۱۱.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ David Crystal. The Cambridge Biographical Encyclopedia. ویرایش Second edition. Cambridge University Press، 1995. p.620. ISBN 0-521-43421-1.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ ۳٫۶ ۳٫۷ ۳٫۸ ۳٫۹ "Margaret of Anjou." Gale Encyclopedia of Biography. Answers Corporation, 2006. Answers.com 11 May. 2011. http://www.answers.com/topic/margaret-of-anjou
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ "Margaret of Anjou." A Dictionary of British History. Oxford University Press, 2001, 2004. Answers.com 11 May. 2011. http://www.answers.com/topic/margaret-of-anjou
- ↑ ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ ۵٫۵ ۵٫۶ «Henry VI». Universitat de València / Encyclopedia Britannica، ۱۹۹۵. بازبینیشده در ۱۲ مه ۲۰۱۱.
- ↑ ۶٫۰ ۶٫۱ ۶٫۲ ۶٫۳ ۶٫۴ "Margaret of Anjou." The Columbia Electronic Encyclopedia, Sixth Edition. Columbia University Press., 2011. Answers.com 11 May. 2011. http://www.answers.com/topic/margaret-of-anjou
|
