مارتین بی-۱۰

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ماریتین بی-۱۰
Martin-B-10B.jpg
بی-۱۰ در حال پرواز در دوره آموزشی در پایگاه نیروی هوایی مکس ول
نوع هواپیما هواپیمای بمب افکن
کشور سازنده  ایالات متحده آمریکا
شرکت سازنده شرکت گلن ال. مارتین
طراحی شده توسط پیتون ام. مگرادر
نخستین پرواز ۱۶ فوریه ۱۹۳۲
تاریخ رونمایی نوامبر ۱۹۳۴
بازنشستگی ۱۹۴۹ (در نیروی هوایی سلطنتی تای (تایلند))
وضعیت کنونی بازنشسته
بکارگیرنده (ها) تفنگداران هوایی ارتش ایالات متحده(USAAC)
نیروی هوایی ترکیه
نیروی هوایی ملی چین
نیروی هوایی آرژانتین
هوانوردی نظامی ارتش هند شرقی پادشاهی هلند
آغاز ساخت ۱۹۳۷-۱۹۳۳
تعداد ساخته‌شده ۱۲۱ (بی-۱۰)
۳۲ (بی-۱۲)
۳۴۲ از همه گونه ها شامل نسخه های صادراتی
بهای هر فروند ۵۲،۰۸۳ دلار امریکا [۱]
مدل‌های دیگر مارتین گونه ۱۴۶


مارتین بی-۱۰ نخستین بمب افکن تک باله تمام فلزی برای استفاده منظم به دست تفنگداران هوایی ارتش ایالات متحده(USAAC) بود، که در جون ۱۹۳۴ به کار گرفته شد. این هواپیما همچنین نخستین بمب افکن تولید شده به طور انبوه بود که عملکردش نسبت به هواپیماهای جنگنده ارتش در آن زمان فراتر بود.

بی-۱۰ همچنین به عنوان اسکلت بدنه برای طراحی گونه های بی-۱۲، بی-۱۳، بی-۱۴، اِی-۱۵، و او-۴۵ با استفاده از موتورهای پرت اند ویتنی به جای موتورهای رایت سایکلون به کار گرفته شد.

طراحی و توسعه[ویرایش]

بی-۱۰ انقلابی در طراحی بمب افکن ها آغاز کرد، این هواپیما به صورت تک باله و تمام فلزی ساخته شد. ویژگی های بکار رفته در این هواپیما مثل کابین بسته، چرخش برجک تفنگ ها، چرخ های فرود جمع شدنی، مخزن بمب داخلی و روکش های کامل محافظ موتور برای چند دهه تبدیل به استانداردی برای طراحی بمب افکن ها شدند. بی-۱۰ همه بمب افکن های موجود را به طور کامل منسوخ نمود. در سال ۱۹۳۲، شرکت مارتین جایزه کالیر را برای طراحی ایکس بی-۱۰ دریافت نمود.

پروژه بی-۱۰ با نام مارتین گونه ۱۲۳ آغاز شد، یک سرمایه گذاری خصوصی به دست شرکت گلن ال. مارتین در شهر بالتیمور ایالت مریلند، این هواپیما چهار خدمه داشت: خلبان، کمک خلبان، توپچی دماغه و توپچی درون هواپیما. همانند بمب افکن های پیشین، چهار محفظه خدمه باز بودند اما یک سری نوآوری هایی در طراحی آن به خوبی انجام شده بود.

این نوآوری ها، یک شکم عمیق برای یک محفظه بمب درونی و چرخ های فرود جمع شدنی را دربر داشت. موتورهای رایت سایکلون اس آر-۱۸۲۰-ای با ۶۰۰ اسب بخار قدرت، نیروی کافی را برای هواپیما فراهم می کردند. مارتین گونه ۱۲۳ نخستین پرواز خود را در ۱۶ فوریه ۱۹۳۲ انجام داد و در تاریخ ۲۰ مارس همان سال با شناسه ایکس بی-۹۰۷ برای آزمایش به ارتش ایالات متحده داده شد. پس از آزمایش برای طراحی و ساخت دوباره با شناسه ایکس بی-۱۰ به شرکت مارتین بازگردانده شد.[۲] گونه ایکس بی-۱۰ که به ارتش ایالات متحده تحویل داده شده بود با هواپیمای اصلی تفاوت های اساسی داشت. در حالی که گونه ۱۲۳ دارای روکش های موتور طوقه ای توسعه یاقته توسط انجمن ملی مشورتی برای هوانوردی بود در ایکس بی-۱۰ از روکش های کامل موتور برای کاهش اصطکاک شده بود. ایکس بی-۱۰ همچنین از یک جفت موتور رایت آر-۱۸۲۰-۱۹، ۶۷۵ اسب بخاری بهره می برد و ۲،۴ متر به درازای بال های آن افزوده شده بود، و یک برجک ضمیمه دماغه آن شده بود. ایکس بی-۱۰ در زمان یک پرواز آزمایشی در ماه جون، سرعت ۳۱۷ کیلومتر بر ساعت را در ۱،۸۳۰ متری برجای گذاشت و این یک کارایی خیره کننده در برای سال ۱۹۳۲ بود.

به دنبال موفقیت ایکس بی-۱۰، برخی دگرگونی ها در آن انجام شد، این دگرگونی ها کاهش خدمه به سه نفر، افزودن کاناپی برای جایگاه همه خدمه و یک به روز رسانی در موتورهای ۶۷۵ اسب بخاری را شامل می شد. در ۱۷ ژانویه ۱۹۳۳ ارتش ۴۸ فروند از آن ها را سفارش داد. ۱۴ فروند هواپیمای نخست وای بی-۱۰ نامگذاری شده و از نوامبر ۱۹۳۳ به تفنگداران هوایی ارتش ایالات متحده در فرودگاه رایت فیلد سپرده شدند. گونه ساخته شده از ایکس بی-۱۰ با نام وای بی-۱۰ بسیار شبیه نمونه نخستین بودند.

تاریخچه کاربری[ویرایش]

در سال ۱۹۳۵، ارتش ایالات متحده تعداد ۱۰۳ فروند دیگر از گونه بی-۱۰بی سفارش داد. این گونه تنها تفاوت کوچی با گونه وای بی-۱۰ داشت.

ویژگی ها (بی-۱۰بی)[ویرایش]

ویژگی های کلی

  • خدمه: ۳ نفر
  • درازا: ۱۳،۶ متر (۴۴ فوت و ۹ اینچ)
  • درازای بال: ۲۱،۵ متر (۷۰ فوت و ۶ اینچ)
  • بلندی: ۴،۷ متر (۱۵ فوت و ۵ اینچ)
  • مساحت بال: ۶۳ مترمربع (۶۷۸ فوت مربع)
  • وزن خالی: ۴،۳۹۱ کیلوگرم (۹،۶۸۱ پوند)
  • بیشینه وزن برخاست: ۷،۴۴۰ کیلوگرم (۱۶،۴۰۰ پوند)
  • نیروی رانشی: ۲ موتور پروانه ای رایت آر-۱۸۲۰-۳۳ (جی-۱۰۲) با نیروی ۷۷۵ اسب بخار برای هرکدام

کارایی[ویرایش]

جنگ افزار

  • تفنگ ها: ۳ عدد تیربار براونینگ ام۱۹۱۹ ۷،۶۲ میلیمتری (۰،۳۰ اینچی)
  • بمب ها: ۱،۰۳۰ کیلوگرمی (۲،۲۶۰ پوندی)

پانویس[ویرایش]

  1. Fitzsimons 1969, p. 1846.
  2. «"Flying Fish–Our Army's Newest Plane Hits Terrific Speeds (photo of Model 123, US Army designation XB-907, in flight)."». Popular Science، اکتبر ۱۹۳۲. بازبینی‌شده در ۲۲/۱۲/۲۰۱۰.