لیلی امیرارجمند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

لیلی امیرارجمند یا لیلی جهان آرا (۱۳۱۷، تهران) سیاست‌مدار ایرانی ست. او از بنیانگذاران، عضو هیئت امنا و مدیر عامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود.[۱]

اوان زندگی[ویرایش]

پدر او عبد ا... جهان آرا، فرزند تقی، کارمند وزارت دارایی بود و هفت سال نیز، ریاست ضرابخانه را عهده دار بود. مادر ش، ناهید شاهرخ، فرزند داراب، متولد بلژیک و کارمند بازنشسته موزه ایران و باستان بود. یکی از خواهران لیلی، همسر سرهنگ شیخ الاسلامی، رئیس ساواک رشت بود و برادرش، معروف به دکتر جهان آرا، کرسی استادی دانشکده معماری دانشگاه ملی (شهید بهشتی) را برعهده داشت.

تغییر مذهب[ویرایش]

لیلى امیرارجمند در اروپا تغییر مذهب داده و به آئین مسیحیت (کاتولیک) گرویده بود. در اسناد سفارت امریکا در تهران نیز در مورد فرح چنین آورده شده است: «ذوق و سلیقه اش کاتولیک و گاهى اسپارت مآبانه است.»[۲]

تحصیلات[ویرایش]

لیلی در مدرسه فرانسوی زبان رازی تهران همکلاسی فرح دیبا بود. او لیسانس ادبیات زبان فرانسه را از تهران و فوق لیسانس کتابداری از دانشگاه راتگرز گرفت.

مشاغل[ویرایش]

لیلی در دوران قدرت فرح پهلوی صمیمی ترین دوست او بود و به این دلیل به مشاغل متعدد و مهمی دست یافت که آخرین سمت وی عضو هیئت امنا و مدیر عامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود.

سایر مشاغل وی عبارت اند از:

  • رئیس کتابخانه دانشگاه ملی (۱۳۴۲-۱۳۳۹)،
  • استادیار کتابداری دانشگاه تهران،
  • رئیس کتابخانه شرکت ملی نفت،
  • عضو هیئت امنای بنیاد آرشام،
  • عضو هیئت مدیره و موزه علوم و فنون.

امیرارجمند از اسفند ۱۳۵۳ نیز، با پیشنهاد وزیر علوم و تایید محمد رضا پهلوی به عضویت شورای آموزش کشور منسوب شد.

زندگی خصوصی[ویرایش]

لیلى امیرارجمند، هیچ اعتقادى به قید و بندهاى مذهبى و قانونى و عرف اجتماعى در مورد روابط زن و مرد نداشت و هر گاه به او اعتراض مى شد که شما شوهر دارید و این رفتار براى یک زن شوهردار، خلاف شرع، عرف و اخلاق اجتماعى است، او پاسخ مى داد : «شوهرم با طرز فکر من موافق است!»[۲]

این گونه ارتباطات حتى پس از خروج از ایران نیز، ادامه یافت. هنگامى که درباره وضعیت خانم ارجمند به فرح پهلوى اعتراض مى شود وى مى گوید: «هر کس اختیار خودش را دارد و به شما مربوط نیست.» این وضعیت تا آن جا ادامه یافت که دولت باهاما، عذر همه آنها را خواست و اعلام کرد که از نظر سیاسى و اجتماعى حضور شاه و همراهان براى کشور باهاما زیان آور است. این در حالی بوده که در کشور باهاما مردم در «کنار دریا» آزاد هستند.[۲]

همسر اول لیلی صاحب یک کارخانه جیر در جاده قدیم تهران – شهر ری بود و وضع مالی خوبی برخوردار بود. لیلی پس از جدایی از وی مدتی را به تنهایی زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۳۴۵ با حسینعلی (شاهرخ) امیر ارجمند ازدواج کرد و بعد از این ازدواج به لیلی امیر ارجمند شهرت یافت. امیر ارجمند استاد فیزیک دانشگاه تهران بود. وی همچنین در روزنامه اطلاعات به همراه برخی از دوستان خود به مقاله نویسی می‌پرداخت و ظاهرا از گرایش فکری چپ برخوردار بود. فرح در فرانسه با چهار دوست جدید به نام‌های لیلی امیرارجمند، کریم پاشا بهادری، فریدون جوادی و بژورن مایرولد آشنا شد. لیلی امیرارجمند بعدها در کاخ پهلوی به جرگه دربار پیوست و سپس همه‌کاره فرح در کانون پرورش فکری کودکان شد.


خروج از ایران[ویرایش]

پس از انقلاب اسلامی ایران لیلی امیرارجمند از کشور خارج شد و در خارج از ایران پس ار ترک شوهر، دل به یک جواهرفروش هندی که در نیویورک ساکن بود، سپرد.[۳]


منابع[ویرایش]