لیستریا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ليستريا مونوسيتوژنز باكتري غير اسپورزا، غير شاخه دار، منظم، كوتاه، گرم مثبت و بي هوازي اختياري است كه آن را از خاك، غذاي حيوانات، آب، مدفوع، گوشت و فرآورده های آن، شیر و لبنیات و سبزیجات جدا نموده اند [16، 2].

بیماریزایی[ویرایش]

ليستريا منوسيتوژنز عامل بیماری ليستريوز است که از بيماري های مشترك وحيوان می باشد. در بزرگسالان غير باردار، مننژيت اوليه، انسفاليت ، يا سپتی سمی ايجاد مي كند . بيماران مسن تر يا افرادي كه مستعد هستند و ايمني سلولي آن ها پايين است، مانند گيرندگان پيوند اعضاء، مبتلايان به لنفوم و ايدز افرادي هستند كه مشخصاً مستعد بيماري هستند . تمايل ليستريا مونوسيتوژنز به سيستم عصبي مركزي منجر به بيماري حاد مي شود كه معمولاً ميزان كشندگي آن بالاست بنحوی که در موارد اپیدمیک عفونت مواد غذایی میزان مرگ و میر 40-30 درصد و در افراد مستعد تا 75 درصد هم گزارش شده است [1]. و در بين افرادي كه از بيماري بهبود يافته اند، علايم نورولوژيك باقي مي گذارد . بارداري خطر ابتلا به ليستريوز را افزايش مي دهد . ليستريا مونوسيتوژنز در زنان باردار معمولاً باعث بيماري باكتريمي مشابه آنفولانزا مي شود كه اگر درمان نشود، مي تواند به التهاب جفت و يا پرده آمنيوتيك و عفونت جنين و در نهايت سقط، به دنيا آمدن نوزاد مرده و يا تولد زودهنگام منجر شود، چرا كه اين باكتري قادر به عبور از جفت است [17]. در عفونت لیستریوزیس در زنان باردار معمولا هیچ علامت مشخصی وجود ندارد یا فقط سابقه‌ای از بیماری شبه آنفولانزا و خود محدود شونده در مدت سه ماهه آخر بارداری وجود دارد. اما علایمی همچون تیره شدن مایع آمنیوتیك، دردكمر، تب و لرز، زایمان زودرس و التهاب كلیه و لگن می‌تواند از نشانه‌های لیستریازیس باشد. بیش از 95 درصد موراد جدا شده از موراد تک گیر و همه گیر لیستریوز انسانی به سروتیپ های 1.2a ، 1.2b، 1.2c و 4b اختصاص دارد [3، 4، 6، 13] .

انتقال بیماریی[ویرایش]

مهمترین روش انتقال این باکتری از راه مواد غذایی می باشد [8]. از سال 1980 موارد زیادی از درگیری با این باکتری به صورت اپیدمی یا موارد تک گیر بر اثر مصرف غذای آلوده گزارش شده است [8، 14، 15، 10،9، 18 ]. از آنجاییکه این باکتری در همه جا یافت می شود، باید با کنترل بیشتر چرخه تولید و توزیع مواد غذایی تلاش خود را برای پیشگیری از این عفونت افزایش دهیم. پتانسیل بالای خطر آلودگی محصولات گوشتی و شیر خام و پاستوریزه و فرآورده های شیر با این باکتری در مطالعات بسیاری از کشورهای مختلف نشان داده شده است [8]. وضعيت واقعي ليستريا مونوسيتوژنز در ايران ناشناخته است و اطلاعات كمي از حضور ليستريا مونوسيتوژنز در محصولات غذايي كه در ايران مصرف ميشود در دسترس است. عادت هاي غذا خوردن ايرانيان نيز با الگوي كشورهاي غربي متفاوت است . بجز برخي از غذاهاي غربي غذاهاي مصرفي در ايران به صورت محلي توليد مي شود و به شكل غذاهاي سنتي اين كشور مصرف مي شود [12].

منابع[ویرایش]

1- Aguado v, Vitas AI, Garcia-Jalon I. 2004 . Characterization of L. monocytogenes and L. Innocua from a vegtable processing plant by RAPD and REA. International Journal of Food Microbiology; 90(3): 341-7. 2- Bell C. Listeria. 2005. A practical approach to the organism and its control in foods. 2nd ed. London: Blackwell Pub; 50. 3- Bubert A., Hein I., Rauch M.et al. 1999. Detection and differentiation of Listeria spp. by a single reaction based on Multiplex PCR. Applied and Environmental Microbiology, 65, 4688–4692 4- CDC (Center for Disease Control and Prevention) .2004. FoodNet Surveillance Report for 2004. Avaible at: http://www.cdc.gov/foodnet/annual/2004/Report.pdf 5- Doumith M, Buchrieser C, Glaser P.et al. 2004. Differentiation of the major Listeria monocytogenes serovars by multiplex PCR. Journal of Clinical Microbiology,42, 3819–3822 6- Evans M.R, Swaminathan B, Graves L.M.et al. 2004. Genetic markers unique to Listeria monocytogenes serotype 4b differentiate epidemic clone II (hot dog outbreak strains) from other lineages. Applied and Environmental Microbiology, 70, 2383–2390 7- Fantelli K and Stephan R.2001. Prevalence and characteristics of shigatoxin-producing Escherichia coli and Listeria monocytogenes strains isolated from minced meat in Switzerland. International Journal of Food Microbiology 70 (1–2), 63–69. 8- Farber J.M and Peterkin P.I.1991. Listeria monocytogenes, a food-borne pathogen. Microbiology Reviews. 55, pp. 476–511. 9- Fleming D.W, Cochi S.L, MacDonald K.L. et al. 1985. Pasteurized milk as a vehicle of infection in an outbreak of listeriosis. New England Journal of Medicine. 312, pp. 404–407. 10- Gellin BG, Broome CV, Bibb WF.et al. and the Listeriosis Study Group. 1991. The epidemiology of listeriosis in the United States-1986. American Journal of Epidemiology;133:392-401. 11- Inoue S, Nakama A, Kokubo Y.et al.2000. Prevalence and contamination levels of Listeria monocytogenes in retail foods in Japan. International Journal of Food Microbiology. 59, pp. 73–77. 12- Jalali M and Abedi D. 2008. Prevalence of Listeria species in food products in Isfahan, Iran. International Journal of Food Microbiology ; 122(3): 336–40. 13- Le Monnier A. 2005. CNR des Listeria de l_Institut Pasteur, Annual Report. Available at: http://www.pasteur.fr/recherche/RAR/RAR2005/Listeria-en.html 14- Linnan M.J, Mascola L, Lou X.D.et al. 1988. Epidemic listeriosis associated with Mexican-style cheese. New England Journal of Medicine. 319, pp. 823–828 15- McLauchlin J. 1987. Listeria monocytogenes, recent advances in the taxonomy and epidemiology of listeriosis in humans. Journal of Applied Microbiology 63. 1-11. 16- Murray PR, Baron EJ, Jorgensen JH.et al.2003. Listeria and Erysipelothrix. Manual of Clinical Microbiology ; 1: 4619. 17- Orndorff PE, Hamrick TS, Smoak IW.et al. 2006. Host and bacterial factors in listeriosis pathogenesis. Veterinary Microbiology ; 114(12):115. 18- Schlech, W. F. III .1986. Listeriosis: New Pieces to an Old Puzzle. Archives of Internal Medicine 146: 459-460