لوموگرافی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


لوموگرافی یک ژانر عکاسی است که توسط جامعه -عکاسان- لوموگرافی در اوایل دهه 90 میلادی توسط دو دانش آموز اطریشی ابداع و رسمی شد. بنیان گذاران این سبک در ابتدا با استفاده از از دوربین لومو که یک دوربین ارزان قیمت روسی بود، اقدام به ثبت عکس‌هایی با کنتراست بالا، حاوی ویگنت (افکت ویگنت به معنای تیره کردن حواشی عکس و روشن ماندن نواحی مرکزی عکس هست که از آن برای جلب توجه بیشتر مخاطب به مرکز تصویر یا بسوی سوژه اصلی استفاده می‌شود) و مات یا به اصطلاح خودشان با وضوح نرم کردند. در حقیقت یک دوربین آنالوگ روسی بنام لومو باعث شد که یک سبک در عکاسی به نام لوموگرافی ایجاد بشه. شاید بشنویدکه لوموگرافی یک تکنیک هست درسته (از منظر یک فتوشاپ کار همه چیز تکنیک است!) اما درستر باید بگیم که الان تبدیل شده به یک سبک و حتی به یک مکتب در عکاسی!! اگرچه لوموگرافی وابسته به نگاتیو و دوربین‌های آنالوگ بوده و هنوز هم لوموگرافهای حرفه‌ای از آن دوربین (فک کنم 500دلار قیمت متوسطشه) استفاده می‌کنند اما، مسلماً در دنیای دیجیتال فعلی شما نیاز ندارید که اون دوربین قدیمی روسی که از بلاد کومونیست اومده بود را خریداری کنید تا لوموگراف بشید. خیلی راحت میتونید حتی با استفاده از دوربین موبایلتان لوموگراف باشید در مکاتب هنری مختلف مثل کلاسیک، حقیقتگرا، طبیعتگرا و ... شما شاهد منازعاتی هستید نتیجتاً در عکاسی هم این داستان ادامه داره و شمااین منازعات را که روی کاغذ عکاسی نقش می‌بندند میتونید ببینید و صد البته هر مکتبی خودش را مهمتر، کارآمدتر و البته نزدیکتر به آنچه هستهٔ اصلی هنر است میداند البته هنوز لوموگرافی خیلی راه داره تا به مکتب برسه و الان نهایتاً میشه از اون به عنوان یک سبک یاد کرد. وجه افتراق تصویری و ملموس لوموگرافی در رنگ‌های به شدت اشباع شده (Saturated) در عکس و به اصطلاح - غلط – عامیانه رنگهای پررنگ!، منتهی الیه اعوجاج کانونی، سوژه‌هایی با رنگ‌های رنگین کمانی، نوردهی نا یکنواخت، بلور شدن و هر آنچه که در یک عکاسی با فکر و صحیح بد تلقی می‌شود! در یک کلام لوموگرافی یک عکاسی بدون کوچکترین تفکر قبلی است و بی خیال قوانین عکاسی صحیح شدن... حالا می‌توانید دوربین خودتان را بردارید و از هر چیز و هر کجا شروع به عکاسی کنید و برخی اوقات این کار می‌تواند نتایج خلاقانه‌ای را سبب شود.

منابع[ویرایش]