لوسیین تنییر
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
لوسیین تنییر (۱۸۹۳-۱۹۵۴) زبانشناس فرانسوی و پایهگذار دستور وابستگی است. او از اعضای مکتب پراگ به شمار میرود.
محتویات |
دستور وابستگی [ویرایش]
نوشتار اصلی: دستور وابستگی
مبانی نظری دستور وابستگی را تنییر نخستین بار در کتاب کمحجمی با عنوان «گفتارهایی در نحو ساختاری» (۱۹۵۳) معرفی کرد. شرح مفصل این نظریه در سال ۱۹۵۹ پس از مرگ تنییر در کتاب دیگر او با عنوان «مبانی نحو ساختاری» منتشر شد. این نظریه در اروپا و به ویژه در فرانسه، آلمان و روسیه مورد استقبال زبانشناسان قرار گرفت و به تدریج مبدل به یکی از مهمترین نظریههای نحو در کار تدوین دستور زبانهای گوناگون و نیز آموزش زبان به خارجیها شد.[۱]
جستارهای وابسته [ویرایش]
- مکتب پراگ
- آندره مارتینه
- ویلم ماتسیوس
- رومن یاکوبسن
- آنتوان مارتی
- نیکولای تروبتسکوی
- دستور وابستگی
- ظرفیت (زبانشناسی)
- ظرفیت فعل
پانویسها [ویرایش]
- ↑ طبیبزاده، ۱۳۸۵، صص ۲۴-۲۳
منابع [ویرایش]
- ویکیپدیای انگلیسی
- سورن، پیتر (۱۳۸۸) «مکاتب زبانشناسی نوین در غرب»، ترجمه علیمحمد حقشناس، تهران: انتشارات سمت، صفحات ۲۱۶ تا ۲۱۸
- طبیبزاده، امید (۱۳۸۵)، «ظرفیت فعل و ساختهای بنیادین جمله در فارسی امروز: پژوهشی بر اساس نظریه دستور وابستگی»، تهران: نشر مرکز
