زندگی شیرین (فیلم)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از لا دولچه ویتا)
پرش به: ناوبری، جستجو
زندگی شیرین
La Dolce Vita (1960 film) coverart.jpg
کارگردان فدریکو فلینی
تهیه‌کننده جوزپه آماتو
آنجلو ریتزولی
نویسنده فدریکو فلینی
انیو فلائینو
تولیو پینللی
برونللو روندی
پیر پائولو پازولینی
بازیگران مارچلو ماسترویانی
آنیتا اکبرگ
انوک امه
ایون فورنو
موسیقی نینو روتا
فیلم‌برداری اوتللو مارتللی
تاریخ‌های انتشار ۵ فوریه ۱۹۶۰ (ایتالیا)
۱۹ آوریل ۱۹۶۱ (ایالات متحده)
مدت زمان ۱۷۴ دقیقه
۱۸۰ دقیقه (آمریکا)
کشور ایتالیا
فرانسه
زبان ایتالیایی
انگلیسی
فرانسه
آلمانی
فروش ۱۹،۵۱۶،۰۰۰ دلار

لا دولچه ویتا (زندگی شیرین) (به ایتالیایی: La Dolce Vita) نام یک فیلم کمدی-درام به کارگردانی و نویسندگی فدریکو فلینی ست که در سال ۱۹۶۰ ساخته شد. فیلم یک هفته از زندگی مارچللو روبینی٬ روزنامه‌نگار مجله‌های شایعه‌پرداز در رم و جستجوی بی‌سرانجام او را برای یافتن عشق و خوشبختی به تصویر می‌کشد. از زندگی شیرین به عنوان فیلمی یاد می‌شود که گذار فلینی را از فیلم‌های اولیه نئورئالیستی او به فیلم‌های هنری بعدی‌اش نشانه گذاری می‌کند و یکی از دستاوردهای بزرگ سینمای جهان محسوب می‌شود.

ساختار فیلم[ویرایش]

زندگی شیرین در هفت بخش دنبال می‌شود:

۱. عصری که مارچلو با مادالنا (آنوک امه) سپری می‌کند.

۲. شب طولانی او با سیلویا (آنیتا اکبرگ) هنرپشه آمریکایی که با رسیدن سحر و در آبنمای تروی پایان میابد.

۳. برخورد دوباره او با استینر (آلن کانی) روشنفکر. این ارتباط در سه بخش در طول فیلم صورت می‌گیرد. رویارویی، میهمانی و تراژدی استینر.

۴. معجزه دروغین

۵. دیدار با پدر/مهمانی استینر

۶. مهمانی اشرافی/تراژدی استینر

۷. مهمانی عیاشی در خانه ساحلی

بازخورد انتقادی[ویرایش]

پیر پائولو پازولینی درباره فیلم می‌گوید: "لا دولچه ویتا مهم تر از آن است که کسی بتواند درباره آن، آنگونه که معمولاً در مورد یک فیلم بحث می‌شود، بحث کند. گرچه نه به بزرگی چاپلین، آیزنشتاین یا میزوگوچی، بی تردید فلینی یک مولف است تا یک کارگردان. بنابراین این فیلم تنها و تنها از آن اوست..."

ژاک دونیول-والکروز از بنیانگذاران کایه دو سینما این احساس را دارد که فیلم "فاقد ساختار یک شاهکار است" و در ادامه آن را "توالی لحظه‌های سینمایی می‌داند که برخی از برخی دیگر قانع کننده تر هستند."

راجر ایبرت آن را بهترین فیلم فلینی می‌داند و در فهرست ده فیلم برگزیده‌اش قرار می‌دهد.

مارتین اسکورسیزی در پنجمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم رم به مناسبت پنجاهمین سال ساخت فیلم زندگی شیرین آن را نقطهٔ عطفی در تاریخ سینما دانست و گفت:به اعتقاد من سینما به پیش و بعد از «زندگی شیرین» تقسیم می‌شود. این فیلم قوانین را شکست. تا پیش از این فیلم و در دهه ۱۹۵۰، بخش زیادی از دنیای سینما را فیلم‌های مجلل تشکیل می‌دادند. این فیلم نه داستان دارد و نه طرح داستانی، با این حال مدت زمان آن حدود سه ساعت است. فلینی بعد از این فیلم دیگر هیچ‌وقت یک داستان را سرراست تعریف نکرد. بیش از همه شخصیت مارچلو ماسترویانی را دوست دارم، به خاطر روند رو به نزول او و نگاهش در پایان فیلم.

جوایز و جایگاه‌ها[ویرایش]

فرهنگ عامه[ویرایش]

واژه پاپاراتزی برگرفته از نام یکی از کاراکترهای این فیلم با نام پاپاراتزو است که یک عکاس خبری ست.

فیلم سلبریتی (۱۹۹۸) به کارگردانی وودی آلن و با بازی گلدی هاون (به جای آنوک امه) و چارلیز ترون (آنیتا اکبرگ) نوعی بازسازی فیلم در حال و هوای نیویورکی آن است.

باب دیلن در یکی از ترانه‌های خود با عنوان کابوس موتورسایکو به نام فیلم اشاره می‌کند.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «La Dolce Vita»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۵ اوت ۲۰۱۱).