قضیه گوس-مارکف
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
در علم آمار، قضیه گوس-مارکف (به انگلیسی: Gauss–Markov theorem) بیان میکند که در یک مدل خطی که خطاهای آن امید ریاضی صفر داشته، ناهمبسته بوده، و واریانسهای مساوی دارند، بهترین برآوردگر خطی نااریب برای ضرایب سیستم برابر برآوردگر کمترین مربعات میباشد.[۱][۲] شرح مدل خطی بصورت دقیقتر اینگونهاست که

بطوری که
ماتریس مدل بوده که معلوم و ثابت است،
برداری نامعلوم با ابعاد
در فضای
است. بردار
نیز بردار خطا میباشد. [۱] این قضیه پس از کارل فریدریش گاوس و آندره مارکف نامگذاری شدهاست.
[ویرایش] پانویس
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ Hinkelmann, Klaus. Oscar Kempthorne. Design and Analysis of Experiments: Introduction to experimental design. Klaus Hinkelmann, Oscar Kempthorne. John Wiley and Sons, 1994. p. 117. ISBN 0-471-55178-3, 9780471551782.
- ↑ Hastie, Trevor. Jerome Friedman, Robert Tibshirani. The Elements of Statistical Learning: Data Mining, Inference, and Prediction. Springer, 2007. p. 49. ISBN 0-387-95284-5, 9780387952840.