قتل کیتی جنوز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۴۰°۴۲′۳۳.۹۸″ شمالی ۷۳°۴۹′۴۸.۷۶″ غربی / ۴۰.۷۰۹۴۳۸۹° شمالی ۷۳.۸۳۰۲۱۱۱° غربی / 40.7094389; -73.8302111 کاترین (کیتی) جنوز، (به انگلیسی: Catherine (“Kitty”) Genovese)، (ژوئیه ۱۹۳۵- ۱۳ مارس ۱۹۶۴) زنی بود که در مارس ۱۹۶۴ در نزدیکی خانه خود در شهر نیویورک به‌طرز بی‌رحمانه‌ای کشته شد. سی و هشت نفر شاهد قتل او بودند، اما با وجود نزدیک به نیم‌ساعت در خیابان فریاد می‌زد، هیچ‌کس به‌طور جدی به کمک او نشتافت.

بسیاری آن را به بی‌عاطفه‌شدن شهروندان شهرهای بزرگ نسبت دادند. روزنتال (۱۹۶۴) می‌نویسد: «بی‌تفاوتی به همسایگان و مشکلات آنها یک بازتاب (رفتار) شرطی‌شده زندگی در نیویورک و دیگر شهرهای بزرگ است.»[۱]

روزنامه‌نگاران، روان‌پزشکان، جامعه‌شناسان و بسیاری دیگر درصدد توضیح این بی‌عملی شاهدان برآمدند. به‌خصوص روانشناسان اجتماعی تلاش کردند تا شرایطی را که تحت آن یک تماشاچی به شخص گرفتار کمک می‌رساند، فهم‌کنند. خیلی زود آزمایش‌ها نشان داد که برخلاف تئوری‌های محبوب، مردم شهرهای بزرگ نسبت به درد و رنج هم‌نوعان‌شان بی‌تفاوت نیستند. آزمایش‌ها نشان می‌داد که هرگاه تنها یک نفر شاهد رنج و محنت دیگری باشد، احتمال کمک بسیار بالا خواهد بود؛ با افزایش تعداد شاهدان اما، نه تنها از احتمال آنکه یک فرد معین (از پیش نشانه‌گذاری‌شده برای محقق) پیشنهاد کمک بدهد، کاسته می‌شود، بلکه حتی از احتمال آنکه حداقل یک نفر پیشنهاد کمک بدهد کاسته می‌شود. روانشناسان اجتماعی سه عامل را در توضیح این یافته‌های تجربی مهم می‌دانند[۲]::

  1. توزیع مسئولیت : هرچه جمع بزرگتر باشد، از بار روانی و هزینه کمک‌نکردن کاسته می‌شود.
  2. بازدارندگی تماشاچیان : هرچه جمع بزرگتر باشد، شرم و خجالت فرد یاری‌رسان از اینکه کمکش مناسب نباشد، بیشتر می‌شود.
  3. تاثیر اجتماع : انسان‌ها، مقتضی‌بودن کمک خود را از رفتار دیگر افراد گروه استنباط می‌کنند. در جمع‌های بزرگ، عدم مداخله هر فرد، به دیگران این علامت را می‌دهد که احتمال آنکه این مداخله مناسب باشد کم است.

ازبرن (۲۰۰۴) در کتاب خود، مقدمه‌ای بر نظریه بازی‌ها، یک توضیح ریاضی (بر پایه نظریه بازی‌ها) برای این پدیده ارائه داده است که ضمن تائید شواهد تجربی یادشده، رویداد قتل فجیع کیتی را هم توضیح می‌دهد. [۳]

منابع[ویرایش]

  1. Rosenthal, A. M. (1964), Thirty-eight witnesses. New York: McGraw-Hill , 81-82.
  2. Osborne, Martin J. (2004), An Introduction to Game Theory. New York: Oxford (Oxford University Press), 133-134.
  3. Osborne, Martin J. (2004), An Introduction to Game Theory. New York: Oxford (Oxford University Press), 133-134.