قانون پایستگی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
قانون پایستگی (اصل بقا) (به انگلیسی: conservation law) در فیزیک، گزاره ایست بیانگر ثابت ماندن یک کمیت فیزیکی مربوط به یک سیستم مشخص در حین تحول آن سیستم.
هر قانون پایستگی قیدهایی را در بر دارد که فقط تحت آنها صادق است. به عنوان مثال، اصل پایستگی انرژی کل مکانیکی فقط زمانی صادق است که همهی نیروهای وارد بر سیستم مورد نظر پایستار باشند.
به ازای هر قانون پایستگی حاکم بر یک سیستم، میتوان معادلهی دیفرانسیل حاکم بر سیستم را یک مرتبه کاهش داد. هر قانون پایستگی نتیجهی وجود یک تقارن در سیستم است.
مهمترین قانونهای پایستگی عبارتند از:
- پایستگی جرم و انرژی؛ قبل از ارائهی نظریهی نسبیت خاص توسط اینشتین و بیان هم ارزی جرم و انرژی، پایستگی جرم و پایستگی انرژی به عنوان دو اصل جداگانه شناخته میشدند.
- پایستگی تکانه (اندازهی حرکت خطی)
- پایستگی تکانه زاویهای (اندازهی حرکت زاویهای)
- پایستگی بار الکتریکی
منابع [ویرایش]
- کیث ر. سایمون، مکانیک، موسسهی انتشارات علمی دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ۱۳۷۱
- Goldstein، H. (1980). Classical Mechanics، 2nd edition، Addison-Wesley .
