قانون بیر
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
قانون بیر (به انگلیسی: Beer’s Law) که به نامهای قانون بیر-لامبرت (به انگلیسی: Beer-Lambert law) و قانون بیر-لامبرت-بوگوه (به انگلیسی: Beer–Lambert–Bouguer law) (و حتی ترکیبهای مختلف دیگری از این سه نام) مشهور است، یکی از قوانین اصلی در اپتیک است. این قانون تجربی ارتباط شدت نور جذب شده در اثر عبور از ماده همگن بدون پراکندگی را با خصوصیات مواد بیان میکند. این قانون بطور کلی بصورت زیر بیان میشود:

که در آن
شدت نور اولیه، I شدت نور عبوری و A مقدار جذب[۱] ماده است. که بصورت زیر تعریف میشود:

که در آن a ضریب جذب ماده[۲]، b ضخامت و c غلظت آن است.
پانویسها [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- Ulrich J. Krull, Michael Thompson (Eds.), Encyclopedia of Physical science and Technology: Analytical Chemistry, 3rd Ed., Academic Press, 2001 ISBN 0-12-227410-5
| این یک نوشتار خُرد پیرامون فیزیک است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |