قاشقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
قاشقی (پپرومیا)
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: گیاهان
دسته: بازدانگان
(طبقه‌بندی‌نشده): دولپه‌ای‌های نو
راسته: فلفلی‌ها
سرده: پپرومیا
گونه‌ها

متن را ببینید. نام فارسی این گیاه: پروین (خوشخوی، 1392)

قاشقی یا پپرومیا (نام علمی Peperomia magnoliiaefolia)، گیاهی علفی و همیشه سبز با رشد کند است. گیاه قاشقی برگ‌های قلبی شکل، گوشتی و اغلب رنگ‌های سفید کرمی و سبز دارد و چون محل زندگی و زادگاهش در جنگل‌های نسبتاً تاریک است، می‌تواند شرایط آپارتمان را به‌خوبی تحمل کند؛ البته در کاشت گروهی هم به‌عنوان یک گیاه مجزا کاربرد دارد. در ایران واریته‌های زیادی از این گیاه پرورش یافته است.[۱]

شرائط نگهداری[ویرایش]

  1. مقدار نور مورد نیاز پیرومیا از ۳ تا ۴ هزار فوت کندل است، درصورتی که کنار پنجره اتاق قرار داشته باشد و نور مستقیم آفتاب باعث خرابی گیاه می‌شود.
  2. از ۱۸ تا ۲۴ درجه سانتی‌گراد بهترین دما برای این گیاه زیباست اما دمای ۱۴ تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد را هم به‌خوبی تحمل می‌کند.
  3. این گیاه حدود ۳۰ درصد به رطوبت نیاز دارد، بنابراین بهتر است در هوای گرم و دمای بالا، روزانه و در هوای کمی سرد، هفته‌ای یک‌بار مه‌پاشی شود.
گل گیاه پپرومیا

تنوع[ویرایش]

با توجه به شکل ظاهری و نحوهٔ رشد، آنها را به سه گروه تقسیم بندی می‌کنند

  1. گروه اول: بوته‌ای که دارای دمبرگ‌های قرمز هستند و بعضی نیز برگ‌های گوشتی و قلبی شکل دارند
  2. گروه دوم: دارای ساقه‌های بلند و قرمز رنگ هستند و بعضی ساقه‌های گوشتی و برگ‌های گوشتی دارند و لبهٔ برگ‌ها ارغوانی است و گاه سطح برگ با موهای بسیار ظریفی پوشیده شده است
  3. گروه سوم: گروه بالا رونده که به داربست یا قیم بسته می‌شوند و بالا می‌روند، یا این که از اطراف گلدان آویزان می‌شوند و دارای ساقه‌های قرمز و برگ‌های ظریف نقره‌ای و بعضی دارای برگ‌های سبز آبدار هستند و بخصوص برای گلدان‌های آویز بسیار مناسبند

تکثیر[ویرایش]

  • پپرومیای ابلق یا سفید با قلمه‌های بذر و ساقه تکثیر می‌شود
  • پپرومیای سبز با قلمه‌های برگ و ساقه تکثیر می‌شود.
  • پپرومیای معمولی که گیاهی است با برگ‌های چروکیده، کاملاً متفاوت با گیاهان دیگر این خانواده است و آن را به کمک برگ‌های کاملش تکثیر می‌کنند
دستور کلی برای تکثیر: در بهار و تابستان از قلمهٔ یک ساله گیاه استفاده نمایید. قلمه را به میزان ۴- ۵ سانتیمتر در ماسهٔ شسته فرو کنید و در محلی که دمای آن ۱۸ درجه باشد، در تاریکی قرار دهید. در مورد انواع گوشتی آن، برگ را روی سطح ماسه بخوابانید و روی آن ماسه شسته بریزید؛ پس از مدتی از انتهای رگبرگ‌ها ریشه ظاهر می‌گردد

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «راه نمای پپرونیا». پایگاه اطلاع رسانی گل و گیاهان زینتی. 

پیوند به بیرون[ویرایش]