فیدل کاسترو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فیدل کاسترو
فیدل کاسترو در سال ۱۹۷۸
رئیس‌جمهور (رهبر انقلاب) کوبا
مشغول به کار
دسامبر ۱۹۷۶ – فوریه ۲۰۰۸
پیش از رائول کاسترو
نخست وزیر کوبا
مشغول به کار
فوریه ۱۹۵۹ – فوریه ۲۰۰۸
پیش از رائول کاسترو
دبیر اول حزب کمونیست کوبا
مشغول به کار
اکتبر ۱۹۶۵ – آوریل ۲۰۱۱
پیش از رائول کاسترو
۲۳مین دبیرکل جنبش عدم تعهد
پس از عبدالله احمد بداوی
پیش از رائول کاسترو
۷مین دبیرکل جنبش عدم تعهد
اطلاعات شخصی
تولد فیدِل آلخاندرو کاسترو روث
۱۳ اوت ۱۹۲۶(۱۹۲۶-08-۱۳) ‏(۸۸ سال)
بیران، استان اورینته (سابق)
ملیت  کوبا
حزب سیاسی حزب کمونیست کوبا
همسر میرتا دیاز - بالارت گوتیرز (طلاق)
دایا سوتو دل وای
فرزندان ماری‌یلا [۱]
محل تحصیل دانشکده حقوق دانشگاه هاوانا
پیشه چریک سابق و سیاست‌مدار کنونی
دین خداناباور
امضاء
برادر رائول کاسترو
Dیک نامه به زبان انگلیسی که کاسترو به روزولت در چهارده سالگی ارسال کردهفرانکلین دلانو روزولت — "My good friend Roosevelt." In the letter Castro expresses his joy at Roosevelt's re-election, states his age as "twelve years old" and writes, "If you like, give me a ten dollar bill green American, because never, I have not seen a ten dollar bill", signing the letter, "Thank you very much. Good by [بنابراین]. Your friend, Fidel Castro."[۲]

فیدل کاسترو با نام کامل فیدِل آلخاندرو کاسترو روث (به اسپانیایی: Fidel Alejandro Castro Ruz)، رهبر انقلاب کوبا (زادهٔ ۲۱ مرداد ۱۳۰۵ خورشیدی برابر با ۱۳ اوت ۱۹۲۶ میلادی) در شهر بیران واقع در استان سابق اورینته متولد شد. خانوادهٔ وی از زمین‌داران مرفّه بودند. او بعد از گذراندن دورهٔ ابتدائی در روستا به مدرسه‌ای خصوصی واقع در شهر سانتیاگو د کوبا و سپس هاوانا رفت و پس از آن از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه هاوانا فارغ‌التحصیل شد.

زندگینامه سیاسی[ویرایش]

کاسترو زمانی که دانشجو بود به یک گروه دانشجویی پیوست که علیه فساد سیاسی مبارزه می‌کردند.[نیازمند منبع] او در سال ۱۹۴۷ میلادی عضو حزب مردم کوبا شد که به حزب ارتدوکس هم شهرت داشت. وی سپس رهبر جناح چپ حزب شد و همان سال داوطلب عضویت در یک گروه مسلح برای مبارزه علیه نظام رافائل تروخیو در جمهوری دومینیکن شد. این گروه نتوانست از کوبا خارج شود.[نیازمند منبع] بارها فیدل کاسترو در طرح‌ریزی و اجرای این‌گونه نقشه‌های ضد امپریالیستی نقش داشت.[نیازمند منبع]

او در ۱۹۵۹ میلادی توانست، نظام فالگنسیو باتیستا را شکست دهد و حکومت کوبا را دست گیرد.

کاسترو در حال مصاحبه با خبرنگار ایرانی علی اکبر عبدالرشیدی

کاسترو در رسانه‌های ایران[ویرایش]

رسانه‌های ایران پیوسته به کاسترو توجه داشته‌اند.[۳] خاطرات شخصی وی با نام «خاطرات شخصی فیدل کاسترو» با ترجمه فارسی علی اکبر عبدالرشیدی( جمع آوری کننده: نوربرتو فوئنتس- مترجم انگلیسی: آنا کوشنر)در سال ۲۰۱۱ از سوی انتشارات روزنامه اطلاعات منتشر شد.[۴] مترجم این کتاب در سال ۱۹۸۵ نیز در جریان برگزاری اجلاس سران جنبش عدم تعهد در زیمبابوه با وی مصاحبه‌ای انجام داد.

«کاسترو» در این کتاب پرده از ارتباطات پنهان با کندی، معرفی رابطان خود با کاخ سفید و همکاری‌های ناگفته‌اش با سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا(سیا) برداشته است، اظهار داشت: نویسنده ضمن تایید نقش پررنگ و فعال کوبایی‌های تبعیدی در آمریکا و مافیا در کاخ سفید، این موضوع را به‌طور مستقیم به مسوولان نامشخصی در نظام سیاسی، امنیتی آمریکا نسبت داده، خودش را از این اتهامات مبرا می‌داند. وی در این نوشتار علت گرایش های سوسیالیسی خود را تشریح و در عین حال به ناکامی کمونیسم و دلیل شکست آن در انقلاب کوبا تاکید می‌کند.[۵]

کتاب «خاطرات شخصی فیدل کاسترو» تنها شرح حالی است که شخص «کاسترو» درباره خودش، فرایند انقلاب کوبا و مسایل مربوط به آن در جهان نگاشته شده است.[۶]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]