فیدل کاسترو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فیدل کاسترو
Fidel Castro.jpg
فیدل کاسترو ۱۹۷۸
شناسنامه
نام کامل فیدِل آلخاندرو کاسترو روث
زادروز ۱۳ اوت ۱۹۲۶(۱۹۲۶-08-۱۳) ‏(۸۶ سال)
زادگاه بیران , استان اورینته (سابق)
Flag of Cuba.svg کوبا
همسر میرتا دیاز - بالارت گوتیرز (طلاق)
دایا سوتو دل وای
فرزندان نه فرزند
خویشاوندان سرشناس رائول کاسترو
دین خداناباور
فارغ‌التحصیل از دانشکده حقوق دانشگاه هاوانا
حزب سیاسی حزب کمونیست کوبا
امضاء Fidel Castro Signature.svg
رهبر انقلاب کوبا
(دسامبر ۱۹۷۶ - فوریه ۲۰۰۸)
رئیس جمهور کوبا
(دسامبر ۱۹۷۶ - فوریه ۲۰۰۸)
نخست وزیر کوبا
(فوریه ۱۹۵۹ - دسامبر ۱۹۷۶)
۷مین و ۲۳مین دبیرکل جنبش غیرمتعهد

محتویات

کودکی [ویرایش]

A letter written by the 14-year-old Castro, learning English, to U.S. President Franklin D. Roosevelt — "My good friend Roosevelt." In the letter Castro expresses his joy at Roosevelt's re-election, states his age as "twelve years old" and writes, "If you like, give me a ten dollar bill green American, because never, I have not seen a ten dollar bill", signing the letter, "Thank you very much. Good by [بنابراین]. Your friend, Fidel Castro."[۱]




فیدل کاسترو رهبر انقلاب کوبا با نام کامل فیدِل آلخاندرو کاسترو روث (به اسپانیایی: Fidel Alejandro Castro Ruz)‏، (زادهٔ ۲۱ مرداد ۱۳۰۵ خورشیدی برابر با ۱۳ اوت ۱۹۲۶ میلادی) در شهر بیران واقع در استان سابق اورینته متولد شد. خانوادهٔ وی از زمین‌داران مرفّه بودند. او بعد از گذراندن دورهٔ ابتدائی در روستا به مدرسه‌ای خصوصی واقع در شهر سانتیاگو د کوبا و سپس هاوانا رفت و پس از آن از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه هاوانا فارغ‌التحصیل شد.

زندگینامه سیاسی [ویرایش]

کاسترو زمانی که دانشجو بود به یک گروه دانشجویی پیوست که علیه فساد سیاسی مبارزه می‌کردند.[نیازمند منبع] او در سال ۱۹۴۷ میلادی عضو حزب مردم کوبا شد که به حزب ارتدوکس هم شهرت داشت. وی سپس رهبر جناح چپ حزب شد و همان سال داوطلب عضویت در یک گروه مسلح برای مبارزه علیه نظام رافائل تروخیو در جمهوری دومینیکن شد. این گروه نتوانست از کوبا خارج شود.[نیازمند منبع] بارها فیدل کاسترو در طرح‌ریزی و اجرای این‌گونه نقشه‌های ضد امپریالیستی نقش داشت.[نیازمند منبع]

او در ۱۹۵۹ میلادی توانست، نظام فالگنسیو باتیستا را شکست دهد و حکومت کوبا را دست گیرد.

کاسترو در حال مصاحبه با خبرنگار ایرانی علی اکبر عبدالرشیدی

کاسترو در رسانه‌های ایران [ویرایش]

رسانه‌های ایران پیوسته به کاسترو توجه داشته‌اند.[۲] خاطرات شخصی وی با نام «خاطرات شخصی فیدل کاسترو» با ترجمه فارسی علی اکبر عبدالرشیدی( جمع آوری کننده: نوربرتو فوئنتس- مترجم انگلیسی: آنا کوشنر)در سال ۲۰۱۱ از سوی انتشارات روزنامه اطلاعات منتشر شد.[۳] مترجم این کتاب در سال ۱۹۸۵ نیز در جریان برگزاری اجلاس سران جنبش عدم تعهد در زیمبابوه با وی مصاحبه‌ای انجام داد.

«کاسترو» در این کتاب پرده از ارتباطات پنهان با کندی، معرفی رابطان خود با کاخ سفید و همکاری‌های ناگفته‌اش با سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا(سیا) برداشته است، اظهار داشت: نویسنده ضمن تایید نقش پررنگ و فعال کوبایی‌های تبعیدی در آمریکا و مافیا در کاخ سفید، این موضوع را به‌طور مستقیم به مسوولان نامشخصی در نظام سیاسی، امنیتی آمریکا نسبت داده، خودش را از این اتهامات مبرا می‌داند. وی در این نوشتار علت گرایش های سوسیالیسی خود را تشریح و در عین حال به ناکامی کمونیسم و دلیل شکست آن در انقلاب کوبا تاکید می‌کند.[۴]

کتاب «خاطرات شخصی فیدل کاسترو» تنها شرح حالی است که شخص «کاسترو» درباره خودش، فرایند انقلاب کوبا و مسایل مربوط به آن در جهان نگاشته شده است.[۵]

جستارهای وابسته [ویرایش]

پانویس [ویرایش]

منابع [ویرایش]