فوتبال در ایالات متحده آمریکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ورزشگاه هوم دیپوت سنتر در لس آنجلس

فوتبال در ایالات متحده آمریکا که بدان ساکر می‌گویند،[۱] محبوبیت چندانی ندارد و همواره در زیر سایهٔ بسکتبال، فوتبال آمریکایی، بیسبال و هاکی روی یخ قرار داشته‌است.[۲]

آمریکا در سال ۱۹۹۴ میزبان جام جهانی فوتبال مردان و در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۳ میزبان جام جهانی زنان بوده‌است. فدراسیون فوتبال آمریکا نهاد اداره‌کننده فوتبال در این کشور است و در هر سال، یک فصل از لیگ حرفه‌ای زنان و ام‌ال‌اس (مشترک با کانادا) را به عنوان معتبرترین لیگ‌های فوتبال کشور برگزار می‌کند.

آمریکا در ردهٔ ملی با دو تیم مردان و زنان در رقابت‌ها شرکت می‌کند. تیم مردان آمریکا چهار بار قهرمان گلدکاپ (جام ملتهای ناحیه کونکاکاف) شده‌است و با تیم ملی فوتبال مکزیک رقابت شدیدی دارد. تیم زنان آمریکا نیز تابحال دوبار قهرمان جام جهانی فوتبال زنان شده‌است.

محتویات

وضعیت فوتبال در آمریکا [ویرایش]

مردان [ویرایش]

آمریکا با وجود دارا بودن تسهیلات و امکانات فراوان، و نیز سیستم باشگاهی فوتبال، هرگز موفق به کسب نتایج عالی و رضایت بخش در سطوح جهانی نشده است. بسیاری ریشهٔ دلیل این پدیده را عدم علاقمندی مردم آمریکا به بازی فوتبال دانسته‌اند. یورگن کلینزمن، مربی و ستاره سابق تیم ملی آلمان، که اکنون ساکن آمریکا است، معتقد است که دلیل به نتیجه ننشستن استعدادهای فوتبال آمریکا «قیف وارونه» سیستم فوتبال در آمریکا است: فوتبال در آمریکا تنها در قشر مرفه، دانشگاهیان، و خارجیان، و یا در میان زنان رواج دارد و صرفا یک بازی تفریحی (و نه یک ورزش جدی) محسوب می‌شود، و مانند دیگر کشورها از قشر متوسط و پایین جامعه (همانند بسکتبال) بر نمی‌خیزد.[۳] درگیری‌های سیاسی داخلی و جناح‌بندی‌های درون فدراسیون فوتبال آمریکا نیز نتایج مخرب زیادی ببار آورده‌اند. بطور نمونه، فدراسیون فوتبال آمریکا بود که سر تعریف حیطهٔ اختیارات، با مربیگری یورگن کلینزمن مخالفت کرد، و بجایش باب بردلی (که از جناح مربیان «خودی» در فدراسیون بود) را در نقش مربی تیم ملی گماشت.[۴]

فیفا میزبانی جام جهانی ۱۹۹۴ را به شرطی به آمریکا داد که سیستم باشگاهی فوتبال حرفه‌ای تاسیس کند. اما ام ال اس با وجود موفقیت‌های نسبی که بدست آورده، هنوز موفق نشده در سطح جهانی مولد فوتبال پر قدرتی باشد. پله، بکن باور، جورج بست، و دیوید بکهام هیچکدام نتوانسته‌اند بازی فوتبال را برای مردم آمریکا، همانند فوتبال آمریکایی و بسکتبال جذاب جلوه دهند.[۵] درخواست ناموفق میزبانی جام جهانی ۲۰۱۸ یا ۲۰۲۲ تلاشی دیگر بود تا آمریکاییان را وارد جمع دهکده جهانی کرده و آنها نیز یک شرکت کننده دائم و حرفه‌ای در یک بازی جهانی شوند.[۶] از شخصیت‌های معروف حامی این میزبانی میتوان مایکل بلومبرگ، بیل کلینتون، مورگان فریمن، هنری کیسینجر، اسپایک لی، برد پیت، و آرنولد شوارزنگر را نام برد.[۷]

زنان [ویرایش]

فوتبال زنان در ایالات متحده آمریکا، بر خلاف مردان، با وجود نداشتن حمایت کافی در سطح لیگ ملی فوتبال زنان، دارای وضعیت بسیار مساعدتری نسبت به مردان است. دلیل اصلی این امر، رواج داشتن فوتبال و مسابقات سراسری آن در سطوح دانشگاهی میباشد، که به نوبه خود باعث روی پا نگاه داشتن تیم ملی فوتبال زنان آمریکا شده است.

نگارخانه [ویرایش]

منابع [ویرایش]

جستارهای دیگر [ویرایش]