فهرست کشورها بر پایه سن اولین ازدواج

آفریقا

• بوتسوانا: ۳۰٫۸ برای مردان، ۲۶٫۷ برای زنان
• کامرون: ۲۹٫۷ برای مردان، ۲۵٫۲ برای زنان
• چاد: ۲۴٫۱ برای مردان، ۱۸٫۰ برای زنان
• مصر: ۲۵٫۹ برای مردان، ۲۴٫۲ برای زنان
• کنیا: ۲۶٫۳ برای مردان، ۲۱٫۶ برای زنان
• لیبی: ۳۲٫۰ برای مردان، ۲۹٫۲ برای زنان
• موزامبیک: ۲۲٫۶ برای مردان، ۱۸٫۰ برای زنان
• نیجر: ۲۳٫۹ برای مردان، ۱۷٫۶ برای زنان
• آفریقای جنوبی: ۲۸٫۹ برای مردان، ۲۷٫۱ برای زنان
• توگو: ۲۷٫۰ برای مردان، ۲۱٫۳ برای زنان
• نیجریه: ۲۹٫۰ برای مردان در ۲۲٫۲ برای زنان

آمریکا

• آرژانتین: ۲۵٫۶ برای مردان، ۲۳٫۳ برای زنان (۱۹۹۱)
• برزیل: ۲۸ برای مردان، ۲۶ برای زنان (۲۰۰۶)
• کانادا: ۳۰٫۶ برای مردان، ۲۸٫۵ برای زنان (۲۰۰۳)
• گواتمالا: ۲۷٫۵ برای مردان، ۲۴ برای زنان، ۲۶ متوسط​نهایی
• مکزیک: ۲۸ برای مردان، ۲۵ برای زنان، ۲۶٫۵ متوسط​​. (۲۰۰۷)
• پرو: ۲۵٫۷ برای مردان، ۲۳٫۱ برای زنان. (۱۹۹۶)
• ایالات متحده آمریکا: ۲۸٫۴ برای مردان، ۲۶٫۵ برای زنان (۲۰۰۹)

آسیا

• ارمنستان: ۲۸٫۴ برای مردان، ۲۴٫۵ برای زنان (۲۰۰۸)
• جمهوری آذربایجان: ۲۷٫۳ برای مردان، ۲۳٫۱ برای زنان (۲۰۰۸)
• بنگلادش: ۲۸٫۹ برای مردان، ۱۸٫۱ برای زنان (۱۹۹۱)
• پاکستان: ۲۶٫۳ برای مردان، ۲۱٫۶ برای زنان (۱۹۹۱)
• چین: ۳۳٫۸ برای مردان، ۲۹٫۱ برای زنان
• گرجستان: ۲۸٫۸ برای مردان، ۲۵٫۱ برای زنان (۲۰۰۸)
• هنگ کنگ: ۳۱٫۱ برای مردان، ۲۸٫۸ برای زنان
• هند: ۲۶ برای مردان، ۲۱٫۳ برای زنان (۲۰۰۸)
• اندونزی: ۲۵٫۲ برای مردان، ۲۴٫۶ برای زنان
• ایران: ۲۹٫۸ برای مردان، ۲۶٫۱ برای زنان. (۲۰۰۷)
• عراق: ۲۴٫۵ برای مردان، ۲۲٫۰ برای زنان
• اسرائیل: ۲۵٫۵ برای مردان، ۲۴٫۸ برای زنان (۲۰۰۷)
• ژاپن: ۲۹٫۴ برای مردان برای زنان ۲۷٫۶
• فیلیپین: ۲۵٫۸ برای مردان، ۱۹٫۳ برای زنان
• تایوان: ۳۱٫۶ برای مردان، ۲۸٫۹ برای زنان (۲۰۰۹)
• تاجیکستان: ۲۶٫۲ برای مردان، ۲۲٫۴ برای زنان (۲۰۰۸)
• قزاقستان: ۲۶٫۸ برای مردان، ۲۴٫۱ برای زنان (۲۰۰۸)
• قرقیزستان: ۲۶٫۷ برای مردان، ۲۳٫۴ برای زنان (۲۰۰۸)
• کویت: ۳۲٫۸ برای مردان، ۲۵٫۰ برای زنان
• میانمار: ۲۷٫۵ برای مردان، ۲۶٫۴ برای زنان
• نپال: ۲۲٫۰ برای مردان، ۱۸٫۸ برای زنان
• ویتنام: ۲۶٫۲ برای مردان، ۲۲٫۸ برای زنان (۲۰۰۹)
• ازبکستان: ۲۵٫۲ برای مردان، ۲۲٫۴ برای زنان (۲۰۰۶)

اروپا

• آلبانی: 27.7 for men, 22.4 for women. (2007)
• اتریش: 31.7 for men, 28.9 for women. (2008)
• بلاروس: 26.0 for men, 23.9 for women. (2008)
• بلژیک: 30.7 for men, 28.5 for women. (2008)
• بوسنی و هرزگوین: 28.3 for men, 24.9 for women. (2008)
• بلغارستان: 29.3 for men, 26.1 for women. (2008)
• کرواسی: 29.7 for men, 26.8 for women. (2008)
• جمهوری چک: 30.3 for men, 27.6 for women. (2008)
• دانمارک: 34.8 for men, 32.4 for women. (2008)
• استونی: 29.6 for men, 27.2 for women. (2008)
• فنلاند: 32.5 for men, 30.2 for women. (2008)
• فرانسه: 31.6 for men, 29.6 for women. (2008)
• آلمان: 33.0 for men, 30.0 for women. (2008)
• یونان: 31.8 for men, 28.9 for women. (2008)
• مجارستان: 30.4 for men, 27.9 for women. (2008)
• ایسلند: 34.3 for men, 32.1 for women. (2008)
• جمهوری ایرلند: 32.1 for men, 30.4 for women. (2006)
• ایتالیا: 32.8 for men, 29.7 for women. (2007)
• لتونی: 28.8 for men, 26.7 for women. (2008)
• لیتوانی: 28.0 for men, 25.7 for women. (2008)
• مقدونیه: 27.7 for men, 24.7 for women. (2000)
• مالت: 29.6 for men, 27.5 for women. (2008)
• مولداوی: 25.8 for men, 23.0 for women. (2008)
• مونته‌نگرو: 30.0 for men, 25.9 for women. (2008)
• هلند: 30.7 for men, 28.3 for women.
• نروژ: 33.4 for men, 31.1 for women. (2008)
• لهستان: 27.7 for men, 25.6 for women. (2008)
• پرتغال: 27.5 for men, 25.7 for women. (2000)
• رومانی: 30.9 for men, 27.5 for women. (2009)
• روسیه: 26.1 for men, 23.3 for women. (2004)
• صربستان: 29.8 for men, 26.6 for women. (2008)
• اسلواکی: 31.9 for men, 28.8 for women. (2010)
• اسلوونی: 30.9 for men, 28.4 for women. (2008)
• اسپانیا: 32 for men, 29.8 for women. (2008)
• سوئد: 35.1 for men, 32.5 for women. (2008)
• سوئیس: 31.4 for men, 29.1 for women. (2008)
• ترکیه: 26.7 for men, 23.4 for women. (2011)
• اوکراین: 25.9 for men, 23.1 for women. (2007)
• بریتانیا: 30.7 for men, 28.5 for women, 29.6 final average. (2005)

اقیانوسیه

• استرالیا: ۲۹٫۶ برای مردان، ۲۷٫۷ برای زنان
• نیوزیلند: ۲۹٫۲ برای مردان، ۲۷٫۳ برای زنان

تفاوت ازدواج رسمی با هم‌خانگی

ازدواج مدنی یا هم‌خانگی نوعی ازدواج است که در نهادهای دولتی مربوطه ویا سازمان‌های دینی ثبت نمی‌شود. امروزه براساس ازدواج مدنی زن و مرد با هم زندگی می‌کنند و کارهای مربوط به خانواده بر دوش هر دو نفر است ولی از نظر قانون زن و شوهر رسمی محسوب نمی‌شوند.

بر اساس تعریف، هم‌خانگی موقعی که دو فرد مجرد از دو جنس متفاوت قبل از ازدواج با هم زندگی می‌کنند، اتفاق می‌افتد. این برای افرادی که به تعهد اجتماعی و شخصی که ازدواج لازم دارد تمایل ندارند، یک مسیر میان‌بر است؛ حداقل برای مدتی.

در حال حاضر این نوع نگاه به روابط مرد و زن موافقان و مخالفان زیادی دارد.

این نوع زندگی که به هم خانه بودن معروف است که در آن دختر و پسر بدون ازدواج رسمی زیر یک سقف زندگی می‌کنند. یک شیوه جایگزین برای ازدواج که در غرب با عنوان هم‌خانگی(Cohabitation) نیز شناخته شده است که در بیشتر کشورهای اروپایی و امریکایی رواج دارد، اما رواج این نوع زندگی در کشوری با شاخصه‌های فرهنگی اسلامی، نگران کننده است. در این رابطه دختر و پسر بدون هیچ توافق مشخص و رسمی وارد یک رابطه می‌شوند.

فاصله میان رسیدن به بلوغ جنسی و تشکیل خانواده زوجینی، هر روز بیشتر می‌شود. به عنوان مثال اگر سن رسیدن به بلوغ جنسی و سن ازدواج را بر اساس آماره‌های موجود به ترتیب ۱۳ و ۲۸ سال بگیریم، به یک شکاف ۱۵ ساله میان رسیدن به بلوغ جنسی و ازدواج خواهیم رسید. شیوع پدیده همخانگی نیز نتیجهٔ همین شکاف ۱۵ ساله است.

در این نوع هم‌خانگی یکی از آسیب‌های جدی مربوط به نوع زندگی مخفیانه‌ای است که افراد مجبور خواهند بود از اجتماع و خانواده در پیش بگیرند این موضوع بار روانی زیادی را در بلند مدت بر دختر و پسر خواهد داشت. آنهایی که هم‌خانه هستند، اغلب این دشوار است که این افراد رازشان را حفظ کنند. آنها مجبورند پشت سرهم دروغ بگویند تا حقیقت مشخص نشود.

جنبه منفی ازدواج مدنی بچه‌های مشترک هستند. البته بچه‌ها در این نوع زندگی می‌توانند باعث تقویت خانواده باشند، مهم نیست خانواده رسمی یا غیر رسمی باشد.

این افراد توجیه می‌کنند که هزینه ازدواج چه از لحاظ فردی و چه اجتماعی بسیار گسترده است و اگر یک زندگی رسمی آغاز شود امکان بازگشت به دوران مجردی بسیار سخت است.

جوان امروزین اکنون جز ازدواج و تشکیل خانواده، اهداف دیگری نیز در سر دارد و احتمال می‌دهد که مسئولیت‌های پس از ازدواج، میان او و رؤیاهایش فاصله بیاندازد. فرد چنین گمان می‌کند که تعهدات زناشویی، بال‌های بلندپروازی او را کوتاه می‌کند و تلاش برای تأمین معیشت را جایگزینش خواهد کرد.

دکتر جمیز سی دابستون در رابطه با بحران خانواده در آمریکا می‌گوید: خانواده‌هایی که با زوج‌های ازدواج نکرده اداره می‌شود رشد ۷۲% یافته و برعکس؛ تعداد خانواده‌های سنتی مرسوم به کمتر از ۲۵% کل خانواده‌ها کاهش یافته است.

نیمی از زوج‌ها در غرب گزارش کرده‌اند که قبل از ازدواج با هم همخانه بوده‌اند.

هم خانگی یک زن و مرد – بدون ازدواج رسمی – در دوره‌ای ۳۸ ساله از ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۸ رشد ۱۰۰۰ درصدی داشته است.

امروزه زندگی بدون ازدواج، یکی از شیوه‌های رایج زندگی در غرب است. بیش از دو سوم زوج‌های آمریکایی پیش از ازدواج رسمی، مدتی را بدون ازدواج با یکدیگر زیر یک سقف می‌گذرانند. در سال ۱۹۹۴، حدود ۳/۷ میلیون زوج آمریکایی بدون ازدواج با یکدیگر زندگی می‌کردند و نزدیک به اواخر دهه ۱۹۹۰، حداقل ۵۰ تا ۶۰ درصد زوج‌ها حداقل پیش از ازدواج رسمی، مدتی را بدون ازدواج با یکدیگر می‌گذراندند. این نوع زندگی که به هم خانه بودن معروف است، در بیشتر کشورهای اروپایی و امریکایی رواج دارد؛

در حدود ۴۰ درصد از زوج‌های هم‌خانه در امریکا بدون آنکه به ازدواج برسند از هم جدا می‌شوند. نیمی از این افراد در طول زندگی چندین هم‌خانه داشته‌اند.

تحقیقات نشان می‌دهد هم‌خانگی در ۴۰ سال اخیر در کشورهای غربی ناگهان افزایش یافته است. بر اساس آمارهای سرشماری، تعداد زوج‌های هم‌خانه در سال ۱۹۶۰ در امریکا، ۴۳۹ هزار نفر بود. در سال ۲۰۰۰، برآورد شده است که در حدود پنج میلیون و ۵۰۰ هزار نفر هم‌خانه هستند. نیمی از زوج‌هایی که سرانجام ازدواج می‌کنند گزارش کرده‌اند که قبل از ازدواج با هم همخانه بوده‌اند.

از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ تولدهای نامشروع در آمریکا ۴۰۰% افزایش یافته است. در ابتدای قرن ۲۱ از هر دو کودک آمریکایی یکی نامشروع به دنیا می‌آید، در آمریکا نسبت به سالهای گذشته تعداد کودکان متولد شده از زوج‌های ازدواج نکرده، شش برابر شده، به طوری که تقریباً امروزه ۳۳% نوزادان به مادران ازدواج نکرده تعلق دارند،

کلیسای انگلیستان نیز برای اولین بار اعلام کرد زوج‌هایی که پیش از اینکه ازدواج کنند بچه دار شده‌اند برای ازدواج رسمی به کلیسا بیایند.

نیمی از زوج‌ها در غرب پیش از ازدواج هم‌خانه بودند اکنون، زندگی بدون ازدواج، به مرحله‌ای عادی در روند آشنایی دو فرد تبدیل شده‌است.

از نظر موافقان اولین مزیت این نوعی زندگی مشترک عشق است، وقتی عاشقان دیگر نمی‌توانند بدون یکدیگر زندگی کنند. اینجا ازدواج مدنی چارهٔ خوبی است لذا هر دونفر آگاهانه تصمیم می‌گیرند تا با هم زندگی کنند نه اینکه یکی به خاطر خواستهٔ دیگری خودش را قربانی کند.

عامه نیز بر این عقیده‌اند که هم‌خانگی به عنوان یک دوره امتحان برای مشاهده اینکه آیا رابطه خوب عمل می‌کند یا نه، مفید است. و هم‌خانگی به عنوان یک فرهنگ معرفی می‌شود.

دختر و پسر از ابتدا با هدف آشنایی و برقراری رابطه‌ای برای شناخت و با تکیه به این جمله که تا زیر یک سقف زندگی نکنیم شناختی پیدا نمی‌شود وارد رابطه هم‌خانه‌گی می‌شوند.

اما با این وجود مطالعات روی آمارها نشان می‌دهد ازدواج‌هایی که زوج قبل از آن با هم هم‌خانه بوده‌اند نسبت به ازدواج‌هایی که زوج چنین سابقه‌ای نداشته‌اند، بیش از ۵۰ درصد بیشتر با خطر طلاق مواجه است.

به عبارتی دیگر بر خلاف باور عامه حتی در امریکا هم‌خانگی پیش از ازدواج نمی‌تواند دلیلی برای استحکام خانواده در آینده باشد.

معمولا کسانی که ازدواج‌های دوم و سوم را تجربه می‌کنند رابطه چندان خوشبخت‌تر و موفق‌تری را کسب نمی‌کنند.

در تحقیقاتی که در غرب موجود است ثابت شده در زندگی‌های هم‌خانگی سوء استفاده طرفین بیشتر اتفاق می‌افتد تحقیقات زیادی دریافته‌اند که حملات جسمی در بین زوج‌های هم‌خانه نسبت به زوج‌هایی ازدواج کرده‌اند بسیار رایج‌تر و شدیدتر است.

امروزه هم‌خانگی شیوه‌ای برای جایگزینی ازدواج یا آغازی برای ازدواج در غرب شناخته شده است؛ البته حتی در غرب با توجه به آمارها برای مثبت بودن کارایی هم‌خانگی، تردیدهای فراوانی وجود دارد.

جامعه امریکا افراد را ترغیب می‌کند تا بر حال متمرکز شوند و برای امروز زندگی کنند؛ اما ازدواج رسمی نشانه تاکید بر آینده است.

این احتمال وجود دارد که افزایش هم‌خانگی دختران و پسران تهرانی در نهایت مانند جوامع غربی به یک فرهنگ تبدیل شود؛ هرچند این مساله در فرهنگ ایرانی با مخالفت‌های فراوانی روبه‌رو است.

یکی از مسائلی که باید در زندگی هم‌خانگی به آن توجه کرد. در این رابطه دختر و پسر بدون هیچ توافق مشخص و رسمی وارد یک رابطه می‌شوند. امروزه شاهیدم حتی در ازدواج‌های مرسوم که با قول و قرارها اجتماعی و سندی زوج وارد زندگی مشترک می‌شوند خلف وعده‌ها فراوان به وجود می‌آید حال اگر این زندگی بدون این توافق‌های اجتماعی و سندها و بر اساس پیمان شفاهی و ذهنی باشد تا چه میزان می‌توان به پایداری آن امیدوار بود؟موضوعاتی همچون حمایت مالی والدین و احساس گناه در مورد عمل کردن برخلاف آرزوهای آنها نیز در زندگی این افراد وجود دارد. از دست دادن حمایت والدین یک ترس اساسی برای زوج‌های هم‌خانه است. بعلاوه اگر بعد از چند ماه زندگی مشترک پسر دختر را رها کند و برود با این دختر کسی دیگر ازدواج نمی‌کند.

جستارهای وابسته

• بکارت
• ازدواج
• طلاق
• مهریه
• رابطه عاشقانه

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Age at first marriage»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ‏۷ اوت ۲۰۱۱).