فلسفه برای کودکان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فلسفه برای کودکان (فبک) یا فکرپروری برای کودکان یا P4C یکی از شاخه‌های آموزش فلسفه است که به پرورش قدرت استدلال و تفکر فلسفی در کودکان می‌پردازد.

پیشینه[ویرایش]

در اواخر سالهای ۱۹۶۰، وقتی متیو لیپمن در دانشگاه کلمبیا واقع در نیویورک در رشتهٔ فلسفه مشغول تدریس بود، متوجه شد که دانشجویانش فاقد قدرت استدلال و قضاوت هستند. او به این نتیجه رسید که برای تقویت قدرت تفکر این دانشجویان دیگر بسیار دیر شده‌است و قدرت استدلال باید از همان کودکی تقویت شود. لیپمن را بنیان‌گذار فلسفه برای کودکان می‌دانند.[۱]

در ایران[ویرایش]

یکی از گروه‌های پژوهشی در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، «گروه فلسفه برای کودکان و نوجوانان» است. این گروه نشریه‌ای نیز به نام تفکر و کودک منتشر می‌کند که سردبیر آن مسعود صفایی مقدم است.[۲] همچنین وب‌گاهی در این زمینه راه‌اندازی شده است.[۳] از جمله پژوهشگران ایرانی این رشته می‌توان به یحیی قائدی، جعفر چاوشی، روح‌الله کریمی، سعید ناجی، مسعود صفایی مقدم، مهرنوش هدایتی، حسین شیخ‌رضایی و علی‌اصغر مصلح اشاره کرد.[۴][۵] [۶][۷] یحیی قائدی یکی از پیشگامان فلسفه برای کودکان در ایران است که تز دکترای وی با موضوع «برنامه فلسفه برای کودکان» در سال ۱۳۸۲ یکی از نخستین پژوهش‌های ایرانی در این زمینه بود. وی در سال ۱۳۸۳ نسختین کتاب تالیفی درباره فلسفه برای کودکان را نوشت [۸] او هم اکنون به عنوان مدیر گروه فلسفه تعلیم تربیت دانشگاه خوارزمی، متولی و مدیر پیگیر امور فلسفه برای کودکان در دانشگاه و کشور است.

پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]