فعل-نهاد-مفعول

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در گونه‌شناسی زبانی، «فعل-نهاد-مفعول» یا «فعل-فاعل-مفعول» به گونه‌هایی از زبان می‌گویند که در آن ترتیب اجزای جمله به صورت فعل سپس نهاد و سپس مفعول باشد. مانند «می‌خورد مریم سیب.» (= مریم سیب می‌خورد.) «فعل-نهاد-مفعول» سومین گونه پرکاربرد است، پس از نهاد-فعل-مفعول (مانند زبان استاندارد متوسط اروپایی) و نهاد-مفعول-فعل (مانند فارسی، لاتین و ژاپنی).

نمونه‌هایی از زبان‌هایی با ترتیب «فعل - نهاد - مفعول» شامل زبانهای سامی (آفریقایی - آسیایی) (از جمله زبان عربی، عبری کلاسیک، و زبان گعز (زبان مرده))، و زبانهای سلتی (از جمله زبان ایرلندی، گیلیک اسکاتلندی، زبان مانکس، زبان ویلزی، و زبان برتون) است.

دیگر خانواده‌های زبانی که در آن همه یا بسیاری از جمله‌ها «فعل-نهاد-مفعول» می‌باشد شامل موارد زیر است:

منابع[ویرایش]