فطحیه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
پیروان عبدالله بن جعفر الافطح که در سا ل ۱۴۸ هجری درگذشت وی پس از اسماعیل بزرگترین فرزند جعفر صادق بود ولی در نزد پدر محبوبیتی نداشت و متمایل به «حشویه» و «مرجئه» بود. او بعد از پدرش به جای او نشست وبه اتکای این حدیث از پدر که(امامت در بهترین فرزندان امام است) به جمع آوری پیروان پدرش پرداخت واین گروه را به نام عبدالله بن فطح یا عبدالله بن افطح نامی که از پیشوایان ایشان واهل کوفه بوده فطحیهنامیده شدند.
[ویرایش] منبع
- مشکور، محمد جواد. فرق اسلامی. چاپ چهارم. انتشارات آستان قدس رضوی، ۱۳۸۴. ۳۵۲.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
