قدر مطلق (ستارهشناسی)
 |
این یک مقالهٔ تخصصی در زمینهٔ ستارهشناسی است که حداقل اطلاعات را دارا نیست یا به گسترش نیاز دارد. لطفاً اگر تخصصی در این زمینه دارید با ارجاع به منابع معتبر و رعایت شیوهنامه آن را گسترش دهید. |
قدر مطلق (به انگلیسی: absolute magnitude) در علم اخترشناسی به عنوان قدر ظاهری اجرام آسمانی به شرط آن که در فاصله ۱۰ parsec or ۳۳ ly قرار داشته و هیچگونه جذب نور بهوسیلهٔ غبار میانستارهای رخ ندهد.[۱] قدر مطلق را با M و قدر ظاهری را با m نشان میدهند.
قدر ظاهری به فاصله ناظر تا جسم وابستهاست. قدر مطلق به دلیل نیاز به مقیاسی مستقل از فاصله در ستارهشناسی تعریف شدهاست.
با استفاده از قدر مطلق، میتوان درخشندگی (و بزرگی) ستارگان را با یکدیگر مقایسه کرد. هنگامی که خورشید در فاصلهٔ ۱۰ پارسِکیِ زمین قرار گیرد، قدری نزدیک به ۴٫۸ خواهد داشت و با چشم غیر مسلح سخت دیده خواهد شد. بالاترین قدر مطلق -۹ برای ابرغولها و ۱۹ برای کوتولههای سفید است.[۱]
فرمول قدر و فاصله [ویرایش]
بین قدر مطلق و قدر ظاهری و فاصله رابطهای وجود دارد که بیشتر به مدول فاصله معروف است این رابطه به این صورت میباشد:
که در این رابطه M قدر مطلق وm قدر ظاهری و D فاصله بر حسب پارسک میباشد.[۲]
منابع [ویرایش]
- دیکسون، رابرت، نجوم دینامیکی، مرکز نشر دانشگاهی ۱۳۸۲
- هاج، پاول - ساختار ستارگان و کهکشانها سازمان گیتاشناسی خرداد ۶۸
جستارهای وابسته [ویرایش]
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون ستارهشناسی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
