فرمالیسم هنری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در تئوریِ هنر، فرمالیسم عبارت است از مطالعه‌یِ اثرِ هنری از طریقِ تحلیل و سنجشِ فرم (شکل) و سبکِ اثرِ هنری. منظور از فرم و سبکِ اثرِ هنری، شیوه‌یِ ساخت و جنبه‌هایِ کاملاً دیداریِ این آثار است. در نقاشی، فرمالیسم بیشتر بر عناصرِ سازنده‌یِ اثر، مانندِ رنگ‌ها، خطوط، شکل‌ها و بافت‌ها تاکید دارد تا بر شمایل‌نگاری (iconography) یا زمینه‌های تاریخی و اجتماعیِ خلقِ این آثار. فرمالیسم در افراطی‌ترین شکلِ خود، می‌گوید هر چیزی که برایِ درکِ یک اثرِ هنری لازم است، در خودِ آن اثر قرار دارد. زمینه‌یِ پدید آمدنِ اثر، شاملِ دلیلِ خلقِ اثر، پس‌زمینه‌یِ تاریخی و زندگیِ هنرمندِ خالقِ آن، اهمیتی دستِ دوم دارد. در باستان‌شناسی که ترجیح داده می‌شود به جای اصطلاح فرمالیسم از اصطلاحِ ریخت‌شناسی استفاده شود، بررسی و سنجشِ فرم، روشی ضروری برایِ شناساییِ اشیا به شمار می‌آید.[۱]

تاریخچه فرمالیسم به سال ۱۹۱۴ بر می‌گردد. سالی که ویکتور شکلوفسکی در روسیه رساله به نام رستاخیز واژه منتشر کرد که به عنوان نخستین سند ظهور مکتب فرمالیسم شناخته شده‌است.

منابع[ویرایش]