فرسایش خاک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
چریدن حیوانات موجب بیابان زائی می‌گردد

فرسایش خاک (Soil erosion): یک پروسه منفی طبیعی وغیر طبیعی است که در مناطق خشک ونیمه خشک ومناطق سیلاب زده رخ می‌دهد.[۱] درین صورت خاک تخریب گردیده زمین حاصلخیزی خودرا از دست می‌دهد. درین حال گیاه نرویده محل به صحرا مبدل می‌گردد. چنین حادثه در کشورهای آسیای میانه وجود دارد زیرا در تابستان رطوبت هوا خیلی کم می‌گردد. آبیکه در زیر ریشه نباتات وجود دارد بالاثر گرمی هوا تبخیر نموده نباتات خشک می‌گرددو می‌میرند. بطور مثال ۳۰ سال پیش در شمال افغانستان در دشتهای حیرتان ارزنه درختان سکساول و گز وجود داشت. که این درختان در چنین محل نمکی وکم آب توافق نموده و مناطق را در حفاظت داشتن. در طی سالهای جنگ مردم از موقف استفاده نموده این درختان را در منازل خود مورد استفاده قرار دادند اکنون فقد دشت وخاکباد وجود دارد. علت بیابانزائی کمبود آب، استفاده افراط از چراگاه‌ها، خشک سالی پی درپی، بلند رفتن سطح نمکیات، فقر، توسعه شهرها، سیلابها، از بین رفتن فرش سبزو درختان، توسعه للمزارها، عدم برنامه دوامدار غرض جلوگیری از فرسایش از طرف دولت می‌باشد.

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • ابو فضل مددی معرفی بیابان زائی در وبگاه کویرها و بیابان‌های ایران
  • irandeserts.com
  • مشکلات بیابان زائی نوشته دوکتور امیر شاه حسن یار استاد دانشگاه کشاورزی کابل
  • اداره حفاظت محیط زیست سازمان ملل در مورد بیابان شدن
  • postconflict.unep.ch
  • ویکی پیدیا انگلیسی Desertification
  • فرسایش خاک وبیابان زائی در افغانستان نوشته کریم پوپل در وبگاه کوفی، مشعل، خاوران، پیام آفتاب، زلاند، حزب وطن، نورالدین غیره
  • khawaran.com