فتوا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فتوا به معنای بیان حکم خدا بوسیله فقیه یا مفتی است.

محتویات

نمونه [ویرایش]

  • اگر روزه گرفتن برای بدن ضرر داشته باشد صحیح نیست.
  • در صورتی که خریدار در معامله گول خورده باشد حق فسخ معامله را دارد.[۱]

اقرب و اقوی [ویرایش]

اقرب و اقوی یک اصطلاح فقهی در شیعه است و به معنای فتوا است که مقلّد در آن حق رجوع به مجتهد دیگر را ندارد، بلکه باید به رأی همان مجتهد عمل نماید. [۲]

استفتا [ویرایش]

معنای استفتاء درخواست فتوا یعنی سؤال کردن و کسب نظر مجتهد دربارهٔ حکم شرعی یک مسئله می‌باشد.[۳].

هنگامی که شخصی نظر فقه اسلام را در انجام عملی نداند، به یک مجتهد رجوع می‌کند و نظر فقه را در آن مورد جویا می‌شود. مجتهد هم بر اساس منابع فقهی (که در فقه شیعه عبارت از کتاب، سنت، اجماع و عقل می‌باشند)پاسخ استفتاء کننده را می‌دهد[نیازمند منبع]

پانویس [ویرایش]

  1. محمد حسین فلاح‌زاده. آموزش فقه. چاپ بیست و سوم. قم: انتشارات الهادی، تابستان ۸۴. صفحه ۳۵. ISBN 964-400-157-5
  2. تبریزی، جواد، صراط النجاة، ج ‏۵، ص ۳۶۵؛ عاملی، یاسین عیسی‏، الاصطلاحات الفقهیة فی الرسائل العملیة، ص ۱۵۶.
  3. اصطلاحات فقهی - سایت خامنه ای