فتوا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فتوا به معنای بیان حکم خدا بوسیله فقیه یا مفتی است.

نمونه[ویرایش]

  • اگر روزه گرفتن برای بدن ضرر داشته باشد صحیح نیست.
  • در صورتی که خریدار در معامله گول خورده باشد حق فسخ معامله را دارد.[۱]

اقرب و اقوی[ویرایش]

اقرب و اقوی یک اصطلاح فقهی در شیعه است و به معنای فتوا است که مقلّد در آن حق رجوع به مجتهد دیگر را ندارد، بلکه باید به رأی همان مجتهد عمل نماید. [۲]

استفتا[ویرایش]

معنای استفتاء درخواست فتوا یعنی سؤال کردن و کسب نظر مجتهد دربارهٔ حکم شرعی یک مسئله می‌باشد.[۳].

هنگامی که شخصی نظر فقه اسلام را در انجام عملی نداند، به یک مجتهد رجوع می‌کند و نظر فقه را در آن مورد جویا می‌شود. مجتهد هم بر اساس منابع فقهی (که در فقه شیعه عبارت از کتاب، سنت، اجماع و عقل می‌باشند)پاسخ استفتاء کننده را می‌دهد [نیازمند منبع]

اقسام اجتهاد[ویرایش]

اجتهاد را به «اجتهاد مشروع» و «اجتهاد ممنوع» تقسیم می‌کنیم. اجتهاد مشروع؛ عبارت است از اجتهادى كه بر اساس ادلۀ استنباط احکام (قرآن و سنّت و...) باشد و مجتهد از خودش نظری شخصی و دلخواه نمی‌دهد. اجتهاد ممنوع؛ عبارت است از اجتهادى كه بر اساس به كار بردن نظر شخصى صورت مىگيرد؛ نه بر اساس كتاب و سنّت و... .به بیان دیگر؛ این نوع اجتهاد، اجتهادی است که در آن؛ فردی که صلاحیت علمیِ لازم برای استنباط حکم‌شرعی ندارد؛ بر اساس رأى و نظر شخصی و دلخواه، دست به اجتهاد می‌زند؛ كه دراصطلاح به آن «اجتهاد به رأى» مىگويند.[۴]

پانویس[ویرایش]

  1. محمد حسین فلاح‌زاده. آموزش فقه. چاپ بیست و سوم. قم: انتشارات الهادی، تابستان ۸۴. صفحه ۳۵. ISBN 964-400-157-5
  2. تبریزی، جواد، صراط النجاة، ج ۵، ص ۳۶۵؛ عاملی، یاسین عیسی، الاصطلاحات الفقهیة فی الرسائل العملیة، ص ۱۵۶.
  3. اصطلاحات فقهی - سایت خامنه ای
  4. شب خيز، محمد رضا، اصول فقه دانشگاهي، نشر لقاء، قم - ايران، اول، 1392 ه‍ ش .