فتق مغبنی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فتق مغبنی
Diagram of an indirect, scrotal inguinal hernia (median view from the left).
آی‌سی‌دی-۱۰ K40
آی‌سی‌دی-۹ 550
دادگان بیماری‌ها 6806
مدلاین پلاس 000960
ای‌مدیسین med/2703 emerg/251 ped/2559
سمپ C06.405.293.249.437

فتق مَغبـِنی یا هرنی اینگوینال به فتق در ناحیه کانال مغبنی (بالای کشاله ران) اطلاق میشود. به پیش رفتگی یک اندام یا فاسیای اندام در دیواره‌ای که به طور طبیعی آن را دربر میگیرد فتق گفته میشود.

علت[ویرایش]

علت اصلی ایجاد فتق‌های شکمی ضعف یا نقص در جدار دیواره شکمی یا افزایش فشار بر آن در یک ناحیه است. فتق مغبنی فتق شکمی است که در ناحیه کشاله ران اتفاق می‌افتد. فتق مغبنی شایعترین نوع فتق شکمی است که در مردان ۷ برابر شایع تر از زنان می‌باشد.[۱]

Inguinal hernia ultrasound 0530162900640 8M.gif

از عوامل شایع بروز فتق می‌توان به: عوامل اکتسابی: سن بالا، وجود فتق رانی برروی بروز فتق مغبنی، وجود بیماری‌هایی همراه مثل: آسم، بیماری‌های ضعیف کننده و آوردن فشار به بدن به گونه‌ای که فرد جسم سنگینی را بلند کند البته در این مورد آنقدر که عموم برای آن اهمیت قائلند مهم نیست. در بچه‌ها، نارس بدنیا آمدن کودک، جنس مذکر، … همچنین عللی چون ارثی یا فامیلی و کسانیکه در بدو تولد دچار دررفتگی مادرزادی سر استخوان ران بوده‌اند، از علل مساعدکننده است.[۱] فتق مَغبـِنی بسته به کالبدشناسی آن میتواند مستقیم یا غیر مستقیم باشد.

علائم[ویرایش]

علامت اصلی فتق درد است هرچند بسته به شدت فتق علائم دیگری نیز داریم مثلاً در فتق مغبنی تورم ناحیه کشاله ران مشاهده میشود.اگر روده در کیسه فتق گیر کند فتق مختنق نامیده میشود که اگر جا نیفتد مورد اورژانس است و جراحی فوری الزامی است.

درمان[ویرایش]

درمان اساسی فتق مَغبـِنی جراحی و ترمیم فاسیا و جدار شکم است هرچند احتمال عود و بروز عوارض (مانند دردهای مزمن، انسداد روده) بالاست. جراحی به روش لاپاروسکوپیک اغلب روش ترجیحی ترمیم فتق (هرنیورافی) است. در موارد عدم جراحی اقدامات نگهدارنده مانند استفاده از فتق بند و اجتناب از افزایش فشار داخل شکم (مانند سرفه و زورزدن) پیشنهاد میشود. در صورت استفاده از لاپاروسکوپی احتمال خونریزی، عفونت و درد های مزمن پس از جراحی کاهش می یابد. اما از طرف دیگر ریسک آسیب خوردن اندام های دیگر در صورتیکه جراح ناوارد باشد، کمی بیشتر است. جراح وارد این عمل خاص، باید بیش از 200 عمل جراجی فتق به صورت لاپاروسکوپیک در سال انجام دهد و تجربه سایر جراحی های لاپاروسکوپیک به تنهایی کافی نیست. اگر فتق دو طرفه باشد، ترجیح روش جراحی لاپاروسکوپیک به جراحی باز بیشتر خواهد بود، چرا که هر دو طرف را می توان هم زمان جراحی کرد بدون اینکه نیاز به بازکردن بیشتر بدن وجود داشته باشد.

مراقبت های پس از جراحی لاپاروسکوپیک[۲][ویرایش]

  1. حمام: دوش گرفتن و حمام 24 تا 48 ساعت پس از جراحی توصیه می شود. قبل از حمام بانداژ بخیه ها را بردارید و از آن به بعد نیازی نیست که بخیه های شما بسته باشند. آب و صابون تاثیر نامطلوبی بر روی نخ های بخیه و زخم های شما نخواهند گذاشت.
  2. فعالیت: هر چه زودتر فعالیت های عادی خود را از سر بگیرید. در این مورد درد هشدار مهمی است که نشان می دهد از چه حدی نباید فراتر بروید. به طور خاص بلند کردن و حمل اجسام سنگین تر از 3-4 کیلو[۳] تا چند ماه پس از جراحی توصیه نمی‌شود. بهترین نوع فعالیت توصیه شده پس از عمل، پیاده روی است. اما شما می توانید از پله بالا بروید، بارهای سبک را بلند کنید، رابطه جنسی داشته باشید و اگر مصرف قرص های مسکن را کنار گذاشته اید، رانندگی کنید.
  3. بازگشت به سرکار: کسانی که به جای جراحی باز، جراحی لاپاروسکوپی را انتخاب کرده باشند، عموماً زودتر قادرند به سرکار برگردند. در این مورد بسته به حال و آمادگی شما، ممکن است 24 ساعت پس از جراحی هم به سرکار برگردید. اما بیشتر آدمها پس از یک هفته مرخصی، کاملاً برای کار آماده می شوند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]