فترت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فَترَت (از عربی: سستی یا کُندی) به معنی فاصله و وقفه میان دو دوره است. این اصطلاح بیشتر برای فاصله زمانی میان دو دوره پادشاهی بکار می‌رود. به دوره انتقالی میان دو دوره بزرگ‌تر هم دوران فترت گفته می‌شود.

ایام فترت یا دوران فترت، در فرهنگ سیاسی معاصر ایران به دورهٔ بین دو دوره مجلس نیز گفته می‌شود، یعنی دوره‌ای که مجلس قبلی تعطیل شده و مجلس تازه شروع نشده است.

سستی، ضعف . زمان بین دو نوبت تب . مدت زمان بین ظهور دو پیامبر یا بر تخت نشستن دو پادشاه .

منابع[ویرایش]

محمد معین و دیگران، سرواژهٔ «فترت»، فرهنگ لغت معین.