فاطمه حقیقت‌جو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فاطمه حقیقت‌جو (زادهٔ ‎۸ دی ۱۳۴۷ در جنوب تهران) فعال سیاسی و نمایندهٔ اصلاح‌طلب دوره ششم مجلس شورای اسلامی بود.[۱]

حقیقتجو اولین نماینده مجلس ششم بود که در جریان استعفای دسته‌جمعی نمایندگان مجلس پس از عدم موفقیت برای اصلاحات در مجلس، استعفایش توسط اعضای این مجلس در تاریخ ۴ اسفند ۱۳۸۲ پذیرفته شد.[۲] نماینده تهران در دفاع از استعفای خود گفت: چون دیگر امکان تداوم عمل به قسم نمایندگی برای اینجانب وجود ندارد حضور در خانه ملت دیگر برایم افتخاری محسوب نمی‌شود لذا با استعفا اعتراض خود را نسبت به روند ناصواب نهادهای انتصابی و روند برگزاری انتخابات اسفند ۸۲ اعلام می دارم. بعد از اظهارات وی مهدی کروبی در پاسخ به اظهارات حقیقت جو که دلایل بازداشت و رد صلاحیت خود و گروه دیگری از نمایندگان را نامه به رهبری دانسته بود گفت: مبنای ردصلاحیت شورای نگهبان، نامه به رهبری نبوده است و شورای نگهبان هم بر این مساله تاکید دارد. در ضمن در زمان برگزاری دادگاه شما شخص مقام معظم رهبری در مورد شما نظر مثبتی را داشته و سفارشاتی کرده اند. او در سال ۱۳۸۰ در دادگاهی به ریاست سعید مرتضوی به بیست ماه زندان محکوم شد که در دادگاه تجدیدنظر به ریاست احمد زرگر به هفده ماه کاهش یافت.[۳]

او دارای دکترای مشاوره، پژوهشگر و مدرس دانشگاه‌های تهران و مراکز آموزش عالی فرهنگیان، نایب رئیس انجمن مشاوره ایران، ۱۰ سال سابقه در پست‌های امور تربیتی و مشاوره آموزش و پرورش، عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تربیت معلم تهران و دو دوره عضو شورای مرکزی اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان (دفتر تحکیم وحدت) بوده است.[۴]

حقیقت جو در سال ۲۰۰۶-۲۰۰۵ محقق مدعو «مرکز مطالعات بین‌الملل دانشگاه ام آی تی» بود.[۵] و پس از آن پژوهشگر «مرکز زنان در سیاست و سیاستگذاری دانشگاه هاروارد» است.[۶]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]