عورت

عورت واژه‌ای عربی است و در زبان عربی، به هر چیز آسیب‌پذیر که مورد نگرانی است اطلاق می‌شود. در فرهنگ اسلامی، به نقاطی از بدن انسان که پوشش آن در برابر نامحرم ضروری است، عورت می‌گویند. حدود عورت، در مذاهب مختلف اسلامی متفاوت است.

عورت مرد، بنا به اعتقاد علمای اهل سنت، از ناف تا زانو را در بر می‌گیردو به اعتقاد شیعیان تنها شامل بخش خصوصی بدن می‌شود.

بنا به اعتقاد مالک بن انس، سفیان ثوری، جعفر صادق، تمام بدن زن جز چهره و کف دست‌ها عورت محسوب می‌شود. ابوحنیفه معتقد است که پای زن نیز تا مچ عورت محسوب نمی‌شود. احمد بن حنبل معتقد است که تمام بدن زن بدون استثناء عورت است و باید در برابر نامحرم پوشیده بشود. بعضی از علمای سلفی معاصر چون شیخ ابن عثیمین، شیخ عبدالعزیز بن باز، یوسف بن حکیم، عبدالکریم قلعاد، صدای زن را نیز عورت می‌دانند و معتقدند که شنیدن صدای زن توسط نامحرم حرام است.

عورت در فرهنگ ایران پس از اسلام

در ایران واژه عورت برای اشاره به زنان اهل حرم و دختران جوان به کار می‌رفته‌است.

منابع

معین، محمد، فرهنگ فارسی، انتشارات امیرکبیر جلد پنجم