عملیات والفجر ۲

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عملیات والفجر ۲
بخشی از جنگ ایران و عراق
تاریخ ۴ تیر ۱۳۶۲٬ تا ۱۳ مرداد ۱۳۶۲
مکان کردستان عراق
نتیجه ایران حاج عمران را تصرف نمود.
جنگ بین
 عراق  ایران
فرماندهان و رهبران
عراق ایران
پیشمرگ های کرد


عملیات والفجر ۲
رمز عملیات یا الله
آغاز عملیات ۲۹/۴/۱۳۶۲
پایان عملیات ۱۳/۵/۱۳۶۲
جبهه شمالی
مکان عملیات پیرانشهر - حاج عمران
نوع تک نیمه گسترده
فرماندهی مشترک
سازمان عمل‌کننده مشترک

عملیات والفجر ۲ نام عملیات نظامی در طی جنگ ایران و عراق در تابستان ۱۳۶۲ می باشد که در طی آن نیروهای مسلح ایران و نیروهای کرد عراقی مورد حمایت ایران به مواضع عراقی حمله ور شدند و مناطقی را در کردستان عراق اشغال نمودند. این عملیات در کردستان عراق انجام شد و با این عملیات ایران ها جبهه جدیدی علیه نیروهای عراقی گشودند. این عملیات با رمز یا الله در محور پیرانشهر - حاج عمران به صورت نیمه گسترده در تاریخ ۲۹/۴/۱۳۶۲ به فرماندهی مشترک انجام شد.

پیش زمینه[ویرایش]

در سال منتهی به این عملیات جنگ بین ایران و عراق به مرحله واماندگی رسیده بود. ایرانی ها عملیات هایی را با استفاده از تکنینیک یورش موج انسانی در جبهه های جنوبی اجرا نمودند که اکثرا با واکنش ارتش سوم عراق خنثی شدند. دولت ایران در این زمان توانسته بود حمایت های کرد های عراقی را بدست آورد و این فرصتی برای باز نمودن جبهه جنگی جدید در شمال را بدست آورد.

نبرد[ویرایش]

در ۲۹ تیرماه نیروهای نظامی ایرانی تهاجم خود را از پیرانشهر شروع نمودند و توانستند با موفقیت حاج عمران را به محاصره در آورند. در این عملیات ایرانی ها و جنگجویان کرد تهاجم خود را از کوه های شروع نمودند و توانستند ۳۹۰ کیلومتر مربع را به اشغال خود در آورند.

عراقی ها با حمله هوایی به این عملیات ها پاسخ گفتند و برای نخستین بار در طول جنگ از گاز های شیمیایی استفاده نمودند. حمله شیمیایی با گاز خردل هنگامی انجام شد که ایرانی ها در حال پیش روی از قله کوهها به سمت حاج عمران بودند و نیرهای عراقی مشغول دفاع از کوه پایه ها بودند. به دلیل ناآشنا بودن نیروهای عراقی با خواص گازهای شیمیایی٬ گازهای شیمیایی از بالای کوه به سمت پایین سرازیر شده و نیروهای عراقی را در کوه پایه ها و دره ها در معرض گاز های شیمیایی قرار داد. همچنین به دلیل ناهمواری های منطقه تانک های عراقی توان پیظروی در منطقه را نداشتند. استفاده عراقی ها از بالگرد نیز با مانع روبرو شد زیرا ایرانی ها و کردها به خوبی استتار نموده بودند.[۱]


منابع[ویرایش]

  • محسن رشید، گزارشی کوتاه/ مرکزمطالعات و تحقیقات جنگ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، ویرایش: مهدی انصاری، تهران: سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، مرکز مطالعات و تحقیق جنگ، ۱۳۷۸، شابک: ۹۶۴-۶۳۱۵-۳۳-x